Ο θάνατος ενός εικοσάχρονου είναι από μόνος του ένα τόσο θλιβερό γεγονός, που αναγκάζει οποιονδήποτε αποφασίσει να αναφερθεί σε αυτόν να είναι ιδιαιτέρως προσεκτικός. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για αυτοκτονία, όπως αυτή του Βαγγέλη Γιακουμάκη, που συγκλονίζει το πανελλήνιο. Με ανυπόκριτο σεβασμό στη μνήμη του και στον πόνο της οικογένειάς του, παραθέτω τις σκέψεις που ακολουθούν.
Σπανίως η κοινωνία μας είδε την ένοχη σιωπή της να έχει τόσο μακάβρια κατάληξη. Αναμφισβήτητα, είναι πάμπολλα τα περιστατικά κάθε λογής κακοποίησης εις βάρος συνανθρώπων μας. Τα περισσότερα μένουν για πάντα θαμμένα στις τύψεις όσων δεν τολμούν να τα
αποκαλύψουν και το μόνο σημάδι τους είναι από τον σταυρό στο μέτωπο αυτών που τα κουβαλούν με την ύπαρξή τους. Τα προκαλούν οι παθογένειες της ψυχής μας, τα συντηρεί η υπηρέτηση άχρηστων στερεοτύπων, τα σκεπάζει το πέπλο της επαρχιώτικης «ηρεμίας», που θέλει εκτός από τον μεσημεριανό της ύπνο, να μην ταράζεται και η εν γένει απραξία της.
Τα ξέρουμε αυτά τα έργα, είναι καταγεγραμμένα στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, γιατί λίγο πολύ τα ‘χουμε παίξει ή τα ‘χουμε υποστεί, τηρουμένων των αναλογιών. Γι’ αυτό και λέμε «κακό χωριό τα λίγα σπίτια» και «χωριάτης άγιος κι αν γενεί σκατένια χάρη θα ‘χει».
Στην περίπτωση, όμως, του νεαρού αυτόχειρα από το Ρέθυμνο το πράγμα ξέφυγε πολύ και οι καμπάνες της νεκρώσιμης ακολουθίας του φοβάμαι ότι δεν αφορούν μόνο τον ίδιο. Είναι και κάτι συμβολισμοί! Θανατεροί κι αυτοί ανάθεμά τους. Αυτά είναι τα Γιάννενα, «τα πρώτα στ’ άρματα, τα γρόσια και τα γράμματα»; Το παρεάκι που εκπονούσε το…βουβαλοπαιδοτραμπουκαριό, επιτρέψτε μου την ελεύθερη μεταφορά στη γλώσσα μας του bullying, γέννημα της «λεβεντογέννας Κρήτης» είναι και αυτό;
Ο διευθυντής της Γαλακτοκομικής Σχολής, οι καθηγητές, οι υπάλληλοι, τα σωματεία τους δεν αντελήφθησαν τίποτε από το τι γινόταν εις βάρος του παιδιού τόσον καιρό;
Οι συμμαθητές του, οι φίλοι του, όσοι αντιλήφθηκαν ένα περιστατικό από αυτά που τον οδήγησαν στο μοιραίο δεν ένιωσαν την ανάγκη έστω μία στιγμή να πουν στους βασανιστές του «ως εδώ και μη παρέκει», «φτάνει, τέρμα»; Δεν ένιωσαν την υποχρέωση να καταγγείλουν το περιστατικό; Ποιους και τι φοβήθηκαν;
Οι γονείς των συμμαθητών του, οι περίοικοι, οι εξωτερικοί συνεργάτες της σχολής, οι μαγαζάτορες της περιοχής δεν είδαν και δεν άκουσαν ποτέ τίποτα; Εδώ από τα λίγα που ξέρουμε, μέχρι και τα πρόβατα πρέπει να αντέδρασαν και το γάλα στα καζάνια πρέπει να ‘βρασε μόνο του από όσα τραβούσε ο δόλιος, οι άνθρωποι χαμπάρι;
Οι Αρχές; Ο Τύπος; Ούτε αυτοί δεν άκουσαν τίποτα; Πόσα γεγονότα κατακλύζουν τη ζωή των Ιωαννίνων τέλος πάντων; Πώς και στην περίπτωση αυτή δεν ενεργοποιήθηκε το γνωστό δίκτυο πληροφοριών των επαρχιακών πόλεων, όπου η μία άκρη τους ξέρει τα νέα πριν τα ξεστομίσει η άλλη; Ή μήπως για γεγονότα σαν κι αυτό έχει επέλθει κάποιου είδους ιδιότυπη αναισθησία, του τύπου ο αδύναμος κι όποιος υποφέρει δεν είναι… trendy, οπότε άφησέ τον να βρει την άκρη μόνος του;
Οι αντιδράσεις μέσα στο πένθος για τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, γεννούν κάποια ελπίδα. Οτι η κοινωνία μας παρά τη χειμερία νάρκη της λίμνης των Ιωαννίνων, στην οποία έχει περιέλθει, δεν έχει απολέσει τα αντανακλαστικά της εντελώς. Οτι καταφέρνει ακόμα να ευαισθητοποιείται και να θλίβεται έστω αναδρομικά, με την ευχή ότι θα τα καταφέρει καλύτερα στο μέλλον. Αυτός θα ήταν ένας λόγος για να συνεχίσει να μας χαμογελά η ψυχή του Βαγγέλη από ψηλά.
Καλό ταξίδι, παλικάρι μας!
Γιώργος Στράτος
