Η προοπτική της Ν.Δ. και τα σενάρια συγχώνευσης με ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι
Το βράδυ των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου στην Κουμουνδούρου άνοιγαν σαμπάνιες. Λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω, στη Συγγρού, επικρατούσε κατήφεια. Στον τρίτο όροφο του κτιρίου τα συγκεντρωμένα στελέχη αποτιμούσαν τι πήγε λάθος. Παρά ταύτα, 8,5 μονάδες είχε χάσει η ιστορική συντηρητική παράταξη από τα αμούστακα της Αριστεράς, κάποιος είχε εκείνη τη βραδιά κέφι για αστεία. «Ξεσκίσαμε 10.000.000 Ελληνες στους φόρους και πήραμε 28%! Αν αυτό δεν είναι επιτυχία, τι είναι;» διερωτήθηκε με σταθερή φωνή. Είχε, εν μέρει, δίκιο αυτός ο κάποιος, το αναγνώρισα και ο ίδιος σε σημείωμά μου την επομένη των εκλογών, πράγματι η Κεντροδεξιά παράταξη δεν είχε την τύχη του ΠΑΣΟΚ. Σε αυτή τη φράση κρύβεται, όμως, και η αιτία της ήττας της. Η φιλοσοφία της δύσκολης πολιτικής που εφάρμοσε η παράταξη σε αυτά τα δυόμισι χρόνια ήταν βαθύτατα αντιλαϊκή:
«Ξεσκίσαμε». Ηταν η φιλοσοφία που θεωρεί δεδομένο τον κεντροδεξιό ψηφοφόρο, ο οποίος, σύμφωνα με την ίδια συλλογιστική, «πού θα πάει, σε μας θα έρθει». Ηταν επίσης ολίγον πριγκιπική φιλοσοφία: Εμείς θα σας ξεσκίζουμε και εσείς θα μας ψηφίζετε. Η εποχή, όμως, είχε αλλάξει και πολλοί δεν το κατάλαβαν.
Φόρτωσαν με φόρους τη μεσαία τάξη, η οποία αγγόγγυστα σήκωσε το βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής, και άφησαν ανέγγιχτους τους γνωστούς αγνώστους. Τρεις μήνες μετά τις εκλογές, η Ν.Δ., παρατηρώντας τα καθημερινά παραστρατήματα μιας ανέτοιμης κυβέρνησης, καραδοκεί και περιμένει τη δικαίωση.
Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες, μελετάται και η δημιουργία ενός νέου ευρωπαϊκού κόμματος με τη συγχώνευση Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποταμιού. Θεωρώ αυτή τη λογική λάθος. Οχι, γιατί στην πραγματικότητα αυτό που σηματοδοτεί σήμερα η παράταξη δεν ταυτίζεται με τη λογική του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού. Ταυτίζεται. Διαφωνώ, γιατί ένα αμιγώς αστικό ευρωπαϊκό κόμμα, όπως το έχουν σήμερα στο μυαλό τους οι εμπνευστές του, δεν μπορεί να είναι πλειοψηφικό.
Ο αστικός κόσμος στην Ελλάδα δεν ξεπερνά το 35% του εκλογικού σώματος. Ευρωπαϊκό κόμμα που δεν είναι λαϊκό δεν μπορεί να γίνει πλειοψηφικό. Η οπτική που επαίρεται ότι ξέσκισε τον λαό στους φόρους δύσκολα μπορεί να πιάσει επαφή με τα λαϊκά στρώματα. Δύσκολα μπορεί να νικήσει τον ανορθολογισμό. Αν η Ν.Δ., κόμμα-κορμός της Κεντροδεξιάς, θέλει να ξαναπιάσει το νήμα, δεν έχει νόημα να διαπραγματεύεται ως ισότιμη τη συγχώνευση με κόμματα του 4%-5%. Το 28 δεν είναι ίδιο με το 4. Μπορεί ασφαλώς να ενσωματώσει στις τάξεις της τον αφρό τους, αλλά το πρώτιστο είναι να ξαναγίνει λαϊκό κόμμα. Ετσι, ίσως αποκτήσει ελπίδα να αναλάβει τα ηνία εκ νέου.
Μανώλης Κοττάκης
