Λουκία Παπαδάκη & Τζώνυ Θεοδωρίδης: «Το δέσιμό μας θα το καταλάβουν όσοι δουν την παράσταση»

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χιούμορ, η Λουκία Παπαδάκη και ο Τζώνυ Θεοδωρίδης μιλούν στο «ENJOY» για τις σχέσεις, την επιθυμία, την προσωπική ελευθερία, τις διαδρομές τους και εκείνη τη σπάνια συνθήκη που κάνει δύο ανθρώπους να αισθάνονται ασφαλείς ο ένας δίπλα στον άλλον, ακόμη κι όταν όλα γύρω τους αλλάζουν

Πόσο διαφορετικοί άνθρωποι μπορεί να γίνουμε μέσα στα χρόνια και πόσο σταθερά μπορούν να παραμείνουν κάποια πράγματα μέσα μας; Η Λουκία Παπαδάκη και ο Τζώνυ Θεοδωρίδης γνωρίζονται και συνδέονται από την εποχή της θρυλικής «Λάμψης» του Νίκου Φώσκολου.

  • Από τον Ηλία Μαραβέγια

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν μοιραστεί σκηνές, ρόλους, εξομολογήσεις και μια σπάνια σχέση αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Δεν επιστρέφουν, ωστόσο, στο παρελθόν για να αναζητήσουν τη λάμψη μιας τηλεοπτικής εποχής. Προτιμούν να κοιτάζουν μπροστά, αυτήν τη φορά μέσα από την παράσταση «The Blue Room», όπου καλούνται να αλλάξουν ταυτότητες και να εξερευνήσουν σκοτεινά και φωτεινά δωμάτια της ανθρώπινης ψυχής.

Η «Λάμψη» έγραψε τη δική της ιστορία στην ελληνική τηλεόραση. Oταν συναντιέστε σήμερα, επιστρέφετε καθόλου σε εκείνα τα χρόνια;

ΤΖΩΝΥ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ: Ούτε καν! Καθόλου, όμως. Το μόνο που έχει μείνει από τη «Λάμψη» είναι μια ωραία ανάμνηση.

ΛΟΥΚΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ: Εκτός από εσάς τους δημοσιογράφους, κανένας άλλος δεν ανατρέχει σε εκείνη την περίοδο. Το κάναμε, το ζήσαμε, τελείωσε! Με αφορμή αυτό, πάντως, θα ήθελα να πω μια τελείως «άχρηστη» ιστορία. Η Dame Maggie Smith είναι -δεν λέω ήταν, παρότι έφυγε από τη ζωή το 2024, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ- μία από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς στη σύγχρονη ιστορία του θεάτρου και του κινηματογράφου. Eχει κάνει τα πάντα, έχει «ξετινάξει» τον Σαίξπηρ, δεν υπάρχει σύγχρονο ρεπερτόριο που να μην έχει ερμηνεύσει, έχει πάρει Oscar, Emmy, Tony, Χρυσές Σφαίρες, τα πάντα! Μιλάμε για μοναδικό παίξιμο και ασύλληπτες ερμηνείες. Μεταξύ άλλων, έπαιξε και τη διευθύντρια της σχολής Χόγκουαρτς στον «Χάρι Πότερ». Οταν ανοίγεις τη Wikipedia, ένα από τα πρώτα πράγματα που αναφέρονται στην πορεία της είναι αυτό. Και αυτή είναι η απάντησή μου στην ερώτησή σας.

Παρ’ όλα αυτά, είναι όμορφο που διατηρείται η σχέση σας από τότε, εδώ και τρεις και πλέον δεκαετίες…

Λ.Π.: Αυτό, ναι. Διότι η «Λάμψη» ήταν η αφορμή να συναντηθούμε και να συνδεθούμε σαν οικογένεια. Ηταν η κοινή μας αφετηρία, καθώς με τον Τζώνυ κάναμε και άλλα πράγματα μαζί στη συνέχεια, τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις. Είμαστε απολύτως συνδεδεμένοι όλα αυτά τα χρόνια, και μάλιστα σε πολύ προσωπικό επίπεδο, μέσα από εκμυστηρεύσεις και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Είμαστε βαθιά συνδεδεμένοι.

