Απαραίτητη συμφωνία που να σέβεται τους φόβους της Ευρώπης
Οσοι είστε πιστοί αναγνώστες της «δημοκρατίας» και της «κυριακάτικης δημοκρατίας» δεν χρειάστηκε να συμβουλευτείτε τον ξένο Τύπο για να αντιληφθείτε τη σημασία της επίσκεψης του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα, παραμονή της λήξης της προθεσμίας αποπληρωμής του ΔΝΤ. Ξέρετε. Η αναθέρμανση των παγωμένων σχέσεων Ελλάδας – Ρωσίας προκαλεί ανατριχίλα σε όλους τους δυτικούς αναλυτές που μεγάλωσαν με την κουλτούρα του Ψυχρού Πολέμου. Εξ αυτού του λόγου και μόνον η επικείμενη συνάντηση Τσίπρα – Πούτιν κρίνεται επιτυχής.
Ακόμη και τα γονατισμένα κράτη έχουν επιλογές, αν θέλουν, αρκεί οι ηγεσίες τους να μην κουβαλούν σκελετούς στην ντουλάπα. Σήμερα θα πάμε την ανάλυση παρακάτω. Παρακάτω από τη Ρωσία. Διότι το πραγματικό γεωπολιτικό πρόβλημα που κάνει συμμάχους και δανειστές να ανατριχιάζουν δεν είναι ο στριμωγμένος οικονομικά Πούτιν με τις περιορισμένες επιλογές που διαθέτει, αλλά τα Βαλκάνια. Η Ελλάδα πρέπει να μείνει όρθια και να μην πέσει με θόρυβο εξαιτίας των Βαλκανίων, τα οποία αποτελούν μία τεράστια τρύπα ασφαλείας για τον δυτικό κόσμο, την Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ατλαντική Συμμαχία. Κορυφαίος αναλυτής των διεθνών σχέσεων μου εξηγούσε τις προάλλες ότι τυχόν ανάφλεξη από «βρόμικη έξοδο» της Ελλάδας από την ευρωζώνη θα έβαζε φωτιά κατά μήκος των συνόρων σε ολόκληρη τη Βαλκανική, όπου πλην Σερβίας (το μόνο συγκροτημένο κράτος) όλα τα υπόλοιπα κρατίδια αποτελούν χάρτινους πύργους. Από έξω γράφουν «Μαυροβούνιο», «Σκόπια», «Βοσνία», «Κόσσοβο», «Βουλγαρία», αλλά εντός τους δρουν ανεξέλεγκτα τοπικές και διεθνείς μαφίες. Κυρίως τοπικές. Είναι κράτη χωρίς οντότητα και εξουσία, προτεκτοράτα, με ηγεσία κόμματα και πολιτικούς της νύχτας.
Τα λεφτά που θα χρειαζόταν να πληρώσουν ο Σόιμπλε και η Μπούντεσταγκ για να φέρουν σε βόλτα όλη αυτή την εμπόλεμη περιοχή, σε περίπτωση που η πατρίδα μας αφηνόταν να βγει βίαια από το ευρώ, θα ήταν τριπλάσια σε σύγκριση με τα 30 δισ. ευρώ που προορίζονται για το τρίτο Μνημόνιο. Τα κονδύλια που θα απαιτούνταν για να σβήσουν ο πόλεμος, οι εθνικισμοί και οι αλυτρωτισμοί χάριν γεωπολιτικών συμφερόντων της Γερμανίας, που διέλυσε τη Βαλκανική το 1991 (ας μην το ξεχνάμε), θα ήταν ασύλληπτα. Το αντέχουν; «Το ξέρουν αυτό οι Γερμανοί; Το καταλαβαίνουν;» ήταν η ερώτησή μου στον κορυφαίο αναλυτή.
Φυσικά και το καταλαβαίνουν. Οπως και καταλαβαίνουν ότι το χάος θα τροφοδοτούσε ξανά τον μεγαλοϊδεατισμό του Πούτιν να ξεφύγει από την περίμετρο της περικύκλωσης που του έχει στήσει η Δύση και να κατεβεί νοτιότερα. Κατά συνέπεια, έχουν κάθε λόγο, πέραν όλων των άλλων που ακούμε, να κρατήσουν την Ελλάδα «πάση θυσία στην ευρωζώνη» έστω κι αν σιχαίνονται τον Τσίπρα, τον Λαφαζάνη, τον Δραγασάκη και κάθε παλαιό κνίτη που θυμίζει στη Μέρκελ την κομματική δράση στα νιάτα της. Υπό μία προυπόθεση όμως: Οτι και ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα αντιληφθεί ποια είναι τα όρια της χώρας του και κατ’ επέκταση του εθνικού μας συμφέροντος, ώστε να καταλήξει σε συμφωνία που να σέβεται την Ευρώπη και τους φόβους της. Σαφές;
Μανώλης Κοττάκης
