Η απευθείας εμπλοκή των ΗΠΑ στο Κυπριακό και η διασφάλιση της σταθερότητας
Ο θυμόσοφος Νέστορας του δημόσιου βίου έδειχνε προβληματισμένος. Είχα καιρό να τον δω και η σκοτεινιά στο βλέμμα του με θορύβησε. Πήγα στο γραφείο του με την ελπίδα ότι θα ακούσω κάποιο καλό νέο, αλλά ατύχησα. Η ανησυχία του για την τροπή που έχει λάβει η διαπραγμάτευση κυβέρνησης – δανειστών ήταν έντονη, μα αυτό που τον «έτρωγε» πιο πολύ ήταν οι εξελίξεις στην Τουρκία. Οσον αφορά τη συμφωνία, κρατούσε μικρό καλάθι, όχι για το αν θα την πάρουμε, αλλά για για το πόσο θα μας τη δώσουν: «Εκλέξαμε αριστερή κυβέρνηση, τη μόνη στην κεντροδεξιά Ευρώπη και τη δεύτερη στον κόσμο μετά τη Βόρεια Κορέα. Διαπραγματευόμαστε υβρίζοντας τους δανειστές, άλλοτε ως “εγκληματίες”, άλλοτε ως “σαδιστές” και άλλοτε ως “μισανθρώπους”.
Στο τέλος, κάνοντας αναφορές στην εξέγερση των λαών της νότιας Ευρώπης, είναι σαν να τους λέμε: “Δανείστε μας για να σας ανατρέψουμε”! Περιμένεις να βγει κάτι εντυπωσιακά καλό από όλο αυτό, πέραν κάποιας μικρής παράτασης του Μνημονίου;» μου είπε, συμπυκνώνοντας σε 100 λέξεις το πρόβλημα. Αλλά η έγνοια του -παραδόξως- δεν ήταν αυτή. Η έγνοια του ήταν η Τουρκία.
«Ανησυχώ, παιδί μου, μετά τις εκλογές. Ο Ερντογάν μάς φέρθηκε καλά επί πέντε χρόνια και δεν εκμεταλλεύθηκε το πρόβλημά μας. Αλλά τώρα η Τουρκία είναι πληγωμένη, καθώς μετρά ήττες σε όλα τα μέτωπα: απέτυχε να ενταχθεί στην Ε.Ε., που ήταν στρατηγικός στόχος της, απέτυχε να ηγηθεί του αραβικού κόσμου -αυτός ο Νταβούτογλου απεδείχθη… τενεκές-, κατάφερε να κάνει εχθρό της Τουρκίας και το Ισραήλ και τους Αραβες – μοναδικό ταλέντο! Απέτυχε, τέλος, η Τουρκία, παρά τα Ιμια, να ανατρέψει το status quo στο Αιγαίο. Ηττες παντού. Αυτό είναι το ταμείο της διπλωματίας τους. Στην κατάσταση που είναι τώρα ο Ερντογάν, όμως, τίποτα δεν αποκλείει το να μπει στον πειρασμό της έντασης. Και επειδή έχω ζήσει πολλά, ένα σου λέω: Δεν θέλω να ζήσω νέο 1974».
Με αποκαρδίωσε. Μα, στο τέλος άφησε ένα μικρό παράθυρο αισιοδοξίας, αναφερόμενος στη στάση των Αμερικανών: «Η Αμερική έχει μερικώς αποσυρθεί από την περιοχή. Επειτα από δεκαετίες έχει, όμως, απευθείας εμπλοκή στη διαπραγμάτευση για το Κυπριακό. Θέλει να το λύσει με τα ενεργειακά στην ατζέντα, για να δημιουργήσει έναν άξονα Ισραήλ – Αιγύπτου – Κύπρου – Τουρκίας. Αυτό είναι νέο». Πράγματι, συμπεραίνω κι εγώ, είναι. Δεν έχουμε να κερδίσουμε πολλά ως Ελλάδα, αν οι ΗΠΑ τα «φτιάξουν» με τους Τούρκους και οι Τούρκοι με τους Ισραηλινούς. Τουλάχιστον διασφαλίζεται η σταθερότητα στην περιοχή -παρηγορήθηκα- και χαιρέτησα τον Νέστορα έως την επόμενη συνάντησή μας.
Μανώλης Κοττάκης
