Η τηλεοπτική εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στον Σκάι και η προβολή του διλήμματος «Ή εμείς ή κανείς» ως απάντηση στο ερώτημα «ποιος μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη» είχε ένα παράδοξο αποτέλεσμα: Επισημοποίησε την κρίση στρατηγικής των δύο μονομάχων που μεταθέτουν τα αδιέξοδα από τον εαυτό τους στον κόσμο μήπως και συσπειρώσουν γύρω τους ευρύτερες δυνάμεις.
Ο κ. Τσίπρας δεν επισημοποίησε μόνο το δικό του αδιέξοδο ορίζοντας αντίπαλό του τον «κανένα», επισημοποίησε και του πρωθυπουργού. Του αντιπάλου του. Διότι και οι δύο (μόνο στα όνειρα) παίζουν αυτήν τη στιγμή επισήμως σε ένα αποτέλεσμα, ο Κυριάκος στην αυτοδυναμία της σταθερότητας και ο Τσίπρας στην πολιτική αλλαγή της ανατροπής. Κατά βάση όμως (για να μιλήσουμε με όρους πρόγνωσης ποδοσφαιρικών αγώνων) παίζουν για δύο αποτελέσματα. Διεκδικώντας -το παράδοξο συνεχίζεται- την ίδια νύφη! Το ΠΑΣΟΚ.
Ας αρχίσουμε από τα παράδοξα του κ. Τσίπρα. Την ώρα που διεκδικεί το προνόμιο να είναι αυτός που θα προκαλέσει τις διαδικασίες απομάκρυνσης του κ. Μητσοτάκη από την εξουσία (ενώ τον βλέπει με τα κιάλια στις μετρήσεις), αναγνώρισε ότι αυτή η στρατηγική του εξαρτάται από έναν τρίτο: Τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, στην κάθοδο του οποίου προσβλέπει, όπως είπε, για τη μείωση της διαφοράς με τη Ν.Δ.
Αρα δεν βασίζεται στις δυνάμεις του τις ίδιες για να αμφισβητήσει τον κ. Μητσοτάκη. Περιμένει να του ανοίξουν τον δρόμο προς την… πρωθυπουργία η αυθεντική Δεξιά και οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι της. Αλλά οι διεργασίες στον χώρο αυτό δεν γίνονται για να έρθει ο Αλέξης στην εξουσία ή για να φύγει η Ν.Δ. από τη διακυβέρνηση, αλλά για να συνεχίσει η παράταξη να εγγυάται το μέλλον του τόπου υπό άλλη πρωθυπουργία. Κατά τα λοιπά όμως, ο Αλέξης αναφωνεί «Ή εμείς ή κανείς»!
Ψέματα, ψέματα, ψέματα. Ο πρώην πρωθυπουργός αναγνωρίζει ότι δεν μπορεί μόνος και αναζητεί βοηθούς εκπληρώσεως εκεί που δεν υπάρχουν. Το βλέπει ότι δεν μπορεί και ενοχλείται από φωνές που προέρχονται από τον χώρο του (Δραγασάκης) που μαζί με πέντε έξι άλλους από το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Αριστερά θα ζητήσουν συνένωση της Κεντροαριστεράς και κοινή κάθοδο σε δεύτερες εκλογές.
Αν είναι όμως έτσι και υπάρχει προοπτική να συνεργαστούν μετά, ακυρώνεται το δίλημμα «Ή εμείς ή κανείς». Μπορεί κάποιος άνετα να ψηφίσει και ΠΑΣΟΚ και να περιμένει τη δεύτερη κάλπη. Η κρίση στρατηγικής του πρώην πρωθυπουργού προκύπτει όμως και από το εφεδρικό σενάριο που επέτρεψε να διακινείται από τον εκσυγχρονιστή συνεργάτη του και μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ κ. Σιακαντάρη, χωρίς να το αποδοκιμάσει στη ΔΕΘ επί της ουσίας: Της μετεκλογικής συγκρότησης κυβερνήσεως εθνικού σκοπού από Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ.
Ετσι σκέπτεται να «ρίξει» το κ. Μητσοτάκη ο Τσίπρας… Συνεργαζόμενος! Το πρόβλημα που έχει ο πρώην πρωθυπουργός είναι η αδυναμία συγχρονισμού και κοινού βηματισμού με τις επερχόμενες εξελίξεις. Εχει χάσει την επαφή του με την κοινωνία, αν την είχε πραγματικά ποτέ.
