Η μπανανόφλουδα και τα σήματα αδυναμίας
Θέτω ένα βλάσφημο ερώτημα σήμερα και ελπίζω να μην το παρεξηγήσετε: Είναι η δημοκρατία σε καιρούς εθνικής κρίσης η καλύτερη μέθοδος άσκησης διακυβέρνησης ή μήπως η δημοκρατία καθυστερεί τις αποφάσεις και είναι προτιμότερος ο αυταρχισμός; Η κυβέρνηση Σαμαρά βρέθηκε στο επίκεντρο της κριτικής της Αριστεράς για μια σειρά λόγους, οι οποίοι στον πυρήνα τους είχαν αυτό το επιχείρημα: τη διολίσθηση σε αντιδημοκρατικές μεθόδους. Ο τέως πρωθυπουργός είχε επικριθεί σφοδρότατα επειδή σπανίως συγκαλούσε το υπουργικό συμβούλιο, επειδή σπανίως έχανε τον χρόνο του στη Βουλή, επειδή τακτικά προσέφευγε στην έκδοση πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, παρακάμπτοντας το Κοινοβούλιο, επειδή συγκαλούσε συσκέψεις στο Μαξίμου με τους εταίρους του και λοιπά ηχηρά.
Μέχρι και μαύρη βίβλο είχε εκδώσει ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να καταγράψει τη διολίσθηση. Η Αριστερά είχε την ευκαιρία να εφαρμόσει το δικό της «δημοκρατικό» μοντέλο άσκησης της εξουσίας μετά τις εκλογές και πράγματι έκανε όσα μας είχε υποσχεθεί: Πολύωρες συνεδριάσεις υπουργικού συμβουλίου, κυβερνητικών – κομματικών οργάνων, τακτική συμμετοχή του πρωθυπουργού στον κοινοβουλευτικό έλεγχο, σταχανοβισμός στις συνεδριάσεις της Βουλής που διαβουλεύεται ατέλειωτα, δραστική μείωση στις απολύτως απαραίτητες των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου. Η σύγκριση των δύο μοντέλων ως προς τη διεύθυνση λειτουργίας της κυβέρνησης είναι καταλυτική. Σήμερα η Ελλάδα έχει παραλύσει. Δεν παράγονται αποφάσεις. Χθες η Ελλάδα κυβερνιόταν στιβαρά. Σήμερα το κόμμα έχει καπελώσει την κυβέρνηση και οι υπουργοί σηκώνουν δικό τους μπαϊράκι. Χθες ήταν αδιανόητο. Το κόμμα ήταν ο αρχηγός του. Σήμερα ο Τσίπρας υποδύεται τον πρωθυπουργό, αλλά καθημερινά ένας Βαρουφάκης, μία Ζωή αυτονομούνται από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
Ο πρωθυπουργός αφήνει πίσω του στο τέλος κάθε ημέρας έναν πόντο εξουσίας. Χθες ο Σαμαράς επικρίθηκε για το στιλ του, αλλά η διακυβέρνησή του έκλεινε μέτωπα, έλυνε προβλήματα. Δεν δημιουργούσε ηλεκτρισμό. Οπως εξελίσσονται τα πράγματα, αν ο Τσίπρας συνεχίσει να ηγείται αυτής της κυβέρνησης και αυτού του κόμματος, που είναι ένα δεύτερο μικρό κοινοβούλιο συνιστωσών, ένθετο στο μεγάλο κανονικό, σε λίγο θα χάσει τον πλήρη έλεγχο. Είναι τόσο ισχυρά τα σήματα-σημάδια αδυναμίας που στέλνει η κυβέρνηση της Αριστεράς σε διεθνή κέντρα εξουσίας αλλά και στον λαό, ώστε είναι ευεπίφορη να πατήσει την πρώτη γλιστερή μπανανόφλουδα που θα της ρίξουν στον δρόμο. Το ζητούμενο της διακυβέρνησης σε καιρό κρίσης δεν είναι η πλέρια δημοκρατία, που στο τέλος οδηγεί στην απώλεια του ελέγχου και στο χάος. Το ζητούμενο δεν είναι τα πολλά κέντρα εξουσίας .Το ζητούμενο είναι τα αποτελέσματα. Χωρίς αποτελέσματα ούτε η χώρα ούτε ο πρωθυπουργός μπορούν να πάνε πολύ παρακάτω. Θυμίζω ότι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή εξαιτίας του σφικτού τρόπου διακυβέρνησης που ακολουθούσε τον φώναζαν Καραμανλένιν.
Μανώλης Κοττάκης