Advertisement 3

Κύριε Θεοδωρίδη, σας ενοχλεί που στις διαδικτυακές μηχανές αναζήτησης ένα από τα πρώτα πράγματα που εμφανίζονται για εσάς είναι ο Στράτος Φωτεινός, δηλαδή ο ήρωάς σας από τη «Λάμψη»;

Τ.Θ.: Δεν με ενοχλεί, όχι. Η «Λάμψη» ήταν για μένα ένα πάρα πολύ ωραίο κομμάτι, ειδικά τα πρώτα χρόνια του σίριαλ, όπως έχω ξαναπεί κι άλλες φορές. Από εκεί και πέρα, ο Γιάννης Δαλιανίδης μού είχε πει το εξής: «Οταν θα μάθουν να σε φωνάζουν με το πραγματικό σου μικρό όνομα, τότε έχεις κάνει επιτυχία». Και είχε δίκιο. Αυτό είναι το σημαντικό για γυναίκες και άντρες ηθοποιούς: να περάσεις στο μυαλό του κόσμου, για παράδειγμα, ως ο Τζώνυ, ο καλλιτέχνης, και όχι ως ο Στράτος της «Λάμψης». Κακά τα ψέματα, αυτή η σειρά μάς έδωσε πολλά πράγματα, αλλά δεν ήταν μόνο η «Λάμψη» στη ζωή μας. Ηταν και η «Λάμψη». Η Λουκία, ας πούμε, έχει κάνει πολύ σπουδαία πράγματα. Εχει σπουδάσει θεατρολογία και όχι μόνο, έχει υποδυθεί πολλούς και μεγάλους ρόλους. Η «Λάμψη», όμως, της έδωσε την ώθηση να μπει στα σπίτια όλου του κόσμου, να τη μάθουν η γιαγιά, ο παππούς, η θεία… Ηταν θέμα συζήτησης για όλους. Εφερε την ευρεία αποδοχή, όπως έκανε παλιότερα ο κινηματογράφος. Από εκεί και πέρα, εννοείται πως έχουμε κάνει πράγματα που θεωρούμε εξίσου, ίσως και παραπάνω σημαντικά, αλλά πολύς κόσμος δεν τα γνωρίζει. Εγώ, για παράδειγμα, έχω κάνει εννέα χρόνια παιδικό θέατρο. Είναι ένα πολύ δύσκολο είδος, γιατί πρέπει να καταφέρεις να ησυχάσουν τα παιδάκια και να σε ακούσουν. Επίσης, το ότι έχω κάνει κάποιες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους και έχουν προβληθεί σε φεστιβάλ του εξωτερικού δεν είναι ευρέως γνωστό.

Κυρία Παπαδάκη, έχετε κάτι αντίστοιχο να καταθέσετε; Κάτι που δεν γνωρίζει πολύς κόσμος για εσάς; Για παράδειγμα, έχετε κάνει παιδικό θέατρο;

Λ.Π.: Μία φορά μόνο, αλλά ήταν σπουδαία εμπειρία, γιατί επρόκειτο για σοβαρό παιδικό θέατρο. Το ίδιο ισχύει και για τον Τζώνυ, γιατί το παιδικό θέατρο είναι πραγματικά σοβαρή υπόθεση. Δεν υπάρχει πιο συναρπαστικό, πιο ιδιαίτερο και πιο ουσιαστικό κοινό από τα παιδιά. Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά είναι γεγονός: τα παιδιά δεν έχουν φίλτρα. Τους αρέσει; Κοκαλώνουν! Δεν τους αρέσει; Μπορεί να σου πετάξουν το πατατάκι στο κεφάλι. Δεν πά’ να είναι και ο Λόρενς Ολίβιε πάνω στη σκηνή μπροστά τους, που λέει ο λόγος, δεν τους ενδιαφέρει, δεν τους αφορά. Το τι γίνεται όταν μεγαλώνουν είναι μια άλλη ιστορία. Από εκεί και πέρα, ο κόσμος, ας πούμε, δεν γνωρίζει ότι έχω σπουδάσει Ιστορία, ότι μιλάω τέσσερις ξένες γλώσσες, ότι η πρώτη μου εμπειρία στο θέατρο ήταν στα αγγλικά, γιατί σπούδασα σε αμερικανικό πανεπιστήμιο και έπαιξα Σαίξπηρ και άλλους συγγραφείς στο πρωτότυπο. Οταν δεν σε ρωτήσει κανείς ή δεν αναζητήσει αυτές τις πληροφορίες για να διατυπώσει μια ερώτηση σε μια συνέντευξη ή σε μια κουβέντα, είναι κάπως άβολο να αρχίσεις να τα λες από μόνος σου, γιατί μοιάζει σαν να παραθέτεις το βιογραφικό σου. «Και ξέρετε ποια είμαι εγώ και τι έχω κάνει;». Παρ’ όλα αυτά, εγώ η ίδια λογοκρίνω τον εαυτό μου και λέω: «Οχι, αυτό που λες είναι κουτό, το κοινό πρέπει να ξέρει». Ο κόσμος το αισθάνεται όταν έχει απέναντί του έναν αξιόλογο άνθρωπο, με υπόβαθρο και μόρφωση. Ισως να μην αντιλαμβάνεται τι ακριβώς, αλλά νιώθει πως έχει απέναντί του έναν άνθρωπο που ενδεχομένως να έχει πάει λίγο παραπέρα από κάποιον άλλον. Δεν είναι υποτιμητικό αυτό που λέω, απλώς παραθέτω τα δεδομένα μου. Αυτά, λοιπόν, είναι τα δικά μου δεδομένα και έχουν παίξει μεγάλο ρόλο. Είναι μεγάλη προίκα να έχω παίξει Σαίξπηρ στο πρωτότυπο.

