Για ακόμα μια φορά γινόμαστε θεατές του λαϊκισμού των Ελλήνων σοσιαλιζόντων πολιτικών. Οπως συνηθίζεται, μαζί με τα δυσβάσταχτα και εν πολλοίς άδικα νέα μέτρα, πλασάρουμε και μια «μείωση αμοιβών των πολιτικών και των κατεχόντων διοικητικές θέσεις σε ΔΕΚΟ».
Ο -πρώτη φορά Αριστερά- πρωθυπουργός μας Αλέξης Τσίπρας δείχνει να προσαρμόζεται ταχύτερα απ’ ό,τι θα πίστευε κανείς στον ρόλο του σοσιαλδημοκράτη τύπου Παπανδρέου, δεν έχει και πολλή σημασία το μικρό όνομα, Ανδρέας ή Γιώργος. Αντί να προχωρήσει σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις, όπως μείωση αριθμού βουλευτών, αναδιοργάνωση – επανίδρυση δημόσιου τομέα, κατάργηση ή ιδιωτικοποίηση πολλών ΔΕΚΟ κ.λπ., προτίμησε την εύκολη λύση των λαϊκιστικών εξαγγελιών. Η ταχύτατη προσαρμογή δεν μας εκπλήσσει. Ο κ. Τσίπρας έχει αποδείξει ότι μαθαίνει γρήγορα και καλά. Ας μην ξεχνάμε ότι από «πρόεδρος 15μελούς», όπως χαρακτηριζόταν όταν ανέλαβε την ηγεσία του «μικρού» τότε ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα έχει μεταμορφωθεί σε αδιαμφισβήτητο ηγέτη του σύγχρονου φιλοευρωπαϊκού αριστερού (sic) χώρου της ταλαιπωρημένης ελληνικής κοινωνίας. Με βήματα γοργά απομακρύνεται από τον μοναδικό δρόμο που θα μπορούσε να τον κάνει αποδεκτό στο μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων.
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι όσο λιγότερο αμείβεις τους διαχειριστές της εξουσίας και του ελληνικού δημόσιου πλούτου (όσου δεν απαλλοτριώνουν οι δανειστές) τόσο πιο εύκολα τους μετατρέπεις σε εύκολη λεία των Σειρήνων της διαφθοράς και της διαπλοκής. Γιατί, αλήθεια, για ποιον λόγο θα πειστούν άξιοι Ελληνες να ασχοληθούν με τα κοινά, αν δεν τους εξασφαλίζεις έστω ισότιμη αμοιβή με αυτή που θα λάμβαναν στον ιδιωτικό τομέα;
Γιατί για ποιον λόγο θα ζητούσες τη συνδρομή των «καλυτέρων για να ορθοποδήσει αυτή η χώρα, αν μετατρέπεις τον Ελληνα βουλευτή σε αποδέκτη εντολών και διακινητή επιθυμιών ακόμα και του μεγαλοκρεοπώλη-χρηματοδότη στην εκλογική περιφέρειά του; Και προς Θεού, μη σπεύσετε να μας χρεώσετε δηκτικότητα προς την προσφιλή και συμπαθή τάξη των κρεοπωλών, που δοκιμάζεται αυτή την περίοδο με τις συνεχείς αλλαγές του ΦΠΑ στο βόειο και το χοιρινό.
Και, βέβαια, μη θεωρήσετε ότι υπερασπιζόμεθα τους πάσης φύσεως σωτήρες του Κοινοβουλίου και τους «υπερασπιστές» της δημόσιας περιουσίας! Αυτοί, πότε μέσω ανέλεγκτων συμμετοχών σε επιτροπές (…), πότε με τη μορφή εξόδων παραστάσεως και οδοιπορικών, βρίσκουν τον τρόπο να αναπληρώνουν τα χαμένα (!) εισοδήματα. Αλίμονο στους χαμηλοσυνταξιούχους.
Συμπέρασμα; Και ο, κατά δήλωσίν του «δημοκράτης, φορέας κοινωνικής δικαιοσύνης και υπερασπιστής κάθε αδικημένου», Ελλην πρωθυπουργός συνεχίζει τη μεταπολιτευτική, κατά κύριο λόγο, παράδοση, που θέλει την προώθηση σε δημόσια αξιώματα είτε γόνων πολιτικών οικογενειών είτε αμφιβόλου ηθικής και διαθέσεων ανεπάγγελτων αστέρων.
Ι.Ν. Φιλιππάκης
