Μέσα σε σκηνικό πολιτικής κόπωσης και κομματικής αποσύνθεσης, ο πρώην πρωθυπουργός μετρά τα βήματά του χωρίς να έχει ακόμα διαμορφώσει καθαρό σχέδιο επανόδου
Η επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο ξέφωτο έρχεται σε μια στιγμή σχεδόν καθολικής αμφισβήτησης του κομματικού συστήματος. Βαθιά απογοητευμένοι οι πολίτες, σύμφωνα με τις δημοσκοπικές μετρήσεις, από την ανεπάρκεια και τις επαχθείς εξαρτήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μοιάζουν με αλεξιπτωτιστές στο ηθικό κενό της πατρίδας που συμπληρώνεται συμμετρικά από τη μωροφιλοδοξία και την ανικανότητα ανθυπομετριοτήτων στις ηγεσίες της αντιπολίτευσης, οι οποίες, σαν να μην έφταναν όλα τα υπόλοιπα, διατηρώντας ένα κάκιστο επίπεδο διαπροσωπικών σχέσεων, αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους ακόμα και για τα στοιχειώδη.
- Από τον Γιώργο Χατζηδημητρίου
Τώρα, που άρχισε να κατακάθεται κάπως η σκόνη των πρώτων εντυπώσεων, αναλυτές και κομματικά ρετιρέ διαπιστώνουν ότι η σεισμική ακολουθία, εκτός από τον ευρύτερο χώρο της «προοδευτικής αντιπολίτευσης», γίνεται έντονα αισθητή και στη Ν.Δ. Φαίνεται πως κάποιοι νουνεχείς στο Μαξίμου αντιλήφθηκαν ότι οι περιφρονητικές αναφορές σε έναν «παροπλισμένο βουλευτή Πειραιά», του οποίου η παραίτηση «δεν προκαλεί ενδιαφέρον», καθώς και η εξαντλητική καταφυγή στην τοξικότητα δεν συνιστούν «θεραπεία» για όλες τις περιστάσεις.
Ο έκδηλος εκνευρισμός του αποσταθεροποιημένου Μητσοτάκη στη συζήτηση των αρχηγών στη Βουλή την περασμένη Πέμπτη κατέδειξε ότι η ενεργή παρουσία Τσίπρα τού προσθέτει ακόμα μία αιτία ανασφάλειας κοντά στις τόσες που έχει τον τελευταίο καιρό και όσο πάνε πληθαίνουν και σχετίζονται με τις συζητήσεις που ήδη υπογείως μαίνονται για τη διαδοχή του.
Στελέχη κοντά στον πρώην πρωθυπουργό, όπως είχαμε ξαναγράψει, σημειώνουν ότι ο ίδιος βλέπει την ανάγκη μιας κοσμογονίας στον αριστερό-κεντροαριστερό χώρο (Bing Bang, σύμφωνα με τα λόγια του), έχοντας πλέον πειστεί ότι οι ηγέτες του εμφανίζονται απολύτως απρόθυμοι να εγκαταλείψουν τη «μικροϊδιοκτησία» τους και να συναινέσουν σε έναν μεγάλης έκτασης «κομματικό αναδασμό», ο οποίος θα επέβαλλε νέους όρους στον πολιτικό-εκλογικό ανταγωνισμό.
Λίγους μήνες νωρίτερα πολλοί υποστήριζαν ότι ο Τσίπρας θα έστεργε σε αυτή την προσπάθεια και όχι απαραιτήτως από τη θέση του επικεφαλής. «Είδε κι απόειδε όμως», λέει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» στέλεχος που μιλά εδώ και χρόνια με άνεση μαζί του, «κι αποφάσισε να προχωρήσει μόνος του, αφού διαπίστωσε ότι δεν έχει κανένα νόημα να συμμετέχει στην παράταση μιας αδιέξοδης φθοράς».
Εκτοτε τα κόμματα της Κεντροαριστεράς τελούν υπό συνθήκες ομηρίας σε μια αβέβαιη κατάσταση νευρικής αναμονής. Ιδίως από τη στιγμή που συνειδητοποιούν -και ας μη λέγεται κάτι τέτοιο μέχρι στιγμής δημόσια- ότι το «κόμμα Τσίπρα», όποτε ανακοινωθεί και αφού πρώτα ο πρώην πρόεδρος «αφουγκραστεί», όπως λέει, τον παλμό της κοινωνίας, προϋποθέτει τη διάλυση των υπαρχόντων σχηματισμών. (Ηδη η Νέα Αριστερά οδεύει προς εξαέρωση, ενώ απειλείται άμεσα η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ).
Πασχίζει φιλότιμα, είναι αλήθεια, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμελλος να δώσει υπόσταση σε ένα φθίνον κομματικό πρόσωπο που με τον καιρό αποσυντίθεται και να το κρατήσει εν κινήσει, με σκοπό να πάρει θέση στο τραπέζι της μελλοντικής λύσης για τη σύμπηξη προοδευτικού μετώπου. Τη θέση του στηρίζουν, δημόσια τουλάχιστον, ο γραμματέας Στέργιος Καλπάκης και ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Κώστας Ζαχαριάδης.