Τ.Θ.: Αν βγείτε τώρα και ρωτήσετε τον κόσμο για τον συχωρεμένο Μανούσο Μανουσάκη τι έχει κάνει, θα σας πει: «Ναι, το “Τμήμα Ηθών” ή τους “Ψίθυρους καρδιάς”». Κι όμως, αυτός ο τεράστιος σκηνοθέτης έχει κάνει «τέρατα» στην Ελλάδα και διεθνώς, με συμμετοχές σε φεστιβάλ όπως της Θεσσαλονίκης, του Βερολίνου και της Βενετίας. Είχαμε κάνει παιδικό θέατρο με τον Μανουσάκη για τέσσερα χρόνια, με έναν θίασο που είχαμε δημιουργήσει, και παίζαμε έργα συγγραφέων που ήταν ταγμένοι σε αυτό το είδος. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι ο Μανούσος έκανε παιδικό θέατρο. Μάλιστα, ήταν πολύ προσεγμένες δουλειές, με εντυπωσιακά κοστούμια και ωραίους διαλόγους. Και σήμερα γίνονται σπουδαίες δουλειές στο παιδικό θέατρο. Για παράδειγμα, αυτές της Κάρμεν Ρουγγέρη. Είναι πολύ σημαντική η προσφορά της.

Εχετε πει σε παλιότερη συνέντευξή σας ότι η Λουκία γνωρίζει τα «κουμπιά» σας κι εσείς τα δικά της. Ποια είναι αυτά τα «κουμπιά»;

Τ.Θ.: Δεν είναι μόνο το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ μας, αλλά και το γεγονός ότι ξεκινάμε μια συνεργασία με χιούμορ. Μπορείς να είσαι με τον άλλον χωρίς κανέναν ενδοιασμό για το τι έχεις να αντιμετωπίσεις μαζί του. Το δέσιμό μας με τη Λουκία θα το καταλάβουν όσοι δουν την παράσταση. Θα αντιληφθούν και αυτό που λέω αυτή τη στιγμή, γιατί πιστεύουμε ότι βγαίνει προς τα έξω, στον κόσμο. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και με τον «Φονιά», που κάναμε στο παρελθόν στο θέατρο και ήταν ένα πολύ δύσκολο έργο, πάλι δέσαμε πάνω στη σκηνή. Οχι μόνο με τη Λουκία, αλλά υπήρχαν και κάποιες σκηνές μαζί της που αποτύπωναν αυτό ακριβώς που εννοούμε με τον όρο «δέσιμο». Αυτό συμβαίνει και τώρα. Μπορούμε να συνεργαζόμαστε και γνωρίζουμε πολύ καλά ο ένας τον άλλον.