Το 2015, όταν έπρεπε να είναι «συστημικός», να πάρει την καλύτερη συμφωνία που του έδιναν οι δανειστές και να διασφαλίσει τη χώρα, εκείνος ύψωσε σημαία αντισυστημισμού, ταλαιπώρησε τη χώρα, έκλεισε τις τράπεζες, έβγαλε την ψυχή των πολιτών και τελικώς διεύρυνε την κρίση και άρα την εξάρτηση από τους δανειστές (υποθήκευση δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο, αλλοδαποί του ΤΧΣ στις διοικήσεις των τραπεζών κ.λπ.). Βούλιαξε και άλλο τη βουλιαγμένη χώρα.
«Γιαλαντζί»
Το 2026, που θα έπρεπε να είναι αυθεντικά και όχι «γιαλαντζί» αντισυστημικός, καθώς τα κέρδη των εταιριών είναι 36 δισ. ευρώ περισσότερα από το εισόδημα της εργασίας (Καλλίτσης) και το 75% του πληθυσμού είναι απέναντι από το 25%, εκείνος ξεκινά τη μεγάλη έφοδο από τα στούντιο του… Σκάι με «χαριτωμενιές»: Ως άλλος τεχνοκράτης εξηγούσε προχθές με υπευθυνότητα γιατί δεν πρέπει να δώσει 13η σύνταξη το κράτος στους ηλικιωμένους.
«Ανημπόρια»
Ακριβώς στην ίδια κατηγορία «ανημπόριας» συγκαταλέγεται και ο πρωθυπουργός. Διακήρυξε στη ΔΕΘ ότι θέλει την αυτοδυναμία την οποία εξειδίκευσε ο ιπποκόμος με τη θεωρία «για να έχουμε σταθερότητα και να μην κάνει ντου η Τουρκία». Νιώθει όμως τόσο σίγουρος για το δίλημμά του ο κ. Μητσοτάκης ώστε στην επόμενη στροφή άρχισε τις απειλές και τους εκβιασμούς στους πολίτες.
«Αν στείλετε μήνυμα διαμαρτυρίας στην πρώτη κάλπη, τη Δευτέρα δεν θα είμαι στο Μαξίμου για να το παραλάβω» απείλησε στη ΔΕΘ. Νιώθει τόσο σίγουρος για την αποδοχή του διλήμματος ώστε τα όνειρα για μετεκλογική συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ή με μεμονωμένους βουλευτές του δεν τα εγκατέλειψε ποτέ με βάση όσα είπε στην τελευταία του συνέντευξη στην ΕΡΤ. Φθάνουμε στο επίδικο. Σε όλους αυτούς που ρωτούν με επιτηδευμένο ενδιαφέρον «εντάξει, να πέσει ο Μητσοτάκης, αλλά ποιος να έρθει;» η απάντηση είναι ότι αυτό το δίλημμα που τίθεται δημοσίως το έχει υπερβεί ήδη ο ίδιος ο πρωθυπουργός ιδιωτικώς. Που ήδη αναζητεί τον «Τζαννετάκη» του.
Το αυτό ισχύει και για τον αγέρωχο Τσίπρα: Διαλαλεί ότι μόνο αυτός μπορεί να απομακρύνει τον Μητσοτάκη, αλλά ταυτόχρονα «κόβει» κίνηση και γύρω του να δει αν μπορεί να βρει κανέναν πρόθυμο για να του κάνει την… εξυπηρέτηση. Δεν είναι ηγεσία αυτό. Το λάθος που κάνουν και οι δύο είναι ότι και τις αυτοδυναμίες και τις ανατροπές και τις συνεργασίες τις ορίζει ο λαός με την ψήφο του. Οι συμφωνίες στις λέσχες και στα κλειστά δωμάτια εξουσίας είναι ξεπερασμένα εργαλεία-κόλπα πλέον.
Οι κατά Σεφέρη «πλησιόσαυροι της εξουσίας» (όπως μου λέει η φίλη μου η Μάνια) που τους τα εισηγούνται αυτά δεν έχουν την παραμικρή ώσμωση με τον κόσμο, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα κοινωνίας. Και όπως θα προσέθετε ένας άλλος κορυφαίος πολιτικός, εν τέλει όλα αυτά είναι «γυμναστική στη ματαιότητα»…
