Παλαιός διπλωμάτης με άριστη γνώση της ιστορίας μας και καλή αίσθηση του χιούμορ συνηθίζει να λέει ότι για τους λαούς ισχύει το κάτωθι απόφθεγμα: «Οσο περισσότερο ιστορικό χρόνο έχουν διατρέξει και μεγαλώνουν τόσο τα προτερήματά τους βελτιώνονται και άλλο τόσο τα ελαττώματά τους επιδεινώνονται». Ο ελληνικός λαός είναι η επιτομή αυτού του ορισμού. Μέσα στην κρίση απέδειξε ότι μπορεί να παραμένει ψύχραιμος, να μη θολώνει η κρίση του και να μην αντιδρά σπασμωδικά. Η ψυχραιμία που επέδειξε ο Ελληνας μέσα στην καταιγίδα των Μνημονίων υπήρξε μοναδική και μη αναμενόμενη. Εκεί που οι πάντες στοιχημάτιζαν ότι θα διαλυθούμε ως ασύντακτος λόχος, δαγκώσαμε τα χείλη, παλέψαμε, αρνηθήκαμε τον διχασμό, μείναμε όρθιοι.
Αλλος λαός θα είχε διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη. Τα μισά μέτρα από όσα επέβαλαν σε εμάς να είχαν λάβει εις βάρος Ολλανδών, Φινλανδών και άλλων, δεν θα είχε μείνει τίποτε όρθιο στις πρωτεύουσές τους. Αν η ψυχραιμία ήταν ένα εθνικό προτέρημα που δεν γνωρίζαμε πριν από την κρίση, τώρα το μάθαμε και το καλλιεργήσαμε.
Από την άλλη πλευρά, η κρίση ανέδειξε ένα νέο εθνικό ελάττωμα, το οποίο αποτελεί τέκνο του κάκιστου εκπαιδευτικού συστήματος: την ημιμάθεια. Ο Ελληνας εκπαιδεύτηκε να αξιολογεί πρόσωπα και εξουσίες στη βάση μιας στρεβλής αντίληψης για τα πράγματα. Λένε πολλοί ότι ο… ψεκασμός άρχισε το 2010. Λάθος: Μία ολόκληρη γενιά Ελλήνων ψεκάζεται με σάπιες ιδέες τουλάχιστον μία εικοσαετία. Δεν αλλάζουν οι συνειδήσεις και οι νοοτροπίες έτσι. Τα απλοϊκά σχήματα που χρησιμοποιούν οι δυνάμεις του λαϊκισμού, είτε μέσα από τα κανάλια είτε μέσα από το ρηχό διαδίκτυο ή μέσα από την ανάδειξη σωτήρων τύπου Βαρουφάκη, κέρδισαν με άνεση τη μάχη απέναντι στις δυνάμεις της λογικής! Αλλες φορές γιατί είχαν αληθοφάνεια ικανή να γίνει αντιληπτή από τα κατώτερα μορφωτικά στρώματα, άλλες φορές γιατί οι κυρίαρχες ηγεσίες απομακρύνθηκαν από τον λαό μέσα από τον ελιτισμό.
Φτάσαμε έτσι σήμερα στο σημείο να έχει καταστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ τη χώρα, αλλά οι πείσμονες ημιμαθείς να ρίχνουν τις ευθύνες στους «προηγούμενους»! Υποστηρίζω μετά λόγου γνώσεως ότι ο ημιμαθής είναι πιο επικίνδυνος από τον αναλφάβητο. Ο δεύτερος έχει πλήρη συνείδηση της άγνοιάς του και ακούει προσεκτικά. Ο πρώτος νομίζει ότι τα ξέρει όλα και δεν ακούει τίποτα. Αν θέλουν οι δυνάμεις της λογικής να επιστρέψουν ξανά στο παιχνίδι, ένας δρόμος υπάρχει σε αυτήν τη φάση: Να βρουν τρόπο να εξηγήσουν με απλά σχήματα στις δυνάμεις της ημιμάθειας τι διακυβεύτηκε και τι διακυβεύεται. Σε επόμενο στάδιο, ένα καινούργιο εκπαιδευτικό σύστημα βασισμένο στον ορθολογισμό είναι το μέγα εθνικό ζητούμενο.
Mανώλης Κοττάκης
