Εχει βαλθεί να τρελάνει τους πάντες η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου, που φαίνεται ότι έχει δική της ατζέντα για το μέλλον της χώρας και τις προτεραιότητες που πρέπει να υπάρξουν. Μέσα σε λίγες ημέρες φρόντισε να στείλει τα σχετικά μηνύματα ακόμα και προς το Μέγαρο Μαξίμου, που ορισμένες φορές είναι σαν να παρακολουθεί αποσβολωμένο τις κινήσεις της. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη ο πρωθυπουργός είχε μαζί της προ ημερών τετ α τετ, όπου (σύμφωνα με πληροφορίες) επιχειρήθηκε να βρεθεί μια κοινή πορεία, ενώ κάτι αντίστοιχο έγινε και προχθές στη Βουλή, με αφορμή την επιμονή της κυρίας Κωνσταντοπούλου να γίνει ονομαστική ψηφοφορία για το νομοσχέδιο αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης.
Μπορεί γι’ αυτή την τελευταία περίπτωση η πρόεδρος της Βουλής να έκανε τελικά πίσω, αλλά έχει φανεί ότι δεν θα είναι εύκολος «αντίπαλος» για κανέναν.
Η αλήθεια είναι ότι η κυρία Κωνσταντοπούλου έχει δώσει ήδη έναν νέο «αέρα» στον θεσμό του προέδρου της Βουλής. Δεν είναι δηλαδή μια πρόεδρος (όπως όλοι οι προκάτοχοί της) που απλώς διαχειρίζεται τα κοινοβουλευτικά ζητήματα και φροντίζει για την προώθηση των νομοσχεδίων. Δημιουργεί η ίδια τα γεγονότα, παρεμβαίνει, ανοίγει καυτά «μέτωπα» και, ούτε λίγο ούτε πολύ, διαμορφώνει όπως η ίδια νομίζει την εθνική στρατηγική της χώρας. Γιατί -κακά τα ψέματα- η απόφασή της για τη σύσταση της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του χρέους (που περιλαμβάνει το «ξεψάχνισμα» όλων των αμαρτωλών συμβάσεων του πρόσφατου παρελθόντος) είναι εθνική πολιτική, που θα έχει αντίκτυπο στις σχέσεις της Ελλάδας με ξένες χώρες. Κυρίως με τη Γερμανία (για το θέμα της Siemens και των υποβρυχίων) αλλά και με τη Ρωσία (για τα εξοπλιστικά) και τις ΗΠΑ (για τις προμήθειες συστημάτων των Ολυμπιακών Αγώνων).
Παράλληλα προωθεί τη δική της ατζέντα και στο εσωτερικό μέτωπο. Για την εξεταστική που θα ψάξει πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο η κυρία Κωνσταντοπούλου επιμένει από την πρώτη στιγμή, ενώ για τις γερμανικές αποζημιώσεις με δική της πρωτοβουλία χαράχτηκε ξανά η στρατηγική της Βουλής και δημιουργήθηκε νέο πλαίσιο διεκδίκησης με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα.
Ομως και σε συμβολικό επίπεδο στέλνει το μήνυμα ότι είναι ένας ισχυρός «παίκτης». Ηταν η πρώτη πρόεδρος της Βουλής που επισκέφθηκε το Πεντάγωνο πατώντας στο κόκκινο χαλί που στρώθηκε για χάρη της.
Ολα αυτά δείχνουν ότι λειτουργεί ως «μικρή πρωθυπουργός» εκπροσωπώντας έναν αυτόνομο πυλώνα εξουσίας. Ναι μεν ταυτίζεται σε πολλά με την κυβέρνηση (και το κόμμα της), αλλά σε κάθε της βήμα δημιουργεί την αίσθηση ότι δεν θα διστάσει να συγκρουστεί ακόμα και με τον κ. Τσίπρα, αν χρειαστεί. Το έκανε άλλωστε ήδη στη Βουλή, ερχόμενη σε αντιπαράθεση με βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν με το καλημέρα.
Πάνω απ’ όλα όμως τον μπελά τους βρήκαν οι πολιτικοί της αντίπαλοι. Η ίδια δεν αφήνει λέξη να πέσει κάτω και έχει γίνει «εφιάλτης» τους. Πέταξε εκτός Βουλής με συνοπτικές διαδικασίες τους «πρώην», που διατηρούσαν ακόμα γραφεία, και δεν διστάζει να κατεβεί στα έδρανα για να συγκρουστεί παίρνοντας τον λόγο.
Βέβαια, η κυρία Κωνσταντοπούλου πολλές φορές χάνει το μέτρο (κυρίως με την πολυλογία της). Ομως, μήπως μια τέτοια πρόεδρο «οδοστρωτήρα» είχε ανάγκη αυτή τη στιγμή ο τόπος; Εστω και ως «φόβητρο»!
Δημήτρης Ριζούλης
