O πρωθυπουργός παίζει την τύχη της Ελλάδας σε δύο ταμπλό. Στο πρώτο, το παιχνίδι είναι εξαιρετικά κλειστό και τα δεδομένα του τα γνωρίζουν πολύ λίγοι εσωτερικοί και εξωτερικοί παίκτες. Στο δεύτερο, το οποίο είναι αναγκαστικά πιο ανοιχτό λόγω της αμιγούς εσωτερικής διάστασης και της εμπλοκής πολλών παραγόντων -αρχηγοί άλλων κομμάτων, υπουργοί, βουλευτές, συνιστώσες, κοινή γνώμη, ΜΜΕ-, ο Τσίπρας αφήνει μπλόφες να εξελιχθούν, κόντρες να εκτονωθούν, διαφωνίες να εκδηλωθούν, φήμες να απλωθούν.
Το χάος στο ανοιχτό παιχνίδι τον εξυπηρετεί, γιατί τον εμφανίζει μη δεδομένο και απρόβλεπτο στο κλειστό παιχνίδι. Ξεκινώ, λοιπόν, με αυτήν την προκαταβολική διαπίστωση: Καθόλου δεν με εντυπωσιάζει το κύμα των διαρροών που κάνει μέσα και έξω από την Ελλάδα η κυβέρνηση για στάση πληρωμών, διπλό νόμισμα, εκλογές τον Ιούνιο, δημοψήφισμα, δέσμευση αποθεματικών κ.λπ. Καθόλου δεν με τρομάζουν οι δηλώσεις Λαφαζάνη για τη «γερμανική Ευρώπη» και οι πρωτοβουλίες Κωνσταντοπούλου για την επιτροπή λογιστικού ελέγχου του χρέους. Ολες υπακούουν σε έναν κεντρικό σχεδιασμό και κανείς δεν αυτοσχεδιάζει πλην των παιδιάστικων καβγάδων που προκαλεί η Ζωή.
Προκαλεί ζαλάδα στον λαό όλο αυτό, το καταλαβαίνω, προκαλεί έλλειψη εμπιστοσύνης και «καθίζει» την αγορά, αλλά το χάος είναι ο απαραίτητος σύμμαχος του πρωθυπουργού στην τελική ευθεία των διαπραγματεύσεων. Ιδού γιατί: Οσοι είναι μυημένοι στο κλειστό μεγάλο παιχνίδι (Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρωθυπουργός, αντιπρόεδρος κυβέρνησης, υπουργός Εξωτερικών, καγκελάριος, πρόεδρος Κομισιόν, Γερμανός υπουργός Οικονομικών, διευθύντρια ΔΝΤ, Αμερικανοί, γενικός γραμματέας ΝΑΤΟ, πρώην πρωθυπουργοί) γνωρίζουν άριστα ποια είναι τα όρια της χώρας και ποιες συγκλονιστικές μεταβολές θα συμβούν σε Βαλκάνια – ΝΑΤΟ, αν η Ελλάδα αφεθεί να πέσει. Η χώρα θα πέσει στα νύχια των συμμοριών και των μπράβων της νύχτας. Ούτε ο Τσίπρας το θέλει ούτε οι Γερμανοί.
Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι μετά το ταξίδι του πρωθυπουργού στο Βερολίνο έχουν βγει εντελώς από το κάδρο, ενώ η εκεί δημόσια τηλεόραση κάνει «μασάζ» στην κοινή τους γνώμη για τις ευθύνες του Γ’ Ράιχ. Οσοι είναι αμύητοι και παίζουν στο ανοιχτό παιχνίδι έχοντας μερική γνώση των δεδομένων, σε κάποιες περιπτώσεις και πλήρη άγνοια, συνεχίζουν τα υπερήφανα τσάμικα. Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός θα τους χαρίσει την παράσταση που θέλουν και θα εξαντλήσει το τετράμηνο χωρίς να ζητήσει τη δόση των 7,2 δισ. ευρώ, αναζητώντας χρήματα για την εξυπηρέτηση των υποχρεώσεων του Δημοσίου στα αποθεματικά των ΔΕΚΟ και σε ξένα funds που θα μας δανείσουν (Pimco) με εμπράγματες εγγυήσεις. Στο τέλος αυτής της διαδρομής, περί τα μέσα Μαΐου, ο Τσίπρας θα επιχειρήσει τη μεγάλη ρήξη. Το έχουμε ξαναγράψει:
Η ρήξη δεν φαίνεται ότι θα γίνει με τους έξω αλλά με τους μέσα. Με το κόμμα του και με τη διαπλοκή, η οποία εσχάτως ταυτίζεται με «αριστερούς» αντιφρονούντες. Τότε, σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που θα κρατήσει όσο το «Μπεν Χουρ» θα τους εξηγήσει τα δεδομένα και θα ζητήσει τη στήριξή τους, για να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο με την Ευρώπη έναντι μικρότερου πλεονάσματος και έναρξης συζητήσεων για την απομείωση του χρέους. Και αν διαφωνήσουν -όπως εβδομάδες υποστηρίζω δημοσίως- οι εκλογές με λίστα, τη Χρυσή Αυγή έξω να «πελεκά» τη Ν.Δ., το παλαιό ΠΑΣΟΚ στο κάδρο μέσω εξεταστικής και τον πρωθυπουργό να πετά έξω από την Κοινοβουλευτική Ομάδα όποιον του «κουνιέται» θα είναι μια… ρεαλιστική απειλή. Τόσο ρεαλιστική που κανείς δεν θα θέλει να τη δοκιμάσει. Ούτε μέσα, ούτε έξω.
Μανώλης Κοττάκης
