Πού τελικά θα βρισκόμαστε όταν η Γερμανία θα χάσει και αυτό τον πόλεμο;
Με εντυπωσιάζει δυσάρεστα η έλλειψη ωριμότητας με την οποία προσεγγίζουν το νέο διεθνές περιβάλλον κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Την ώρα που η γερμανική πολιτική ηγεμονία στην Ευρώπη με τον τρόπο που τη γνωρίσαμε δέχεται τα πρώτα σοβαρά πλήγματα στη δημόσια εικόνα της -προσχώρησε όλος ο Τύπος του Νότου στη λογική του Τέταρτου Ράιχ-, εμείς κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να λείπουμε από το στρατόπεδο των νικητών και από τη διανομή των λαφύρων την ώρα της νίκης. Διότι, όπως πάνε τα πράγματα, αγαπητοί, δεν έχω πολλές αμφιβολίες.
Η Γερμανία θα χάσει και αυτόν τον πόλεμο. Θα τη νικήσουν οι αριθμοί, όχι η ψήφος των λαών, όπως πιστεύει ο Τσίπρας. Θα τη νικήσει η γεωπολιτική, ήδη τη νικά. Εφτασε η ατρόμητη, σιδηρά Μέρκελ στο σημείο να ταπεινωθεί για να ταπεινώσει. Επέτρεψε σιωπηρά στον Πούτιν την απόσχιση του Ντονέτσκ από την Ουκρανία προκειμένου εκείνος να αποσύρει τη «στήριξή» του στον Τσίπρα και να τον στείλει ορεκτικό στα σαγόνια της. Αθλία συναλλαγή, την οποία δεν θα έκανε ποτέ ένα κράτος με ισχύ. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η Γερμανία θα χάσει. Θα χάσει. Αργά ή γρήγορα, θα κληθεί να επιλέξει μεταξύ μιας ευρωπαϊκής διευθέτησης χρέους και της διάσπασης του ευρώ.
Το ερώτημα είναι σαφές και ξεκάθαρο: Πού θα βρισκόμαστε εμείς εκείνη την άγια ώρα; Παρόντες και νικητές στη μοιρασιά ή κερατάδες και δαρμένοι; Διατυπώνω τον προβληματισμό για έναν και μόνο λόγο: Παρατηρώ τη δειλία του ελληνικού πολιτικού συστήματος τώρα που πρέπει να λάβει αποφάσεις, οι οποίες θίγουν προνόμια του αιώνιου πελατειακού κράτους.
Οι πατέρες του έθνους δεν είχαν κανένα πρόβλημα συνείδησης να ψηφίσουν οριζόντια μέτρα με πρώτο την αύξηση των έμμεσων φόρων που πλήττουν αδιακρίτως τις λαϊκές οικογένειες. Μόλις, όμως, ήρθαν αντιμέτωποι με τους αγρότες, τους δικηγόρους ή τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ που θα πληγούν από την κατάργηση της πρόωρης συνταξιοδότησης σάλπισαν άπαντες (Αριστερά – Δεξιά) άτακτη υποχώρηση. Είναι δυνατόν;
Τότε γιατί ο Τσίπρας δεσμεύτηκε στην ομιλία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι η πρώτη μεταρρύθμιση που θα κάνει είναι η κατάργηση των πρόωρων συντάξεων; Τόση αξιοπιστία έχει ο λόγος του; Η αντιπολίτευση πάλι τι νομίζει; Οτι θα αποκτήσει ξανά επαφή με τα λαϊκά στρώματα χαϊδεύοντας τις ανισότητες; Εως πότε κάποιοι στο απυρόβλητο; Και γιατί στο απυρόβλητο; Για να έρθει αύριο ο Σόιμπλε να πει «είδατε, τα έλεγα, κανένας συμβιβασμός με τους Ελληνες δεν κράτησε παραπάνω από δύο μήνες» και να μείνουμε εκτός νυμφώνος; Η ηλιθιότητα αυτή τη φορά μάς ξεπερνάει.
Mανώλης Κοττάκης
