Καμία συμφωνία δεν θα μας σώσει, αν δεν κάνουμε τα αυτονόητα
Η ιστορία που θα σας αποκαλύψω σήμερα είναι πρόσφατη και μου τη διηγήθηκε κορυφαίος παράγων του ελληνικού τουρισμού. Συνέβη σε ημερίδα που διοργάνωσε ο ΣΕΤΕ στη Λαμία με πρωτοβουλία του περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας Κώστα Μπακογιάννη. Οταν ολοκληρώθηκε ο κύκλος των ομιλητών, άρχισε ο κλασικός ελληνικός διάλογος. Αυτό που εγώ ονομάζω το ρεύμα του… «καταγγελτισμού». Διατυπώθηκαν τα συνηθισμένα παράπονα εναντίον της πολιτείας που «δεν μας αφουγκράζεται», που «δεν τείνει ευήκοα ώτα», οι γνωστές κλισέ φράσεις. Η ημερίδα κυλούσε βαρετά, ώσπου τον λόγο ζήτησε ένας… ριζοσπάστης του τουρισμού.
«Ξέρετε, θεωρώ ότι μας κάνει μεγάλη ζημιά το… tripadvisor και το booking.com. Δεν γίνεται να τα καταργήσουμε;» είπε σε καθεστώς γενικής θυμηδίας ο επιχειρηματίας. «Και τι προτείνεις, δηλαδή; Να ρίξουμε το ίντερνετ;» τον ρώτησε κάποιος από το βήμα, αλλά απάντηση δεν έλαβε. Στο παράλογο αυτό αίτημα κρύβεται, θεωρώ, όλη η παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας. Ο ξενοδόχος της ιστορίας, μαθημένος από τον προστατευτισμό της μεταπολίτευσης, δεν έμαθε από ελεύθερη αγορά και από αξιολόγηση.
Τώρα, λοιπόν, που με ένα κλικ στο διαδίκτυο μπορείς να δεις τις βαθμολογίες των πελατών για κάθε ξενοδοχείο στον κόσμο, αλλά και να συγκρίνεις τιμές σε σχέση με την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, νιώθει ότι αδυνατεί να τα καταφέρει. Δεν είναι ο μόνος. Πρόκειται για τη συλλογική νοοτροπία μιας ολόκληρης κοινωνίας που θέλει το κράτος πατερούλη από πάνω της, για να τα κονομάει τεμπέλικα, φίνα και ωραία. To tripadvisor και το booking.com δεν είναι, βεβαίως, ο μοναδικός εχθρός του ελληνικού επιχειρείν. Είναι και οι χρεωστικές κάρτες των τραπεζών, με τις οποίες θα κάνουμε στο μέλλον τις συναλλαγές μας. Ο θόρυβος που ξεσηκώθηκε με επιχειρήματα του τύπου «τι θα κάνει ο άνεργος και ο συνταξιούχος;» ή «θα ωφελήσουν τους τραπεζίτες» (η Αριστερά;) είναι απολύτως παραπλανητικός. Κάποιοι, δυστυχώς, μεγάλωσαν επιχειρηματικά, θεωρώντας κεκτημένο δικαίωμά τους να παρακρατούν τον ΦΠΑ. Και είναι πολλοί αυτοί.
Η Ελλάδα της χρεοκοπίας, δυστυχώς, παρουσιάζει συμπτώματα ομαδικής άρνησης να αποδεχθεί μεταρρυθμίσεις που έχουν άμεσο κοινωνικό όφελος. Κατά βάση είμαστε μια βαθιά συντηρητική χώρα, γεμάτη καχυποψία και κουτοπονηριά. Καμία συμφωνία δεν θα μας σώσει, αν δεν κάνουμε τα αυτονόητα τόσο στον δημόσιο τομέα όσο και στον ιδιωτικό. Οσο αρνούμαστε να κάνουμε πράγματα δεδομένα στις δυτικές κοινωνίες εδώ και δεκαετίες -η αριστεία, η διαγραφή των αιώνιων φοιτητών και η ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ- τόσο περισσότερο θα είμαστε καταδικασμένοι να μένουμε αποικία αιωνίως.
Μανώλης Κοττάκης
