Μου αρέσει μέχρι στιγμής ο τρόπος με τον οποίο διαπραγματεύεται ο Τσίπρας, αρκεί να έχει αποτέλεσμα και να μη μας ρίξει στα βράχια. Το κυρίαρχο αίσθημα της μετεκλογικής Ελλάδας είναι η ανάγκη για υπερηφάνεια και ανεξαρτησία. Στο μέτρο που αυτό ικανοποιείται, ακόμη και μέσα από μια στρατηγική ήττα, στην οποία θα οδηγηθούμε έπειτα από σκληρή πάλη, είμαστε εντάξει. Περίεργο που το γράφω εγώ, αλλά αυτό «πιάνω» να μου έρχεται ως συναίσθημα από τα κάτω. Στην Ελλάδα, άλλωστε, ισχύουν δύο αξιώματα. Οι ήττες πανηγυρίζονται περισσότερο από τις νίκες, το πρώτο. Ηγέτης δεν γίνεσαι αν δεν διχάσεις, το δεύτερο.
Μου αρέσει, λοιπόν, αυτή η αίσθηση πάλης και, το ξέρω, αρέσει σε πολλούς από εσάς, άσχετα αν δεν το ομολογείτε ως υπερήφανοι συντηρητικοί που είστε. Δεν μου αρέσουν όμως όλα τα υπόλοιπα. Η Αριστερά, εκτός από υπερηφάνεια, έφερε και πολύ ασχήμια. Με ενοχλεί βαθύτατα πριν και πάνω απ’ όλα το αριστερό πολιτικό bullying στη διαφορετική άποψη. Η κατακραυγή που ξέσπασε για ένα τραγούδι όπως του Νίκου Πορτοκάλογλου -υπό τον τίτλο «Θα περάσει κι αυτό»- δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου. Οποιος διανοητής ή συνθέτης ή στιχουργός, χώροι στους οποίους η Αριστερά κυριαρχεί μεταπολιτευτικώς, τολμήσει να διαφοροποιηθεί από τη νέα καθεστηκυία τάξη πραγμάτων κηρύσσεται αποσυνάγωγος. Ο Πορτοκάλογλου, επειδή είχε την αφέλεια να μιλήσει για ήττα πριν από την ήττα.
Ο Τσακνής, επειδή δεν είχε επαρκή πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης, τα οποία απονέμονται κατόπιν παρουσίας σε συγκεντρώσεις για την ΕΡΤ. Η Παναρίτη, επειδή είχε ψηφίσει ως βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τα Μνημόνια Παπανδρέου. Ο δημοσιογράφος που κάνει μια ερώτηση περνά από δημόσια ανάκριση του τύπου «είσαι ο… και λέγεις», επειδή ρωτά κάτι ενοχλητικό. Ο βουλευτής που ζητά ένα ποτήρι νερό καταγγέλλεται ως διαφημιστής εταιρίας εμφιαλωμένων. Παντού στον δημόσιο λόγο απλώνεται ένα πρώτο επίπεδο λογοκρισίας, που ποινικοποιεί τη διαφορετική άποψη, έστω και αν τα κίνητρα που την υπαγορεύουν είναι αυθόρμητα.
Οποιος θέλει να εκφράσει κάτι άλλο από την κυρίαρχη διήγηση προπηλακίζεται, προς παραδειγματισμό των υπολοίπων. Ολοι ύποπτοι και σε διατεταγμένη υπηρεσία. Αντιθέτως, προστατεύεται η ελευθερία έκφρασης όταν υπαγορεύει την ασχήμια. Την ασχήμια στο χιούμορ, βλέπε γελοιογραφία εις βάρος Σόιμπλε. Την ασχήμια στους τοίχους. Τα βάρβαρο γκράφιτι στους τοίχους του Πολυτεχνείου. Την ασχήμια στον δημόσιο λόγο. Οι βρισιές βουλευτών κατά του υπουργού Δημόσιας Τάξης. Δεν μπορεί να είναι αυτή η Ελλάδα που ονειρευόμαστε, έστω και αν διαφωνούμε πολιτικά, ιδεολογικά, εθνικά, φιλοσοφικά, Αλέξη Τσίπρα. Η ανοχή στο διαφορετικό πρέπει να βρίσκεται στον πυρήνα της φιλοσοφίας μιας παράταξης, όταν αυτό το διαφορετικό αποδεδειγμένα είναι καλόπιστο και μη διαπλεκόμενο.
Μανώλης Κοττάκης
