Η καταδικαστική απόφαση για τον Παπακωνσταντίνου προστίθεται στο παλμαρέ του ΠΑΣΟΚ
Εχουν περάσει χρόνια, αλλά θυμάμαι καλά τη φράση:
«Η αλήθεια δεν πέρασε μπροστά από το δικαστήριό μας». Την είχε πει κατά τη διάρκεια της αγόρευσής του στο Ειδικό Δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος με την ιδιότητα του βουλευτή κατηγόρου. Το ίδιο νομίζω ισχύει και για την υπόθεση Παπακωνσταντίνου. Η αλήθεια δεν πέρασε μπροστά από το Ειδικό Δικαστήριο. Κάποιοι φρόντισαν γι’ αυτό. Φρόντισε πρώτος ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου, ο οποίος αν έμπαινε φυλακή, θα πλήρωνε «αμαρτίες αλλονών».
Είναι φύσει αδύνατον να μη γνώριζε ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου το περιεχόμενο της λίστας, καθώς και ποιοι κρύβονταν πίσω από τα funds που εμφανίζονταν ως καταθέτες: τα κορυφαία ονόματα του ελληνικού επιχειρηματικού κατεστημένου. Φρόντισαν, επίσης, οι δημόσιες Αρχές -με την κάλυψη ποίων;-, που τρία χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου δεν κατάφεραν να προσδιορίσουν την έκταση της ζημιάς που υπέστη το Δημόσιο από τη φοροδιαφυγή των συγγενών του Παπακωνσταντίνου. Αφού λοιπόν δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο -η Ιστορία θα αποκαλύψει κάποτε γιατί- είναι άδικο, κατά τη γνώμη, μου να κατηγορούμε το Ειδικό Δικαστήριο για την ποινή που επέβαλε. Αυτά τα στοιχεία προσκομίστηκαν ενώπιόν του, αυτά αξιοποίησε για την ετυμηγορία του. Εξίσου λάθος είναι να επικαλούμαστε το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Αν είναι να προσχωρήσουμε σε μια τέτοια λογική, τότε καλύτερα να στήνουμε λαϊκά δικαστήρια στην πλατεία Συντάγματος, να εκδίδουμε τις αποφάσεις που θέλουμε και να καταργήσουμε τη Δικαιοσύνη. Είναι πιο έντιμο. Κάτι τέτοιο όμως δεν βγάζει πουθενά. Καλώς ή κακώς, αυτό είναι το αστικό κράτος και οι θεσμοί του. Με τα σωστά τους και τα λάθη τους. Ούτε και σε μένα έκανε καλή εντύπωση η απόφαση -η χαλαρή επιμέτρηση της ποινής-, αλλά αυτή είναι η ετυμηγορία και οφείλουμε να τη σεβαστούμε. Σε τελική ανάλυση, αν δούμε τα πράγματα ψυχρά και από απόσταση, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ναι μεν ο πρώην υπουργός έπεσε στα μαλακά (η στάση του καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειάς του ήταν υπόδειγμα πολιτικής αξιοπρέπειας, δεν κλάφτηκε ποτέ), από την άλλη όμως μια καταδίκη κορυφαίου αξιωματούχου του ΠΑΣΟΚ με την κατηγορία του αδικήματος της νόθευσης δημόσιου εγγράφου δεν είναι καθόλου αμελητέα πολιτικά.
Η δικαστική αυτή απόφαση προστίθεται στο παλμαρέ του Κινήματος ύστερα από εκείνες που έχουν προηγηθεί για Τσοχατζόπουλο και Μαντέλη. Είναι μέρος της νεότερης Ιστορίας μας. Μπαίνει στη ζυγαριά. Από τη μία πλευρά της, καταδίκες και ποινικές διώξεις για σειρά σκανδάλων, όπως ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, μίζες εξοπλισμών, νοθεύσεις δημόσιων εγγράφων, παράνομα δώρα από τη Siemens. Από την άλλη, μηδέν. Οι δικαστές με ελλιπή στοιχεία έστω κατάφεραν τελικά να αποδώσουν δικαιοσύνη. Και αυτό μετρά. Ειδικώς τώρα που μια άλλη δικαστική έρευνα διερευνά αν το έλλειμμα του 2009 αλλοιώθηκε από την ΕΛ.ΣΤΑΤ. με εντολή του καταδικασμένου για νοθεία εγγράφου Γιώργου Παπακωνσταντίνου!
Μανώλης Κοττάκης