Σας δημιουργεί ασφάλεια αυτή η οικειότητα;

Λ.Π.: Τεράστια. Προστατεύουμε ο ένας τον άλλον. Προωθούμε και προάγουμε ο ένας τον άλλον. Διορθώνουμε ο ένας τον άλλον, δίνουμε ιδέες ο ένας στον άλλον. Επειδή, ως καλλιτέχνες, δεν έχουμε όρια, αυτό είναι μαγικό όταν συμβαίνει. Και, δυστυχώς ή ευτυχώς, συμβαίνει με την πάροδο του χρόνου, όσο κανείς ωριμάζει καλλιτεχνικά και αφήνεται. Με τον Τζώνυ συνεννοούμαστε με ένα βλέμμα. Παρότι είμαστε δύο άτομα στη σκηνή -κι αυτό είναι τρομερά δύσκολο, γιατί αν συμβεί κάτι, που θα συμβεί, πάντα συμβαίνει, ακόμη κι αν το κοινό δεν το αντιλαμβάνεται- στηριζόμαστε ο ένας στον άλλον.

Υπάρχει, όμως, ο κίνδυνος να επαναπαυτείτε σε αυτή την οικειότητα;

Λ.Π.: Το ακριβώς αντίθετο. Υπάρχει μια ζεστασιά ότι η ψυχή μου είναι καλά ακουμπισμένη πάνω στη σκηνή. Δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει, να με ανταγωνιστεί, να με παραμερίσει, να με υποδαυλίσει… Εστω και με μια λέξη ή μια κίνηση είναι πάρα πολύ εύκολο πάνω στη σκηνή να εκδικηθείς κάποιον, εντός και εκτός εισαγωγικών. Το έχουμε ζήσει. Είναι πάρα πολύ εύκολο. Δεν το αντιλαμβάνεται κανείς, εκτός από τους ενδιαφερόμενους.

Τ.Θ.: Είναι αυτό που λέμε: υπάρχει ομάδα. Και όταν υπάρχει ομάδα, με την ουσιαστική έννοια του όρου, τελειώνουν όλα. Αυτό ισχύει και πάνω και κάτω από τη σκηνή. Εμένα, ας πούμε, δεν με νοιάζει να φανώ ως Τζώνυ, καλή ώρα, σε μια συνέντευξη. Με νοιάζει να φανεί η ομάδα. Πολλές φορές λέω από μόνος μου, για παράδειγμα, ότι είναι καλύτερα να μιλήσει η Λουκία για το έργο σε ένα μέσο, γιατί μιλάει καλύτερα. Πρέπει να έχεις στο μυαλό σου ότι, ναι, σε κάποια πράγματα μπορεί να είσαι καλός, σε κάποια άλλα, όμως, ο άλλος μπορεί να είναι καλύτερος. Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Και πάνω στη σκηνή ισχύει το ίδιο. Οταν υπάρχουν ηθοποιοί που προσπαθούν να φανούν περισσότερο, τότε δεν μιλάμε για ομάδα. Υπάρχουν ηθοποιοί που μπορεί να σου γυρίσουν την πλάτη στο κοινό για να μη φανείς. Γίνονται πολλά. Το να υποβαθμίσω εγώ τον σκηνοθέτη, έναν συνάδελφο ή κάποιον άλλο συντελεστή μιας δουλειάς δεν θα μου προσφέρει κάτι. Το αντίθετο, μάλιστα.

Το «The Blue Room» εξερευνά τον περίπλοκο κόσμο των ανθρώπινων σχέσεων. Τι θα δει το κοινό μέσα από αυτή την παράσταση;

