Τελικά, συνέβη αυτό που απευχόμουν: Μας έχει καταλάβει σύνδρομο εθνικής δίωξης. Ολοι μάς υποβλέπουν. Ολοι αποζητούν την υπονόμευση της κυβέρνησής μας. Ο Σόιμπλε είναι ο μεγάλος κακός δαίμονας. Οποιος δε τολμά να πει μισή λέξη διαφορετική από εκείνη της κυρίαρχης ρητορείας καταγγέλλεται ότι βρίσκεται σε«διατεταγμένη υπηρεσία». Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι, αγαπητοί: Οσο απεχθής μάς είναι η προπαγάνδα των ξένων τόσο αφόρητη, εξίσου, μας είναι και η προπαγάνδα των Ελλήνων.
Από τακτικές «εικονικής δραματοποίησης των διαπραγματεύσεων» γνωρίζουμε καλά. Πετάς ένα ωραιότατο καπνογόνο τη στιγμή που η τρόικα βρίσκεται στον δρόμο για την Αθήνα, κηρύσσεις έναν ηρωικό αντιγερμανικό πόλεμο, ανακαλείς εν ανάγκη και τον… Πρέκα από την εφεδρεία κι έχεις το κεφάλι σου ήσυχο: Την ώρα που τα τροϊκανά στρατεύματα αποβιβάζονται από το αεροπλάνο για να κατευθυνθούν στο κτίριο που είναι η καρδιά της εθνικής κυριαρχίας, το υπουργείο Οικονομικών, εσύ απασχολείς τον κόσμο με βεγγαλικά. Ετσι νομίζεις ότι λύνεις το πρόβλημά σου. Δεν το λύνεις όμως.
Μπορεί να εφηύρες τον συνδικαλισμό των πρωθυπουργών και των υπουργών, και να τον ασκείς για πρώτη φορά με ένταση σε διεθνές επίπεδο, αλλά οι υποχρεώσεις σου να γίνεις κράτος κανονικό, να παράγεις πλεονάσματα για τους πολίτες και όχι ελλείμματα για τις συντεχνίες, να διαμορφώσεις οικονομικό περιβάλλον σταθερότητας, που δημιουργεί θέσεις εργασίας και δεν κλείνει επιχειρήσεις, θα είναι πάντα εκεί και θα σε περιμένουν. Γιατί εσύ ευθύνη δεν έχεις έναντι του κάθε Ραχόι, του κάθε Σόιμπλε και της κάθε Μέρκελ, που με ευκολία αποκαλείς «εκφραστές αποτυχημένων πολιτικών» ή τους διαβάζεις αποσπάσματα από την επί του Ορους Ομιλία.
Ευθύνη έχεις απέναντι σε κάθε πολίτη ξεχωριστά που σε εξουσιοδότησε να του λύσεις τα προβλήματα, όχι να έρχεσαι στα χέρια με τη μισή ηγεσία της Ευρώπης και μάλιστα επιλεκτικά. Διότι, αν την εννοούσες πραγματικά την οργή σου κατά του Σόιμπλε, θα έκανες επίθεση και κατά του Γάλλου ομολόγου του Σαπέν, ο οποίος χαρακτήρισε ειρωνικά την τρόικα «τρίο». Θα χάλαγες τον κόσμο κατά του Ρέντσι, που καθοδηγεί τον ιταλικό Τύπο τρεις μέρες τώρα να επιτίθεται στην πατρίδα σου. Αυτούς όμως τους έχεις ανάγκη, είναι τα τελευταία αγκωνάρια σου μαζί με τον Γιούνκερ, που κάποτε έβριζαν με ερωτήσεις τους οι ευρωβουλευτές σου. Και όσο για τον Βαρουφάκη, που τόσο αγαπάς και θεωρείς αδικημένο από τις επιθέσεις, σκέψου ότι του ανέθεσες να καθίσει στην καρέκλα που κάθισε ένας Παναγής Παπαληγούρας, ένας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ένας Στέφανος Μάνος, ένας Γιώργος Γεννηματάς, ένας Δημήτρης Τσοβόλας και ένας Μανόλης Δρεττάκης. Δεν θα έπρεπε να την εξευτελίζει έτσι.
Μανώλης Κοττάκης
