Ο Ευ. Βενιζέλος και η απόφαση για το «κούρεμα» από διεθνές δικαστήριο
Η είδηση μπορεί να πέρασε στα ψιλά, όμως καλά θα κάνουν κάποιοι να την αναζητήσουν όταν έρθει η ώρα της απόδοσης ευθυνών, γιατί, αν μη τι άλλο, μαρτυρά και το θράσος των πολιτικών προσώπων που έσπευσαν, τα τελευταία χρόνια, να υπηρετήσουν το Μνημόνιο.
Το διεθνές διαιτητικό δικαστήριο λοιπόν, που εδρεύει στην Ουάσινγκτον, δικαίωσε την Ελλάδα, απορρίπτοντας προσφυγές ξένων επενδυτών οι οποίοι διεκδικούσαν αποζημιώσεις για την αναγκαστική απομείωση της αξίας των ομολόγων τους που επιβλήθηκε μέσω του περιβόητου PSI. Οι επενδυτές αυτοί, δύο ξένες εταιρίες και το σλοβακικό ταχυδρομικό ταμιευτήριο, ήταν από τους ελάχιστους που δεν είχαν δεχτεί να ανταλλάξουν τα ομόλογά τους με άλλα, εγγυημένα από τον EFSF, μικρότερης όμως αξίας. Είχαν, δηλαδή, απορρίψει τη συμμετοχή τους στο «αναγκαστικό κούρεμα» του 2012.
Η νομική παράσταση για λογαριασμό της κυβέρνησης έγινε με τη βοήθεια ενός εξειδικευμένου σε αναδιαρθρώσεις χρεών αμερικανικού γραφείου, που είχε από πολύ νωρίς επισημάνει ότι η χώρα μας μπορούσε να «κουρέψει» μονομερώς και χωρίς ουσιαστικές συνέπειες το χρέος που διακρατούσαν ιδιώτες, γιατί η συντριπτική πλειονότητα των ομολόγων εκείνων υπαγόταν στο ελληνικό δίκαιο. Αντίθετα, τα ελάχιστα ομόλογα που είχαν εκδοθεί -προ του PSI- σε αγγλικό ή σε ελβετικό δίκαιο πληρώθηκαν επί εποχής Παπαδήμου, ενώ ακόμη και σήμερα το ελληνικό κράτος υποχρεώνεται να τα εξοφλεί στο ακέραιο κατά τις εκάστοτε λήξεις τους.
Τι σημαίνουν αυτά σε απλά ελληνικά; Οτι προ του PSI υπήρχαν τεράστιες εναλλακτικές δυνατότητες για τη διαχείριση του χρέους, καθόσον αυτό βρισκόταν σε χέρια ιδιωτών και δεν είχε μετατραπεί σε διακρατική υποχρέωση, υπαγόμενη στο αγγλικό δίκαιο.
Κι όμως. Για την αναμενόμενη και φυσιολογική απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου(σ.σ.: καθόσον τα επίδικα ομόλογα υπάγονταν στο ελληνικό δίκαιο) ποιος νομίζετε ότι πανηγύρισε; Ο Βενιζέλος! Που έφτασε να ισχυριστεί ότι εξαιτίας του η χώρα δεν έχει τα μπλεξίματα της Αργεντινής…
Δυστυχώς, το μόνο αποτέλεσμα του PSI (σ.σ.: που οργανώθηκε εξ ολοκλήρου από τους δανειστές, με την τότε ελληνική κυβέρνηση απαθή παρατηρητήτρια) είναι ότι η χώρα απώλεσε μια μοναδική ευκαιρία απεγκλωβισμού της και παγιδεύτηκε οριστικά με νέα δάνεια που υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο, δεσμεύοντας εξ ολοκλήρου τον οφειλέτη. Το δε χρέος αντί να μειωθεί, τρέχει σήμερα στο 180% του ΑΕΠ.
Ας ελπίσουμε ότι για αυτά τα μοναδικά κατορθώματα ο κ. Βενιζέλος θα έχει καλύτερες απαντήσεις να δώσει στην Εξεταστική…
Γιώργος Χαρβαλιάς