Λ.Π.: Είναι ένα έργο του David Hare, αυτού του γίγαντα της δραματουργίας, ενός τρομερά τολμηρού δημιουργού, ο οποίος πήρε ένα κλασικό έργο, το «Ερωτικό γαϊτανάκι» («La Ronde») του Arthur Schnitzler, και έγραψε το «The Blue Room» εμπνεόμενος ελεύθερα από αυτό. Είναι η ιστορία ενός ζευγαριού που ξεκίνησε από έναν μεγάλο έρωτα, όπως όλοι, που δημιούργησε μια σχέση, παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, όπως όλοι, και κάποια στιγμή, ύστερα από χρόνια, τα πράγματα πια δεν λειτουργούν. Δεν λειτουργούν ερωτικά μεταξύ τους και, κατ’ επέκταση, δεν λειτουργεί ούτε αυτό που προσδιορίζει την έννοια του ζευγαριού. Διότι, ως γνωστόν, η πεμπτουσία του ορισμού του ζευγαριού είναι η ερωτική του σύνδεση. Οταν, λοιπόν, αυτό χάνεται, αλλάζουν όλα τα δεδομένα. Αυτή είναι η αγωνία τους. Συμφωνούν, λοιπόν, εκ των προτέρων να υποδύονται διαφορετικούς ρόλους ο ένας απέναντι στον άλλον και συναντιούνται στο μπλε δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Ο συγγραφέας δεν μας προσδιορίζει καθόλου τον χώρο. Απλώς αυτός είναι ο τίτλος. Από εκεί και πέρα, πρόκειται για ένα έργο με τρομερά δραματικό περιεχόμενο, το οποίο, όμως, έχει και ακραίο χιούμορ. Μάλιστα, ακριβώς επειδή αυτό το σπουδαίο έργο είναι τόσο σημαντικά γραμμένο, προσφέρει όσες ερμηνείες και οπτικές θέλει εκείνος που θα το πάρει στα χέρια του. Δεν λέει: «Τώρα αυτό θα παιχτεί έτσι». Είναι ένας λευκός καμβάς. Ολα τα δραματικά κομμάτια της ζωής μας έχουν ένα βαθύτατο χιούμορ, το οποίο, μέσα στην πιο βαριά μας στιγμή, έρχεται και ανατρέπει τα δεδομένα. Μας κρατάει, δηλαδή, μας βοηθάει να πάμε παρακάτω, μέχρι εκεί που μπορούμε. Αυτό το ζευγάρι δεν ξέρει πού θα φτάσει, ούτε αν θα μπορέσει να επιστρέψει σε αυτό που είχε. Προσπαθεί, μέσα από το ερωτικό παιχνίδι και υιοθετώντας διαφορετικούς ρόλους, να ξαναβρεί τη σύνδεσή του. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το παιχνίδι αποκαλύπτονται και οι πραγματικοί τους χαρακτήρες. Είναι ένα τρομερό παιχνίδι μπρος-πίσω, ανάμεσα στους ρόλους που έχουν επιλέξει για κάθε εικόνα, καθώς το έργο αποτελείται από δέκα διαφορετικές εικόνες, στις οποίες εμφανίζονται διαφορετικοί άνθρωποι, οι ίδιοι, όμως, οι δύο πρωταγωνιστές. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία έρχονται στιγμές που όλα ανατρέπονται, οι ρόλοι εγκαταλείπονται και οι δύο επιστρέφουν στην πραγματική τους κατάσταση.

Τι δυσκολίες κρύβει για έναν ηθοποιό η μετάβαση από τον έναν ρόλο στον άλλον;

Λ.Π.: Είναι πολύ μεγάλη πρόκληση. Ενα πολύ σημαντικό εύρημα του σκηνοθέτη μας, Μανώλη Ιωνά, είναι ότι τίποτα δεν γίνεται κρυφά από το κοινό. Το κοινό μάς βλέπει να φοράμε τα ρούχα και να μεταμορφωνόμαστε στους χαρακτήρες μας, στους ρόλους που έχουμε επιλέξει ως ζευγάρι. Ντυνόμαστε μπροστά του, γδυνόμαστε μπροστά του. Δεν γίνονται όλα στο σκοτάδι. Αυτό είναι πολύ προκλητικό για εμάς, γιατί απαιτεί πολύ ειδικές ισορροπίες, αλλά αποτελεί και μεγάλη πρόκληση για το κοινό, καθώς ξαφνιάζεται συνεχώς από αυτό το μπρος-πίσω που συμβαίνει.

Εσάς, κύριε Θεοδωρίδη, τι σας κέντρισε στο συγκεκριμένο έργο;

Τ.Θ.: Η Λουκία! (Γέλια.) Είναι όντως μια πρόκληση να μπορέσεις μέσα σε πολύ λίγα λεπτά να αλλάξεις και να γίνεις κάποιος άλλος, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά. Να αλλάξεις ρούχα, να αλλάξεις εντελώς χαρακτήρα, να αλλάξεις τρόπο σκέψης, να μπεις σε ένα άλλο στιλ, που μπορεί να είναι εντελώς αντίθετο με το προηγούμενο. Αυτές οι ακραίες εναλλαγές των ρόλων ήταν που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον στο έργο. Πρέπει, βέβαια, να παραδεχτώ πως, αν στη θέση της Λουκίας ήταν μια άλλη ηθοποιός, ίσως να μη μου έβγαιναν τόσες εμπνεύσεις, τις οποίες θα μπορούσα να μοιραστώ μαζί της.

