Οι περικοπές στις υψηλές συντάξεις και το αντάλλαγμα
Την ώρα που παντού επικρατεί πανικός, προσπαθώ να είμαι ψύχραιμος και να παρατηρώ κρίσιμες «λεπτομέρειες». Θα σταθώ σε τρεις από αυτές: Η πρώτη και σημαντική είναι ότι ο διοικητής της Μπούντεσμπανκ και εξ απορρήτων του Σόιμπλε Βάιντμαν εμφανίστηκε χθες με δηλώσεις του σε ιταλικές εφημερίδες πολύ σκεπτικός για τις επιπτώσεις ενός ελληνικού Grexit από την ευρωζώνη. Είναι σημαντική αυτή η δήλωση. Ο Βάιντμαν, του οποίου μέντορας είναι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, πρωταγωνιστεί μήνες τώρα στο bullying που γίνεται κατά της Ελλάδας στο διοικητικό συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ηγείται μπλοκ χωρών που πιέζουν με τις αποφάσεις τους τη χώρα μας.
Μας «ξυλοκοπεί» και σχεδόν πάντα ψηφίζει «κατά» στην αύξηση της παροχής ρευστότητας στη χώρα μας. Τώρα, που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, εξωτερικεύει τη σκέψη -σε ιταλική εφημερίδα, μάλιστα, ξέρει πού μιλάει- ότι μια ελληνική έξοδος θα «μεταλλάξει τον χαρακτήρα της ευρωζώνης». Λεπτομέρεια δεύτερη: Τρεις λέξεις ακούω συνέχεια από όλες τις πλευρές τα τελευταία εικοσιτετράωρα: Συντάξεις, χρέος, αμυντικές δαπάνες. Ο Αυστριακός καγκελάριος Φράιμαν, που εκτελούσε αποστολή διαμεσολάβησης στην επίσκεψή του στην Ελλάδα, τάχθηκε κατά των «οριζόντιων περικοπών» στις συντάξεις, θέτοντας ουσιαστικά ζήτημα περικοπής των υψηλών επικουρικών, ενδεχομένως και κάποιων υψηλών κυρίων συντάξεων. Οχι των συντάξεων εκατομμυρίων αξιοπρεπών Ελλήνων.
Ο Τσίπρας αρθρογραφεί σε γερμανικά περιοδικά μόνο για τις συντάξεις, αυτή είναι η συμβολικη μάχη που δίνει, λέει στον Φράιμαν ότι «είμαι έτοιμος για δύσκολες αποφάσεις και θα πάρω το κόστος», ενώ επαναφέρει συνεχώς το ζήτημα του χρέους. Στην πραγματικότητα έχουμε φτάσει στο τέλος της διαπραγμάτευσης και η μάχη επικεντρώνεται στην ανταλλαγή μειώσεις στις υψηλές συντάξεις έναντι ρύθμισης χρέους. Πού και πού μπαίνουν στο κάδρο και οι αμυντικές δαπάνες, τη μείωση των οποίων επιζητεί η κυβέρνηση σαν κερασάκι.
Στην πραγματικότητα, όμως, η κυβέρνηση Τσίπρα πιέζεται να εφαρμόσει, έστω συμβολικά, τη ρήτρα μηδενικού ελλείμματος. Λεπτομέρεια τρίτη και τελευταία: Οι διαφορές κυβέρνησης – δανειστών για εμάς που παρακολουθούμε από έξω τη μάχη του Δαδίβ έναντι του Γολιάθ μοιάζουν να είναι τεράστιες. Στην πραγματικότητα, όμως, για κάποιον που διαβάζει πέρα από τις γραμμές είναι ελάχιστες, και ο πρωθυπουργός, ως ρεαλιστής που είναι, θα συμβιβαστεί στο τέλος (αρκεί να προλάβει). Το ερώτημα λοιπόν είναι ένα και βασικό: Γιατί τόση δραματοποίηση για τόσο μικρές διαφορές; Μήπως και οι Γερμανοί σηκώνουν προσεκτικά τον πήχη και πολώνουν την κατάσταση προκειμένου να διευκολύνουν τον πρωθυπουργό να περάσει μια βαριά και δύσκολη συμφωνία στο εσωτερικό της χώρας;
Mανώλης Κοττάκης
