Εντάξει, κ. πρωθυπουργέ. Εχετε την κατανόησή μας για το σχήμα που επιλέξατε κατά την ομιλία σας στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός σας, προκειμένου να προετοιμάσετε τους συντρόφους σας ότι πλησιάζει η ώρα της μεγάλης στροφής και επιβάλλεται να στηρίξουν στη Βουλή το νέο μνημόνιο. Καταλαβαίνουμε ότι χωρίς το σχήμα «ΣΥΡΙΖΑ – λαός» από τη μία και «δανειστές – διαπλοκή – παλαιά πολιτική ελίτ» από την άλλη, που συσπειρώνει το στράτευμα, σηκώνει ιδεολογικά τείχη και ντοπάρει τους βουλευτές, ψηφοφορία δεν κερδίζεται.
Προσωπικά, γνωρίζω ότι στις απόρρητες κυλιόμενες μετρήσεις ένα μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης δείχνει διατεθειμένο να σας συγχωρήσει την αθέτηση βασικών υποσχέσεων, με τη δικαιολογία ότι «αυτός προσπάθησε τουλάχιστον» και ότι «έχει καθαρά χέρια». Ομως οφείλετε να γνωρίζετε ότι ο αγώνας που μόλις αρχίζει για τη σωτηρία της πατρίδας θα έχει πολλές και δύσκολες στροφές. Τώρα, σε αυτή τη φάση, φτάνουν οι κορόνες για τα «συστημικά μέσα που αποτελούν τη φωνή των δανειστών». Αρκούν τσιτάτα του τύπου «το Μνημόνιο ήταν συνειδητή επιλογή της εγχώριας ολιγαρχίας με τις πλάτες των πιστωτών». Ακούγονται ως μουσική στα αυτιά της ταλαιπωρημένης κοινής γνώμης φράσεις του τύπου «ο πιο σκληρός εχθρός δεν βρίσκεται στο Βερολίνο και στην Ουάσινγκτον, αλλά εντός των τειχών». Θα έρθει, όμως, πολύ σύντομα η ώρα, που όλα αυτά θα «σωθούν». Και τότε θα αντιληφθείτε πως για να πάει η χώρα πιο κάτω χρειάζονται δύο σημαντικά πράγματα:
– Η συναίνεση ενός τμήματος αυτού που ονομάζετε απαξιωτικά «ολιγαρχία του τόπου», το οποίο δεν ταυτίζεται κατ’ ανάγκην με τη διαπλοκή που έχετε στο μυαλό σας.
– Η συναίνεση των συντηρητικών πολιτών, της πάλαι ποτέ μεσαίας τάξης, που σήμερα (καθυβρίζοντας τη Ν.Δ.) εντάσσετε για τις πολιτικές ανάγκες της εποχής στον «εχθρό».
Τους πρώτους, χωρίς σχέδιο δεν γίνεται να τους πείσετε. Επρεπε να ήσασταν από μια μεριά για να βλέπατε τον υπουργό σας επί της Οικονομίας να ανεβαίνει την Παρασκευή στο βήμα της εκδήλωσης για τον εορτασμό της παγκόσμιας ημέρας για τη ναυτιλία. Απροετοίμαστος, με ένα κοντό λευκό παντελόνι τύπου μπελαμάνα, σαν αυτά που φορούσαμε στο Πολεμικό Ναυτικό, ο -συμπαθής σε μένα- Γιώργος Σταθάκης εκφώνησε ένα αμήχανο λογύδριο, που κατέληξε με τη φράση: «Σας ευχαριστώ για την παρουσία μου». Και αν δεν ήταν ο αναπληρωτής υπουργός Θόδωρος Δρίτσας να πει πέντε σοβαρά πράγματα, οι ισχυρότεροι αυτοδημιούργητοι ενός κλάδου που φέρνει συνάλλαγμα 30 δισ. ευρώ στην πατρίδα κάθε χρόνο θα έφευγαν με την εντύπωση ότι αυτή η κυβέρνηση έχει ελάχιστο ενδιαφέρον για το πυρηνικό όπλο της ελληνικής οικονομίας.
Εκτός από τη συναίνεση αυτής της παλαιάς ελίτ, που έκανε λεφτά στους ωκεανούς και όχι με πελάτη το Ελληνικό Δημόσιο, υπάρχει και η μεγάλη πλειονότητα της συντηρητικής αστικής μεσαίας τάξης που δεν σας ψήφισε. Είναι άνθρωποι φιλελεύθερων πεποιθήσεων, που τράβηξαν τη χώρα μπροστά με τον καθημερινό τους μόχθο, και στα εύκολα και στα δύσκολα. Θερμή παράκληση: Μην τους προκαλείτε. Δεν φθάνει που κάνατε έναν κύκλο 100 ημερών για να παραδεχτείτε με τη συμφωνία που θα υπογράψετε ότι ο συντηρητικός δρόμος ήταν ο σωστός, και όχι ο επαναστατικός, τώρα ταυτίζετε όλο αυτόν τον κόσμο με παρούσες ηγεσίες και τον χλευάζετε ως παρακολούθημα των δανειστών. Θα έρθει, πιθανόν, η στιγμή, που θα αισθανθείτε ότι χωρίς τον μόχθο των πολλών αλλά και την ευφυΐα των τολμηρών τίποτε δεν μπορεί να προχωρήσει. Τότε, όμως, θα είναι αργά. Θα έχουν… ηχήσει οι σάλπιγγες, οι παλαιοί συμμαχητές μου ξέρουν καλά τι εννοώ.
Η παράταξη στην οποία ανήκουν οι φιλελεύθεροι πολίτες επέζησε της Μικρασιατικής Καταστροφής, την οποία κάποιοι σαν και εσάς προσπάθησαν να της φορτώσουν εκτελώντας την ηγεσία της. Θα επιζήσει και τώρα. Να εύχεστε να μην τη βρείτε σύντομα μπροστά σας. Η διαπλοκή αυτής της παράταξης με την κοινωνία είναι ισχυρότερη παντός άλλης.
Mανώλης Κοττάκης
