Ο αείμνηστος Γρηγόρης Μπιθικώτσης ήταν μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του ελληνικού πενταγράμμου. Με τη βαθιά φωνή του και τις ερμηνείες του σε έργα μεγάλων δημιουργών, σφράγισε μια ολόκληρη εποχή και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο λαϊκό τραγούδι.
Εκτός από σπουδαίος καλλιτέχνης, υπήρξε σύζυγος και πατέρας, μια πλευρά της ζωής του που σπάνια ερχόταν στο φως. Αυτήν ακριβώς την ανθρώπινη διάσταση μοιράστηκε η κόρη του, Άννα Μπιθικώτση στην εκπομπή Καλύτερα Αργά.
Η Άννα Μπιθικώτση μίλησε ανοιχτά για τη σχέση ζωής των γονιών της, αποκαλύπτοντας πως ο λόγος που χώρισαν ήταν η παρουσία ενός τρίτου προσώπου στον γάμο τους, τονίζοντας ωστόσο πως, στην ουσία, αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν χώρισαν ποτέ πραγματικά. Παράλληλα, συγκίνησε περιγράφοντας τις τελευταίες, βαθιά φορτισμένες στιγμές που έζησε δίπλα και στους δύο γονείς της.
«Ο πατέρας μου μας είχε καλομάθει. Ευτυχώς που ήταν η μαμά, η Θεοκλεία η μοδιστρούλα, που γνώρισε στα 19 της χρόνια, και αγάπησε τον άγνωστο τότε Γρηγόρη και έμεινε μαζί του 30 ολόκληρα χρόνια… Η μαμά ήταν η ισορροπία μας. Αν δεν ήταν η μαμά, ίσως να μην είχαμε διαμορφώσει αυτόν τον χαρακτήρα εγώ και η αδερφή μου, γιατί ο μπαμπάς μας έκανε όλα τα χατίρια, και ειδικά εμένα που μου είχε αδυναμία… Οι γονείς μου χώρισαν γιατί υπήρξε τρίτο πρόσωπο. Στην ουσία όμως δε χώρισαν ποτέ. Μέχρι και την τελευταία του πνοή ο πατέρας, αγαπούσε τη μάνα. Μέχρι και την τελευταία της πνοή η μητέρα, που πέθανε πριν οκτώ μήνες, μιλούσε για τον Γρηγόρη. Είχε το δωμάτιο με τα κοστούμια, τις γραβάτες του, του γυάλιζε τα παπούτσια του, λες και περίμενε επιστροφές. Είναι ανατριχιαστικό» είπε η Άννα Μπιθικώτση.
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η ίδια μοιράστηκε μια από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής της, μιλώντας για τις τελευταίες στιγμές του πατέρα της και, αργότερα, της μητέρας της, μέσα από ένα κοινό, συμβολικό αντικείμενο που ένωσε για πάντα τις δύο αυτές απώλειες.
«Θα πω κάτι που είναι συγκλονιστικό για εμένα. Όταν ο πατέρας μου έφτασε στο τέλος του και ήμουν στην εντατική, πήγα στο Περιστέρι στο πατρικό μας και παρότι δεν υπήρχε εκεί το σπιτάκι μας, υπήρχαν οι αναμνήσεις, όπως και εκείνη η λεμονιά που είχε φυτέψει ο πατέρας. Έκοψα τρία φυλλαράκια και του τα πήγα και μόλις τα άγγιξε και του είπα από πού είναι, δάκρυσε. Τον σκούπισα με ένα μαντήλι που είχα και ήταν το τελευταίο δάκρυ του, γιατί μετά έφυγε από τη ζωή. Με αυτό το μαντήλι που φύλαξα, όταν έφτασε το τέλος της μητέρας μου, επειδή ήξερα πως φτάνει το τέλος πια, ήμουν κοντά της εκείνες τις τελευταίες της στιγμές και μου έλεγε για τον πατέρα μου. Μου έλεγε “Πάω στον Γρηγόρη μου, πάω να τον συναντήσω”. Της λέω “μαμά, πάντα θα είστε εδώ”. Δακρύζει και με το ίδιο μαντήλι που σκούπισα το δάκρυ του πατέρα μου, ακούμπησα το δικό της δάκρυ και αυτό το μαντήλι δείχνει ότι δεν υπάρχει θάνατος, δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχει μόνο αγάπη».
