Οταν λέμε επιτελικό κράτος, το ελάχιστο που πρέπει να εννοούμε είναι ότι γνωρίζει η αριστερά του τι ποιεί η δεξιά του. Αναφερόμαστε στον θάνατο της 16χρονης κοπέλας στο Γκάζι. Κάποιοι θα πουν «μα, αυτό πέρασε».
Αυτό να το πουν και στους γονείς της κοπέλας. Νοσοκομείο Ευαγγελισμός: «Ενημερώσαμε σχετικώς το Α.Τ. Συντάγματος». Αστυνομία: «Δεν προκύπτει καμία επαφή ούτε από το νοσοκομείο στην ΕΛ.ΑΣ. ούτε στα κεντρικά ούτε σε κάποιο Τμήμα». Παραβλέποντας την ασυνταξία της αστυνομικής δηλώσεως («δεν προκύπτει… καμία»), καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι κάποιος λέει ψέματα.
Από κοντά ο υπουργός ΠΡΟΠΟ, ο οποίος μας πληροφορεί ότι υπάρχει αυστηρή νομοθεσία και διαπιστώνει ότι είναι εγκληματίας ο καταστηματάρχης που πουλάει ποτά-μπόμπες (ωραία φρασεολογία υπουργού!), ότι βάζει στο μαγαζί του ανήλικα παιδιά, ότι, ότι, ότι, και «υπάρχει αυστηρή νομοθεσία, αλλά οι Αρχές δεν μπορούν να ελέγχουν όλα τα καταστήματα. Εχουμε ένα ζήτημα ελεγκτικών Αρχών, πόσα μαγαζιά να ελέγχει η Αστυνομία;».
Αυτό σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι «δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι και βολευτείτε όπως μπορείτε», κάτι σαν το «κάντε ότι κοιμάστε». Θυμάμαι την υπηρεσία της κυρίας Μακρυκώστα στο «Ούτε γάτα ούτε ζημιά» που είχε γίνει έξαλλη, διότι η Αστυνομία δεν μπορούσε να συνετίσει την «από πάνω», ώστε να μην πετάει σκουπίδια στον φωταγωγό. Μέχρι εκεί έφτανε η παραβατικότητα τότε. Παρ’ όλα αυτά τότε, όποτε χρειαζόταν, η Αστυνομία είχε ελεγκτικούς μηχανισμούς και πολύ αποτελεσματικούς, μάλιστα.
Χρήστος Μπολώσης
Από τη στήλη «Ριπές» της «δημοκρατίας»