Λεφτά όντως υπάρχουν. Είναι αυτά που τα δουλεύουν οι πολλοί για να τα σκάσουν στους λίγουςH αναλογικότητα στα μαθηματικά είναι η σχέση δύο «λόγων». Γενικά, η αρχή της αναλογικότητας είναι η έννοια συσχετίσεως δύο μεγεθών. Εκφράζει την ιδέα του μέτρου. Οπως έχει οριστεί από τον μεγάλο νομοθέτη, τον Θεό, αποτελεί ένα από τα πάγια χαρακτηριστικά των πραγμάτων και των σχέσεων μεταξύ των πραγμάτων. Δεν μπορείς να δώσεις ένα ευρώ για να αγοράσεις μία Μαζεράτι και κανείς δεν πάει σε ένα σουβλατζίδικο να πληρώσει μισό δισ. δολάρια για να αγοράσει μια μερίδα πατάτες και μία τζατζίκι. Το αντίτιμο πρέπει να είναι ανάλογο του αγαθού.
Ολα γίνονται αναλογικά. Πού πάει το θέμα; Στην υπόθεση Πολάκη πάει. Αν έγιναν διάφορες «ματσακονιές» για τα 100 χιλιάρικα δάνειο που πήρε από την τράπεζα, να τον βράσουν, να τον τηγανίσουν, να τον κάνουν τουρσί και ντονέρ, να τον ανακρίνει η Ιερά Εξέτασις και να τον τιμωρήσει ο Μάθιου Χόπκινς, ο μέγας κυνηγός των μαγισσών με το ψηλό πλατύγυρο καπέλο και τις δολοφονικές αγκράφες στα παπούτσια. Είναι στ’ αλήθεια αντικοινωνική συμπεριφορά να εκμεταλλεύεται κάποιος την πολιτική του ιδιότητα για να συνάπτει δάνειο παράτυπο ή έστω εκτός των συνηθισμένων και της πεπατημένης. Αν όμως γίνεται τόσος θόρυβος με τον Πολάκη, τι πρέπει να γίνει με τα δανεικά κι αγύριστα των κομμάτων και των… αλήστου μνήμης νταβατζήδων; Ποια θα πρέπει να είναι η τιμωρία για τα 100.000.000, τα 200.000.000 και τα 300.000.000 ευρώ με τα οποία έχουν φεσώσει τα κόμματα τις τράπεζες και στέλνουν τον λογαριασμό στους πολίτες που δεν έχουν μαντίλι για να κλάψουν τη μοίρα τους;
Αν για τα 100 χιλιάρικα πολακοδάνειου βομβαρδιζόμαστε με άρθρα, αναλύσεις, αποκαλύψεις και πληροφορίες, τι πρέπει να γίνει για τη βροχή των εκατομμυρίων που πήραν τα κόμματα και οι μπίζνες της παρακμής και της χρεοκοπίας της χώρας δίδοντας ως… εγγύηση αέρα κοπανιστό ή τις κρατικές χρηματοδοτήσεις των επόμενων ετών; Δεν πρέπει να υπάρχει μία αναλογικότητα στη συμπεριφορά και των δικαστικών Αρχών και των πολιτών αλλά και των δημοσιογράφων στο θέμα των θαλασσοδανείων; Ψιλά γράμματα…
Παναγιώτης Λιάκος
