Ποιος είναι ο Φρόιντ του σεβντά, ο στρατάρχης της καψούρας, ο άνακτας της πίστας; Οι απαντήσεις, εντός…Στο facebook υπάρχει η σελίδα «Σύλλογος φίλων & μελέτης έργου Βασιλείου Τερλέγκα». Αναλύει τα τραγούδια του «στρατάρχη της καψούρας» υπό ένα αποκλειστικά φιλοσοφικό πρίσμα. Μην κάνετε το λάθος να αγνοήσετε αυτό το διαμάντι του διαδικτύου. Ακολουθεί απόσπασμα από το τελευταίο ποστάρισμά τους:
«“Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσαν” έγραψε ο Σεφέρης στο ποίημά του “Τελευταίος σταθμός”. Γιατί, όμως, έτσι; Ο Αοιδός του Καημού δίνει την εξήγηση σε μια αντίστιξη με τον μεγάλο μας νομπελίστα: “Είσαι ένα ψέμα μες στην αλήθεια./Είσαι ένας δρόμος χωρίς γυρισμό./Είσαι το πάθος, μα ας είναι λάθος./Είσαι η αρχή του τέλους εδώ”.
Αντίθετα με έναν διαλεκτικό δυισμό, ο οποίος θα μας οδηγούσε σε ένα εγελιανό Aufhebung, αντίθετα με τον δυισμό ενός Εμπεδοκλέους ή του Γιν και Γιανγκ της Ανατολής, ο Βασίλειος εδώ μας εισάγει σε μια παρά-φωνία, σε μια κατάσταση ασύμβατη με τη φυσική τάξη των πραγμάτων, όπου η συμπεριφορά μιας παραδόπιστης αγάπης αντίκειται στον ίδιο τον Ορθό Λόγο (αλήθεια), γεγονός που υπογραμμίζεται από την αργόσυρτη πνοή του Βασιλείου.
“Είναι κι αυτός ένας ειρμός της σκέψης, ένας τρόπος/ν’ αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς/δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς,/σε φίλο που ξέφυγε κρυφά…” ψιθυρίζει από τα βάθη του χρόνου ο Σεφέρης, αναγνωρίζοντας την εξομολόγηση του τερλέγκειου μέλους.
Και επανέρχεται ο Βασίλειος: “Ματωμένα φεγγάρια τα δικά μας τα βράδια./Κλειδωμένα κι απ’ τα στήθη σου./Ματωμένα φεγγάρια και τα όνειρα άδεια/σχηματίζουν απλά τη μορφή σου”.
Η αναφορά στη μορφή στον τελευταίο στίχο μάς θυμίζει τη θεωρία της Gestaltpsychologie, την οποία όμως, τόσο κομψά, ακυρώνει ο Φρόιντ του σεβντά με το επίρρημα “απλά”, όπου η Μορφή είναι πλέον ξέχωρη της Ουσίας, ένα “απείκασμα”, ένα είδωλο που, όντας κενό, δεν μπορεί να προσφέρει “όνειρα άδεια”».
Τόσο υψηλής αισθητικής αυτά τα κείμενα, σαν τα συναισθήματα που προκαλούν τα τραγούδια του Βασιλείου Τερλέγκα! Μπράβο στους δημιουργούς!
Παναγιώτης Λιάκος
