➥ Η φοβερή εικόνα, η οποία συγκλόνισε το πανελλήνιο, με τον διευθυντή της Εφορίας Κοζάνης να προσπαθεί να σταματήσει τον μανιακό υποψήφιο δολοφόνο με το τσεκούρι έχει πολλές αναγνώσεις. Μία απ’ αυτές μάς υποχρεώνει να ξανασκεφτούμε και να ξαναμετρήσουμε τα λόγια που λέμε τόσο εύκολα κι επιπόλαια σχετικά με το Δημόσιο και τους υπαλλήλους του.
➥ «Το Δημόσιο σε κλέβει, οι υπάλληλοί του είναι βύσματα και τεμπέληδες, όπου υπάρχει δημοσιοϋπαλληλία δεν αξίζει τον κόπο να ψάχνεις να βρεις ήθος» και διάφορα τέτοια λέγονται κατά καιρούς από εκατοντάδες χιλιάδες -αν όχι από εκατομμύρια- Ελληνες.
➥ Κι όμως, το Δημόσιο δεν σε κλέβει διότι δεν έχει προσωπικότητα και δανείζεται τον μέσο όρο εκείνης που έχουν όλοι οι πολίτες μαζί.
➥ Το Δημόσιο είσαι εσύ. Εσύ κλέβεις τον εαυτό σου, διορίζοντας με την ψήφο σου διάφορους τυχάρπαστους, πολιτικάντηδες, γόνους, κληρονόμους ψήφων καθώς και μπόλικα λαμόγια, που αντιμετωπίζουν το κράτος ως ιδιοκτησία τους αμέσως μόλις εκλεγούν.
➥ Οι τυχάρπαστοι, τα λαμόγια, οι κληρονόμοι ψήφων και οι καιροσκόποι νομοθετούν, οι ψηφοφόροι διαμαρτύρονται για τους νόμους, αλλά υποχρεώνονται να τους εφαρμόσουν.
➥ Οι Ελληνες οι οποίοι προσπαθούν να μπουν στο Δημόσιο με νύχια και με δόντια δεν παλάβωσαν ξαφνικά ούτε είναι εκ γενετής τεμπέληδες. Απλώς, επιδιώκουν κάτι το οποίο θέλουμε όλοι μας: σταθερότητα και στοιχειώδη αξιοπιστία από την πλευρά της επιχείρησης – και το Δημόσιο ως επιχείρηση είναι από καλούτσικο έως καλό για τους υπαλλήλους του.
➥ Στον πολυδιαφημισμένο ιδιωτικό τομέα υπάρχουν και οι φωτεινές πλευρές αλλά και οι θεοσκότεινες. Επιπλέον εκεί δεν υπάρχει θεσμός ο οποίος θα εξασφαλίζει στοιχειώδη αξιοκρατία. Μπορεί να δουλεύεις σκληρά σαν θερμαστής γκαζάδικου του προηγούμενου αιώνα και να πληρώνεσαι σαν καπνοδοχοκαθαριστής στην Αγγλία του Ντίκενς.
➥ Ο δημόσιος υπάλληλος της ΔΟΥ Κοζάνης, ο οποίος ήταν μάλιστα και διευθυντής, δεν επικαλέστηκε αδυναμία ή αναρμοδιότητα να αντιμετωπίσει τον μανιακό. Είχε ήθος, παλικαριά, είχε και τον Θεό μαζί του, όρμησε και αφόπλισε τον τσεκουροφόρο.
➥ Αρα, είναι θέμα χαρακτήρα και η έλλειψη και το πλεόνασμα ήθους που διαθέτει έκαστος.
π
