Τον περασμένο Οκτώβριο ανέβηκε στο Παλλάς το έργο του Δημητρίου Κορομηλά «Ο αγαπητικός της Βοσκοπούλας». Ηταν το πρώτο με το οποίο άνοιξε ο νέος κύκλος του ιστορικού αυτού χώρου μετά την παραχώρησή του στα «Αθηναϊκά Θέατρα» των Διονύση Παναγιωτάκη – Ελένης Κούρκουλα. Κατά τη διάρκεια της καταπληκτικής αυτής παράστασης, στην οποία πρωταγωνίστησαν οι κλασικές Πιττακή και Πρωτόπαππα, έκανε ως γκεστ την εμφάνισή του ο Γιώργος Μαργαρίτης προκειμένου να ερμηνεύσει δημοτικά τραγούδια. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι χαμός έγινε. Η ιδέα της Κούρκουλα πέτυχε απολύτως. Το υποθετικά αταίριαστο έγινε ταιριαστό. Με το τέλος της παράστασης άλλη έκπληξη: Ορχήστρα με δημοτικά, σούβλες και αρνιά στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου. Πάλι χαμός. Ο κόσμος δεν έφευγε.
Τον περασμένο Ιανουάριο επιχείρησα να βρω τραπέζι ένα Σάββατο στο Half Note προκειμένου να ακούσω τον Πετρολούκα Χαλκιά σε κάποια από τις σπάνιες εμφανίσεις του. Δεν τα κατάφερα. Sold out. Μη σας ζαλίζω άλλο. Το θέμα μου σήμερα δεν είναι πού πήγα και τι είδα, αλλά η εντυπωσιακή επιστροφή του δημοτικού τραγουδιού. Διάφορα ελιτίστικα σάιτ και οι συνήθεις ξιπασμένοι σχολιαστές ειρωνεύονται ήδη την πρωτοβουλία του υπουργού Αμυνας Πάνου Καμμένου να ακουστούν δημοτικά τραγούδια στην πλατεία Συντάγματος μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου.
Συγκρίνουν την απόφαση με τα τσάμικα που έριχνε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος και γενικώς δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ότι κάτι πολύ οπισθοδρομικό θα συμβεί. Συνιστώ σε όσους το επιχειρούν να το εγκαταλείψουν, γιατί είναι μακριά νυχτωμένοι. Ασφαλώς και ο Καμμένος θα κριθεί αυστηρά από τη μέθοδο υλοποίησης της ιδέας και όχι από την ίδια την ιδέα, η γερμανική λέξη «κιτς» θα παίξει κυρίαρχο ρόλο. Αλλά το να ειρωνεύεσαι τη δημοτική μουσική είναι σαν να ειρωνεύεσαι την ψυχή του Ελληνα. Είναι σαν να προσπαθείς να ξεριζώσεις το DNA του. Γίνεται; Δεν γίνεται.
Τι και αν τα δημοτικά πετάχτηκαν έξω από τις play list των καθώς πρέπει ραδιοφωνικών σταθμών; Τι και αν τα ακούμε μόνο στη δημόσια ραδιοφωνία και στον πειρατικό Radio Blackman; Τι και αν για να ακούσουμε δημοτικό στην τηλεόραση πρέπει να το θυμηθεί ο Σπύρος Παπαδόπουλος; Η προσπάθεια να αποβληθεί ό,τι ελληνικό από την Ελλάδα απέτυχε παταγωδώς. Ο Τσίπρας χαλάει κόσμο όταν χορεύει τσάμικο σε γάμους βουλευτών του. Η «δημοκρατία» μας σκίζει όταν βάζει προσφορά Πυργάκη. Τα μηχανάκια της Nielsen τρελαίνονται στο άκουσμα του κλαρίνου. Οποιος θέλει λοιπόν να γίνει μεγάλη παρένθεση στην ψυχή του λαού, ας συνεχίσει! Η εκστρατεία της υψηλής ειρωνείας θα «επιτύχει» πλήρως.
Μανώλης Κοττάκης
