δεν περνά μέρα που να μην υπενθυμίζει ο Αλέξης Τσίπρας ότι σε λίγες μέρες το βιβλίο του “Ιθάκη” θα βρίσκεται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Σήμερα μίλησε για το βιβλίο του στην πλατφόρμα «BookVoice-the podcast» συζητώντας με τον ηθοποιό Αιμίλιο Χειλάκη, που ανάγνωσε την ηχογραφημένη έκδοση, και τον παρουσιαστή του BookVoice Σπήλιο Λαμπρόπουλο.
Αποκάλυψε δε πως την μέρα του δημοψηφίσματος λησμόνησε τα γενέθλια του γιου του, όμως δεν ανέφερε πως ξέχασε επίσης και το αποτέλεσμα που έβγαλε η κάλπη…
«Περιγράφω βέβαια και πώς εγώ με την σύντροφό μου βιώσαμε κάποιες καταστάσεις. Το πως ένιωσα όταν την ημέρα του δημοψηφίσματος είχε γενέθλια ο μικρός μου γιος και εγώ δεν τα θυμήθηκα. Έψαχνε αγωνιωδώς να μου το θυμίσει η σύντροφός μου και εγώ την έδιωχνα από την αίθουσα γιατί είχα συνεδρίαση, γιατί παιζόταν το μέλλον της χώρας και όταν το συνειδητοποίησα δαγκώθηκα. Γιατί πέρα απ’ όλα τα άλλα είσαι και άνθρωπος. Δεν είναι μόνο η ευθύνη» αναφέρει για το δημοψήφισμα του 2015.
Όπως μάλιστα αναφέρει ο κ. Τσίπρας, προτιμά τον όρο reload, αντί του rebranding. «Γέμισα τις μπαταρίες μου» σημειώνει.
Ο πρώην πρωθυπουργός ανέφερε πως η «Ιθάκη» διαφέρει από τα συνηθισμένα πολιτικά απομνημονεύματα, καθώς είναι γραμμένη σε ενεστώτα χρόνο. «Η ιδιαιτερότητα είναι ότι κανείς πρώην πρωθυπουργός δεν γράφει σε ενεστώτα χρόνο. Όλοι γράφουν σε παρελθόντα χρόνο. Κάνω την αυτοκριτική μου, αλλά κάνω και κριτική», υπογράμμισε.
Σε άλλο σημείο είπε ότι «για μένα όλη αυτή η διαδικασία της συγγραφής είχε ένα χαρακτήρα λύτρωσης, κάθαρσης. Άρα ψυχοθεραπευτικό θα έλεγε κανείς, αυτογνωσίας. Και ναι, όντως το κομμάτι της αφήγησης, όταν μπαίνει και σε διαλόγους και σε προσπάθεια μεταφοράς στο κείμενο, ας πούμε του βιώματος, έχει μια γοητεία».
Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρει ακόμη ότι δεν πρόκειται μόνο για ένα βιβλίο αλλά για ένα κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας του τόπου και προσθέτει για την κρίσιμη περίοδο: «Αναλάβαμε την ευθύνη να ξελασπώσουμε το μέλλον ενός λαού που άλλοι είχαν λασπώσει. Οι στιγμές είχαν μία τραγικότητα και είχαν αγωνία για τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους. Όλο αυτό ήταν κτήμα της καθημερινότητας, γιατί οι διαπραγματεύσεις δεν έγιναν πίσω από κλειστές κάμερες. Για τη δραματική εκείνη περίοδο έχουν μιλήσει πάρα πολλοί αλλά όχι ο βασικός πρωταγωνιστής. Είναι ένα χρέος απέναντι στον εαυτό μου αλλά και απέναντι στην ιστορία. Έπρεπε να βυθιστώ σε μία θάλασσα στοιχείων για να αποτυπώσω τα πραγματικά δεδομένα. Και να είναι μία κατάθεση ψυχής».