Μια από τις σαδιστικές απολαύσεις των αρχιτεκτόνων του διαβολοκράτους που έχουμε είναι να μας πνίγουν στο χαρτομάνι…Εχουμε χρυσοπληρώσει την ψηφιοποίηση του χρεοκοπημένου ρημαδιού, που υποτίθεται ότι έχει συνδέσει την αποτρόπαια Εφορία με τα βδελυρά ασφαλιστικά ταμεία, τις σιχαμένες πολεοδομίες, τα δυσώδη υποθηκοφυλακεία και κάθε ξέρασμα της κολάσεως που τρίβει υποχρεώσεις και ταλαιπωρία στα μούτρα των πολιτών. Κι όμως, όλα τα «δικτυωμένα» κρατικά διαμερίσματα της Κολάσεως γεννοβολούν υποχρεώσεις! Σαν τις κουνέλες! Μόλις γεννήσουν τις υποχρεώσεις στο μαιευτήριον «Η Βουλή», σου γυρεύουν κάθε τόσο χαρτούρες και σε απειλούν μάλιστα αν δεν σου φύγει η ούγια για να τις μαζέψεις και να πας να τις «καταθέσεις». Να πας εκείθε να φέρεις βεβαίωση δώθε. Να το Κτηματολόγιο, να τα «πόθεν έσχες», να οι δηλώσεις του νόμου 105 και τα 666 γραπτά ποδάρια του γραφειοκρατικού Θηρίου της Αποκαλύψεως. Το κατεχόμενο κρατίδιο θεωρεί ότι οι Ελληνες είμαστε οι «συμμορίτες» που ηττηθήκαμε από γεννησιμιού μας και πρέπει μια ζωή να υπογράφουμε δηλώσεις ότι όλα όσα δηλώνουμε είναι… ακριβή (λες και υπάρχει περίπτωση να τους δηλώσει ποτέ κάποιος το αντίθετο). Κι όλο φοβερίζουν: Αν δεν ταλαιπωρηθείς μέχρι λιποθυμίας για τη χαρτούρα, δεν χάσεις χρήμα, χρόνο και καλή διάθεση κωπηλατώντας άσκοπα στον ωκεανό του χαρτοβασιλείου, θα χάσεις το σπίτι, το χωράφι, το δίπατο στο Λιόπεσι, την εικόνα της γιαγιάς, την γκλίτσα του παππού, το παλιό το Subaru, το χαλάκι της εξώθυρας, την ελευθερία σου. Θα πας και φυλακή, αν δεν φέρεις το χαρτί!
Ακριβή αποτύπωση των προαναφερθέντων έχουν κάνει τα Ημισκούμπρια στο άσμα «Δημόσιο Forevah». Ιδού μερικοί στίχοι: «Εν πάσει περιπτώσει, φέρε το χαρτομάνι. / Θέλω και απόδειξη από το Δεληολάνη / Oτι το κάρο του παππού είναι το δικό σου. Θέλω και υπογραφή απ’ τον συμπέθερό σου. Τι; Εχει πεθάνει; Σκάψε να τον βρεις. / Αλλιώς το πιστοποιητικό δεν πρόκειται να δεις. / Πρώτα στο πρωτόκολλο, μετά για το χαρτόσημο. / Μετά έλα να φιλήσεις της παντόφλας το οικόσημο. / Πάρτε υπογραφή απ’ τον κύριο Προϊστάμε. / Περιμένει και η κυρά στο σπίτι για να φάμε».
Παναγιώτης Λιάκος
