Ο Καραμανλής και η Ευρώπη ως φυσικό λιμάνι του Ελληνισμού
Ταυτίσαμε την Ευρώπη στο μυαλό μας με το νόμισμα. Είναι, όμως, η Ευρώπη για εμάς ένα απλό νόμισμα και μόνον; Είναι μόνο οι δεσμευμένες καταθέσεις στις τράπεζες, οι μισθοί που δεν καταβάλλονται, οι συντάξεις που δίνονται με το σταγονόμετρο; Ή μήπως η Ευρώπη είναι κάτι πολύ ευρύτερο; Η αλήθεια είναι ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που γνώρισε από πρώτο χέρι την πείνα και την ανέχεια της Κατοχής και του Εμφυλίου, επέμεινε δύο δεκαετίες στο όραμα της ένταξης (1958 πρώτη αίτηση σύνδεσης, 1961 σύνδεση, 1975 νέα αίτηση, 1980 ένταξη), γιατί ήθελε να πολεμήσει την ελληνική φτώχεια. Γιατί διψούσε να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για τον λαό του. Και εν πολλοίς, είχε δίκιο. Αν μας ζητείται να αλλάξουμε σήμερα κάτι, απορρίπτοντας το ευρώ, είναι να αλλάξουμε τη ζωή μας. Ωστόσο, αν ανατρέξει κανείς στα βασικά κείμενα -το κάνω συστηματικά τους τελευταίους μήνες διαβάζοντας σημειώματα του Εθνάρχη, δημοσιευμένα στο ανεκτίμητης αξίας Αρχείο του-, θα καταλάβει ότι η Ευρώπη δεν είναι για την Ελλάδα υλική αξία και μόνον: Επιδοτήσεις, συγχρηματοδοτούμενα έργα, σεμινάρια κατάρτισης, παροχές, πακέτα και ευρώ.
Ο βασικός λόγος που ο Καραμανλής θέλησε να εντάξει την Ελλάδα στην Ευρώπη ήταν η θωράκιση της εθνικής μας ασφάλειας, η προάσπιση της εδαφικής μας ακεραιότητας, η στερέωση της δημοκρατίας. Εντυπωσιάζει να διαβάζει κανείς τον Καραμανλή να περιγράφει στον πρόεδρο Μπους το 1991 πόσες φορές άλλαξαν τα σύνορα της Ελλάδας -12 τον αριθμό- μέχρι να πάρει η επικράτεια την οριστική μορφή της. Ο Καραμανλής θέλησε την Ελλάδα στην Ευρώπη για να μη γίνεται η Ελλάδα χλεύη του κάθε Νταβούτογλου. Ερμαιο του κάθε Τούρκου εθνικιστή που παραμονεύει σε κάθε εθνική κρίση να μας αρπάξει το Αιγαίο, έναντι καταβολής δόσης 1,6 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ.
Ο Καραμανλής θέλησε την Ελλάδα στην Ευρώπη για να την προστατέψει από κάθε δημοκρατική εκτροπή. Σαν τις αναρίθμητες που συμβαίνουν στο Κοινοβούλιό μας τους τελευταίους έξι μήνες και περνούν στα ψιλά ως απλή ιδιομορφία του ελληνικού δημόσιου βίου. Αν υπάρχει ένα διακύβευμα, λοιπόν, στα επερχόμενα, αυτό ξεπερνά κατά πολύ το ζήτημα του νομίσματος. Τα πιο ζωτικά συμφέροντα του έθνους βρίσκονται στην καρδιά της Ευρώπης. Εκεί είναι οι συμμαχίες που κατέστρεψε μεθοδικά και με μανία ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αυτούς τους έξι μήνες. Εκεί είναι το φυσικό λιμάνι του Ελληνισμού. Εδώ που φτάσαμε, ο καθένας βρίσκεται αντιμέτωπος με τα διλήμματά του, προσωπικά, οικογενειακά, ιδεολογικά. Καλό είναι να προσθέσουμε στο ευρύτερο κριτήριο μας το εθνικό. Είναι υπέρτερο όλων των άλλων.
Μανώλης Κοττάκης