Πουκάμισο αδειανό
Ομως, όλα δείχνουν ότι αυτό δεν αρκεί. Στην πραγματικότητα αγωνίζεται για ένα πουκάμισο αδειανό. Κι όλοι περιμένουν ένα σημάδι από τον «ορίζοντα» της λεωφόρου Αμαλίας, όπου στεγάζονται τα γραφεία του Ινστιτούτου Τσίπρα… Το βιβλίο του, με τίτλο «Ιθάκη», στο οποίο περιέχονται πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία από τα χρόνια της «οργισμένης εφηβείας», θα βρίσκεται στις προθήκες το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Νοεμβρίου. Από κει και πέρα, ανοίγει ο δρόμος για την κάθοδο στον λαό και την αναβάπτισή του στον «Ιορδάνη» της λαϊκής κρίσης.
Αν κρίνει, σύμφωνα με ανθρώπους του κύκλου του, ότι «το πράγμα δεν προχωρά», θα μεταθέσει τα σχέδιά του. (Ηδη πάντως οι δημοσκοπήσεις, μολονότι δεοντολογικά αδόκιμο, τον φέρουν να κινείται γύρω στο 20%+, κάνοντας τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη να πετάγεται έντρομος στον ύπνο του…). Αλλωστε, όπως ο ίδιος ο Τσίπρας έχει δηλώσει, δεν τον πήραν τα χρόνια… Απλώς, όπως επισημαίνουν κάποιοι άσπονδοι φίλοι του, ενδέχεται η συνεχής αναβολή αποφάσεων να οδηγήσει σε ένα σημείο όπου οποιαδήποτε κίνησή του να αφήνει παγερά αδιάφορο το μεγάλο πλήθος που έχει να αντιμετωπίσει προβλήματα επιβίωσης.
Το αδιέξοδο του Φάμελλου και η αδιαλλαξία του Ανδρουλάκη
Κακά τα ψέματα, κανείς δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του Σ. Φάμελλου αυτή την εποχή, όπου πολλοί βουλευτές (Κατερίνα Νοτοπούλου, Πόπη Τσαπανίδου, Γ. Καραμέρος, Σ. Κεδίκογλου κ.ά.) δηλώνουν πρόθυμοι να… αυτομολήσουν, στελέχη όπως ο Γ. Ραγκούσης προτείνουν τη φρόνιμη ακινησία εν αναμονή των αποφάσεων Τσίπρα και άλλοι (Ανδρέας Παναγιωτόπουλος) ζητούν να προσχωρήσει αύτανδρος ο ΣΥΡΙΖΑ στο «νέο κόμμα».
Από την άλλη, στέκονται ο Παύλος Πολάκης και οι συν αυτώ. Ο Πολάκης επιμένει να ζητά τη σύγκληση της Πολιτικής Γραμματείας, όπου θα ζωστεί τα άρματα, έχοντας ήδη ασκήσει κριτική στον Φάμελλο ότι η στάση του στην ανακοίνωση Τσίπρα, τον οποίον κατηγορεί ως διασπαστή, δεν ήταν η δέουσα. Για την ώρα η Κουμουνδούρου είναι υποχρεωμένη να κινείται σε ολισθηρές κλίμακες, μην έχοντας τίποτε άλλο, παρά να δηλώνει με σχεδόν θεολογική εμμονή την πίστη της στις συνεργασίες, κατηγορώντας ταυτόχρονα τον Ανδρουλάκη ότι «ο κομματικός εγωισμός του τορπιλίζει τη συσπείρωση των δημοκρατικών δυνάμεων».
Εγκλωβισμένος στη μονόχνοτη γραμμή της «αυτοτέλειας», ο Ανδρουλάκης έχει «καταφέρει» να περιχαρακώσει το κόμμα του. «Η Ν.Δ. φυλλορροεί, ο ΣΥΡΙΖΑ αποσυντίθεται, αλλά εμείς δεν παίρνουμε τίποτε» σχολιάζει στην εφημερίδα στέλεχος του «παλαιού ΠΑΣΟΚ».
Ολοι πλέον –και κυρίως η πλευρά Δούκα – Γερουλάνου-, εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο συνέδριο, το οποίο δεν φαίνεται να συνέρχεται ούτε τον Φεβρουάριο του 2026, όπως γράψαμε, και πάει για Μάρτιο. Εκεί θα ζητηθεί επιτακτικά από τον Ανδρουλάκη «να σταματήσει να πατά σε δύο βάρκες» και να αποφασιστεί μια αποτελεσματική στρατηγική που θα ανοίξει τον δρόμο με συνεργασίες, όπως συνέβη στον Δήμο Αθηναίων, για την ήττα της θατσερικής πολιτικής Μητσοτάκη. Αίφνης το παιχνίδι απέκτησε πάλι ενδιαφέρον…