Το πρόβλημα δεν είναι ο ισλαμιστής, ανεξέλεγκτος μεγαλοϊδεάτης Ερντογάν, αλλά η ίδια η φύση του τουρκικού κράτους
Από τον
Παναγιώτη Λιάκο
Στις 15 Σεπτεμβρίου μάθαμε ότι ολοκληρώθηκε και η δεύτερη φάση παράδοσης των ρωσικών S-400 στην Τουρκία. Την 11η Σεπτεμβρίου η «δημοκρατία» έγραφε σε άρθρο της ότι «ο επικεφαλής του αμερικανικού ιδρύματος Ploughshares Τζόζεφ Τσιριντσιόνε, μιλώντας στο περιοδικό “National Interest”, υποστήριξε ότι η Τουρκία θα μπορούσε ακόμα και να κλέψει πυρηνικά όπλα από τη νατοϊκή βάση του Ιντσιρλίκ».
Η Τουρκία θέλει εδώ και δεκαετίες να αποκτήσει πυρηνικά κι εμείς καθόμαστε και βαυκαλιζόμαστε ότι αυτό είναι ένα «χούι» του «τρελού» του Ερντογάν. Κι όμως, το πρόβλημα δεν είναι το πρόσωπο, αλλά η χώρα.
Υπενθυμίζεται αποκλειστικό άρθρο ειδικού συνεργάτη της «δημοκρατίας» που δημοσιεύτηκε στις 7/2/2016 στην εφημερίδα μας. Εκεί περιγραφόταν το πυρηνικό πρόγραμμα της Τουρκίας και, μεταξύ άλλων, ανέφερε:
«Από τη δεκαετία του ’70 είχαν δημοσιευτεί στον διεθνή Τύπο ειδήσεις και αναλύσεις σχετικά με το ότι στην Τουρκία υπήρχε η πολιτική βούληση να αποκτήσει η χώρα πυρηνική τεχνολογία με απώτερο σκοπό την κατασκευή κάποιου πυρηνικού εκρηκτικού όπλου. Είχε προηγηθεί η τεκμηριωμένη προσπάθειά της για την απόκτηση ενός ειδικού τύπου πυροκροτητή από τη διεθνή αγορά μέσω μιας αλυσίδας εταιριών τουρκικών συμφερόντων, που δραστηριοποιούνταν για τον σκοπό αυτόν στις κυριότερες τεχνολογικές πρωτεύουσες. […] Η Τουρκία σήμερα είναι κατασκευαστής πυραύλων ακριβείας μέσου βεληνεκούς (YILDIRIM) ή και πυραύλων τύπου Tomahawk (Soam) και έχει εκπονήσει εθνικό στρατηγικό σχέδιο για την απόκτηση βαλλιστικής τεχνολογίας, πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, με σκοπό τα 100 χρόνια της νίκης εναντίον των Ελλήνων το 2022 να σηματοδοτηθούν με την εκτόξευση πυραύλου στο Διάστημα.
Συνεπώς, η Τουρκία διαθέτει αρκετή τεχνογνωσία διαχείρισης τεχνολογίας και ικανοποιεί και το τελευταίο τεχνολογικό κριτήριο. Επιπροσθέτως, η στρατηγική συμμαχία της με το Πακιστάν τής έχει δώσει τη δυνατότητα να έχει άμεση πρόσβαση στις επιμέρους τεχνικές λεπτομέρειες. Έτσι, η Τουρκία διαθέτει τις επιμέρους τεχνολογίες και την τεχνογνωσία που απαιτούνται για την απόκτηση πυρηνικών και βαλλιστικών όπλων, τα οποία μπορεί να συναρμολογήσει μέσα σε μόλις έξι μήνες». Καλού κακού ας προετοιμαζόμαστε…
