Κάθε κυβέρνηση είναι η επόμενη της προηγούμενης και η προηγούμενη της επόμενης. Εξ ορισμού εφήμερη, δηλαδή
Οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα η ανάγκη μένει. Ναι, αυτή η φοβερή η δύναμη που τη λένε ανάγκη κυβερνάει τα ανθρώπινα.
Μια η δύναμη, πολλά τα πρόσωπά της. Πάνω από όλα είναι εκείνη της επιβίωσης. Η ζωή μας είναι το μόνο πράγμα που έχουμε στα σίγουρα και επίσης είναι το μόνο πράγμα το οποίο θα καταθέσουμε στο γκισέ του επέκεινα αποχωρώντας από τον μάταιο τούτο κόσμο.
Οι ανθρώπινες εξουσίες -όποιες κι αν είναι αυτές, πολιτικές, οικονομικές, πνευματικές ακόμα και οι… ερωτικές εξουσίες- στην ανάγκη της επιβίωσης ποντάρουν και στη δημιουργία της ψευδαίσθησης ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτές.
Η αλήθεια είναι ότι θα ζήσεις με αυτές θέλεις δεν θέλεις – εκτός αν αποφασίσεις να ξεκόψεις από τα ανθρώπινα και να πάρεις τα βουνά.
Οι εξουσίες μπορεί να επιταχύνουν τη λήξη του ανθρώπινου βίου, αλλά οποιαδήποτε εξουσία, αν εξεταστεί αντικειμενικά και χωρίς τις τσίμπλες του πάθους στα μάτια μας, είναι αχρείαστη.
Αποτελεί μια πολυτέλεια την οποία πληρώνουμε πανάκριβα, ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να αντέξουμε το κόστος της ελευθερίας μας. Λίγοι αντέχουν να είναι ελεύθεροι.
Οι υπόλοιποι έχουν την… ανάγκη (ναι, αυτήν τη φοβερή δύναμη) κάποιος να τους ορίζει τον τρόπο της ζωής και της σκέψης τους.
Η ανθρωπότητα εφηύρε τις εξουσίες με στόχο να απαλλαγεί κάποτε από την εξουσία της ανάγκης και του θανάτου.
Οι φωτισμένοι ηγέτες, οι επιστήμονες, οι πνευματικοί άνθρωποι θα σκεφτούν κάτι, θα πράξουν κάτι, θα μηχανευτούν τρόπο για να ξεφύγουμε από αυτό το γκισέ του επέκεινα.
Από τη στιγμή που συνειδητοποιήσαμε το θνητό της φύσεώς μας καταστήσαμε αθάνατες (ή μάλλον ισόχρονες με το ανθρώπινο είδος) τις εξουσίες.
Πολλά πεταμένα λεφτά και πεταμένα συναισθήματα κυριολεκτικά για το τίποτα.
Αντί να σκύβουμε το κεφάλι σε εξουσίες, που κι αυτές δεν καλοξέρουν πού πάνε και γιατί, θα μπορούσαμε απλά να πιστεύουμε στον Χριστό και να πράττουμε το καλό. Συνταγή ανίκητη.
Γκρέμισε αυτοκρατορίες…
