Η νέα θέση αντί της παλαιάς διαχωριστικής μνημόνιο – αντιμνημόνιο
Το δημοψήφισμα πέρασε, αλλά άφησε πίσω του ένα εντελώς νέο τοπίο, το οποίο έχει υποχρέωση να διερευνήσει εις βάθος η νέα ηγεσία της κεντροδεξιάς παράταξης: Η ψήφος των Ελλήνων επαναπροσδιόρισε την έννοια της Ευρώπης σε ριζικά διαφορετική κατεύθυνση από εκείνην που είχε μέχρι τώρα στο μυαλό της η Ν.Δ. Οποιος, δε, κάνει το λάθος να προσπεράσει το νέο αυτό δεδομένο, να χαρακτηρίσει το δημοψήφισμα «νόθα» κατάσταση, λόγω του επιπόλαιου ερωτήματος που τέθηκε, και θελήσει να πάει παρακάτω άνετος και ωραίος σύντομα θα ανακαλύψει ότι έχει πρόβλημα.
Εις τι συνίσταται το καινούργιο; Με τον τρόπο που εξελίχθηκε η δημόσια διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο και με βάση το περιεχόμενο της συμφωνίας δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα να υποστηρίξει κανείς το εξής: Τη θέση της παλαιάς διαχωριστικής γραμμής μνημόνιο – αντιμνημόνιο, που εκ των πραγμάτων καταργήθηκε μετά την προσχώρηση Τσίπρα στον ρεαλισμό, καταλαμβάνει μία νέα: Ευρώπη – Αντιευρώπη.
Πριν από μερικά χρόνια οι έννοιες «Ευρώπη», «Ευρωπαϊκή Ενωση», «ευρώ» σάρωναν σε θετικές κρίσεις στις δημοσκοπήσεις. Ο ευρωσκεπτικισμός και ακόμη χειρότερα ο ευρωαρνητισμός της Ακροδεξιάς αποτελούσαν θέμα συζήτησης σε κλειστές λέσχες και μόνον. Τα Μνημόνια άλλαξαν όμως σταδιακά το αίσθημα των Ελλήνων για την Ευρώπη. Στην αρχή εκφράστηκε ως επιφύλαξη, μετά ως απομάκρυνση, στο τέλος ως οργή – αγανάκτηση.
Οι Ελληνες πλέον απορρίπτουν την Ευρώπη γιατί αισθάνονται ότι δεν τους περιλαμβάνει. Ταύτισαν την ιδέα της Ευρώπης με την έλλειψη αλληλεγγύης, το δημόσιο μαστίγωμα των ηγεσιών του από την τρόικα, με τα κατεστημένα και τις αντιλαϊκές πολιτικές. Το γεγονός δε ότι το «ναι» δεν υπερίσχυσε ούτε σε έναν νομό και ότι το «όχι» στην Ευρώπη επικράτησε με άνεση στα παραδοσιακά κάστρα της Δεξιάς στη Μακεδονία και την Ηπειρο καταδεικνύει το μέγεθος της πολιτικής και της κοινωνικής μεταβολής που έχει επέλθει.
Οποιος, λοιπόν, θέλει να βάλει στην προμετωπίδα του κόμματος τον όρο «ευρωπαϊκό» και να τοποθετείται εφεξής με βάση τη νέα διαχωριστική γραμμή Ευρώπη – Αντιευρώπη οφείλει να ξέρει μία δυσάρεστη αλήθεια: Η Ευρώπη που είχε στον νου του ούτε υπάρχει ούτε αρέσει πια. Αν επείγει να γίνει κάτι λοιπόν (και αυτό πρέπει να τεθεί στα αρμόδια όργανα του ευρωπαϊκού -μα καθόλου Λαϊκού πλέον- κόμματος) είναι η επανατοποθέτηση της Ευρώπης απέναντι σε κράτη και λαούς. Εφόσον αυτό δεν συμβεί, τότε όποιος φιλοδοξεί να κάνει καριέρα στον νέο ευρωπαϊσμό ας γνωρίζει ότι αυτή είναι δυνατή μόνον αν στέκεται απέναντι στα πράγματα με τη σφραγίδα του ευρωσκεπτικιστή. Αν δεν το κάνει, ο ευρωαρνητισμός θα σαρώσει σε μελλοντικές αναμετρήσεις.
Μανώλης Κοττάκης
