Στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης στο οποίο ζούμε ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί ότι αποτελούμε απλώς ένα μικρό κομμάτι στο μεγάλο παγκόσμιο παζλ αλλαγών και ανατροπών που προκαλεί η οικονομία. Στις πλάτες της Ελλάδας παίζεται ένα τεράστιο παιχνίδι πανίσχυρων συσχετισμών, που μπορεί να αλλάξει τον παγκόσμιο χάρτη.
Ο πανούργος Τζορτζ Σόρος έθεσε προ ημερών το θέμα ανοιχτά, σε δημόσια ομιλία του στο συνέδριο του Bretton Woods. Τι είπε; Οτι η οικονομική (υπόγεια) σύρραξη που βρίσκεται σε εξέλιξη μπορεί άμεσα να οδηγήσει στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, με εμπλεκομένους την Κίνα, τη Ρωσία και τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο (με τις ΗΠΑ στην εμπροσθοφυλακή).
«Εάν υπάρξει κάποια σύγκρουση της Κίνας με έναν στρατιωτικό σύμμαχο των ΗΠΑ, όπως την Ιαπωνία, τότε δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι θα φτάναμε στο κατώφλι ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου» ανέφερε ο Σόρος, ζητώντας στη συνέχεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες να κάνουν «μια μεγάλη παραχώρηση και να επιτρέψουν στο νόμισμα της Κίνας να ενταχθεί στο καλάθι νομισμάτων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου» προκειμένου να αποφευχθεί η πιθανότητα αυτής της μοιραίας για την ανθρωπότητα σύγκρουσης.
Ο Σόρος, βέβαια, συχνά αναφέρεται σε αληθινούς ή φανταστικούς κινδύνους για να προωθήσει τα συμφέροντα των ισχυρών λόμπι (και φυσικά τις επενδύσεις του). Ομως, το ότι εμπλέκει το ΔΝΤ στο σενάριο του παγκόσμιου πολέμου με οικονομικά χαρακτηριστικά είναι αποκαλυπτικό του ρόλου που έχει το περιβόητο Ταμείο στη νέα τάξη πραγμάτων των αγορών!
Η Ελλάδα, που μπήκε πρόθυμα στο ΔΝΤ επί Γιώργου Παπανδρέου (στενός φίλος του Σόρος), αυτή τη στιγμή δεν είναι απλά «όμηρος» μιας ομάδας τεχνοκρατών που αδυνατούν να αντιληφθούν το σωστό από το λάθος, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται υπό την απόλυτη κυριαρχία ενός πανίσχυρου οργανισμού που καθορίζει τους όρους του παγκόσμιου πολέμου του χρήματος. Για το ΔΝΤ, που (σύμφωνα με τον Σόρος) ρυθμίζει τις πιθανές πολεμικές συγκρούσεις των υπερδυνάμεων του πλανήτη, η μικρή Ελλάδα είναι μεν μια αμελητέα ποσότητα, αλλά βρίσκεται σε ένα κομβικό γεωστρατηγικό σταυροδρόμι. Αρα πρέπει πάση θυσία να είναι «ελεγχόμενη»!
Οταν ο κ. Τσίπρας προεκλογικά έλεγε (αφελώς) ότι όταν ο ίδιος κυβερνήσει θα χτυπά το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν στον δικό του ρυθμό, προφανώς αγνοούσε (ηθελημένα ή μη) όλα τα παραπάνω. Τελικά, όχι μόνο ακολούθησε τον ρυθμό των δανειστών, αλλά αναγκάστηκε να χορέψει «ταγκό» μαζί τους.
Οσο η Ελλάδα θα είναι αγκιστρωμένη στις δαγκάνες του ΔΝΤ, δεν θα αναπνεύσει ποτέ και θα αποτελεί απλώς το αναλώσιμο πιόνι για το παιχνίδι των «μεγάλων». Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τα «ανοίγματα» της κυβέρνησης σε Ρωσία και Κίνα έτυχαν τόσο μεγάλης αποδοκιμασίας (και αντιποίνων) από τη Δύση.
Δυστυχώς, η Ε.Ε. αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται ότι έχει τη δύναμη να πετύχει την «αποβολή» του ΔΝΤ από τη γηραιά ήπειρο. Η Γερμανία, αν και έχει κατά καιρούς συγκρουστεί με το Ταμείο, για δικούς της λόγους δεν προωθεί την απομάκρυνσή του. Οπότε η Ελλάδα αδυνατεί μόνη της να αντιμετωπίσει το παγκόσμιο οικονομικό «τέρας».
Επομένως, μόνο δύο λύσεις υπάρχουν: η ολοκληρωτική ρήξη (με όλα τα δεινά και την οικονομική απομόνωση που θα φέρει) ή η αλλαγή στάσης της Ευρώπης (αυτή τη στιγμή μοιάζει αδύνατη). Να γιατί βρισκόμαστε στο απόλυτο αδιέξοδο σήμερα…
Δημήτρης Ριζούλης
