Κάθε αποχαιρετισμός είναι δύσκολος. Οταν λυπάσαι που δεν θα ξαναδείς κάποιον σύντομα κι όταν ανυπομονείς να ξεκουμπιστεί…Λίγες ημέρες πριν από το φινάλε, ο Τσίπρας φόρεσε το αληθινό πρόσωπό του – που είναι ολόιδιο με ό,τι προτάσσει η ιδεολογία του: αυτό που χασκογελούσε όταν αφηγείτο ότι στην πρώτη του ημέρα στο Μέγαρο Μαξίμου τού ανακοινώθηκε ο θάνατος δύο πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας μας σε δυστύχημα στην Ισπανία, το οποίο είχε κοστίσει τη ζωή και σε άλλα εννέα άτομα.
Το θέαμα με πρωθυπουργό να γελά μιλώντας για νεκρούς Ικάρους προκάλεσε από οργή και σύγχυση μέχρι πονοκέφαλο.
Σε υποχρέωνε να αναρωτηθείς τι είδους πνευματική πανούκλα έχει χτυπήσει τους χαρακτήρες των οπαδών της… ανθρωπιστικής Αριστεράς, ώστε να επιδεικνύουν τέτοια ασέβεια σε τέτοια περίσταση.
Επίσης, αναλογιζόσουν με φρίκη τι θα ένιωθαν οι συγγενείς των πιλότων μας, που πιθανόν είδαν το στιγμιότυπο.
Δεν πρόκειται να μας λείψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε για τη φανατική αθεΐα του, τον πόλεμο εναντίον της πίστης και της παράδοσής μας ούτε για την παράδοση της ιστορίας της Μακεδονίας στα βρόμικα χέρια των Σκοπιανών κλεπταποδόχων των ιερών και των οσίων μας.
Δεν πρόκειται να τον αναπολήσουμε για το άγχος πολλών στελεχών του για την τακτική αδειοδότηση του σίριαλ κίλερ Κουφοντίνα, ούτε για τη διευκόλυνση του ισλαμικού εποικισμού της Ελλάδας.
Δύσκολα θα σκεφτούμε να τον… αναζητήσουμε για τους διορισμούς της κορούλας της Χριστοδουλοπούλου στο Κοινοβούλιο και για τις λοιπές επιδόσεις του παρδαλού κόμματος στην… αξιοκρατία και την «αριστεία».
Δεν πρόκειται να νοσταλγήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ για τα καραγκιοζιλίκια του Βαρουφάκη στο πρώτο εξάμηνο του 2015, για τις κλειστές τράπεζες, για τα κάπιταλ κοντρόλ, για το δημοψήφισμα και τη θεαματική κωλοτούμπα που ακολούθησε.
Η θύμηση αυτού του κόμματος, των στελεχών, των υπουργών και των βουλευτών του και -πάνω απ’ όλα- των ιδεών του λειτουργεί αποτροπαϊκά.
Σαν το Γοργόνειο, το κεφάλι της Μέδουσας, που όποιος το αντίκριζε πέτρωνε. Ο ΣΥΡΙΖΑ λίγο έλειψε να τσιμεντώσει τη χώρα και να τη φουντάρει στην άβυσσο. Με τον απήγανο!