Λ.Π.: Ο ένας αποτελεί έμπνευση για τον άλλον και οι δυο μας μαζί αποτελούμε έμπνευση για τον σκηνοθέτη μας, τον Μανώλη Ιωνά. Ο σκηνοθέτης έχει, βεβαίως, τον τελευταίο λόγο, με την έννοια του οράματός του, της σύλληψής του, του βλέμματός του. Ομως, το «Blue Room» είναι μια παράσταση που φέρει την υπογραφή όλων. Είναι ο Μανώλης Ιωνάς, είναι η Ρούλα Κουτρουμπέλη, χωρίς την οποία πραγματικά δεν υπάρχει παράσταση, αφού είναι ολόκληρη χορογραφημένη, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μιλάμε για μαθήματα ακριβείας. Αυτό είναι η συγκεκριμένη παράσταση. Είναι τόσο έξαλλη, και αυτό το έξαλλο είναι πάρα πολύ καλά μετρημένο, αλλιώς δεν θα μπορούσε να είναι έξαλλο. Τίποτα ακραίο δεν μπορεί να είναι ελεύθερο και αυτοσχεδιαστικό. Πρέπει να είναι πάρα πολύ ακριβές για να μπορεί να μοιάζει αυτοσχεδιαστικό και ελεύθερο. Οπότε, αυτό είναι «υπογεγραμμένο» από όλους μας, γιατί εκεί πάνω βρίσκεται η δημιουργία.

Το έργο μιλά για την επιθυμία, την απιστία, τη μοναξιά. Ποιο από αυτά τα θέματα πιστεύετε ότι αγγίζει περισσότερο τα ζευγάρια σήμερα;

Τ.Θ.: Αυτό που πιστεύω, και το έχω συζητήσει με πολλούς φίλους, είναι πως μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδος για την ανθρωπότητα ήταν ο εγκλεισμός της πανδημίας. Τότε είχαμε και πολλά διαζύγια, γενικά πολλούς χωρισμούς στα ζευγάρια. Το είχα συζητήσει με φίλους δικηγόρους και μου είχαν πει: «Τζώνυ, βρέθηκαν τα ζευγάρια κλεισμένα μαζί και διαπίστωσαν ότι δεν ταιριάζουν, ότι ο ένας δεν αντέχει τον άλλον». Οταν δεν βρίσκεσαι πραγματικά με τον άλλον, δεν ξέρεις πού είσαι, δεν ξέρεις πού πηγαίνεις. Αυτό βλέπουμε και στο έργο: αυτοί οι δύο είναι αποξενωμένοι και ξαφνικά αναρωτιούνται πού πηγαίνουν και αποφασίζουν να προσπαθήσουν, για να δουν αν υπάρχει κάπου κοινό μέλλον. Προσπαθούν, λοιπόν, να επαναφέρουν τον γάμο και τη σχέση τους. Δυστυχώς, όμως, αυτό τις περισσότερες φορές δεν προκύπτει. Είναι αυτό που λέμε: από τη στιγμή που ράγισε το γυαλί, δεν ξανακολλάει. Γιατί συνεχώς μας φταίνε διαφορετικά πράγματα, ακόμη και πράγματα άνευ λόγου και ουσίας.

Το έργο θέτει και το ερώτημα αν μπορούμε πραγματικά να γνωρίσουμε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας. Εσείς, ύστερα από τόσα χρόνια στον χώρο, πιστεύετε ότι οι άνθρωποι αποκαλύπτουν ποτέ ολόκληρο τον εαυτό τους στον σύντροφό τους;

Λ.Π.: Οχι, δεν μπορούν και δεν θα έπρεπε. Διότι υπάρχουν ορισμένα κομμάτια που μένουν πάντοτε δικά μας. Οχι επί τούτου μυστικά, επειδή θέλουμε κάτι να κρύψουμε, αλλά γιατί έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Υπάρχουν πράγματα που ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό δεν ομολογούμε, γιατί είναι πάρα πολύ οδυνηρό όταν το κάνουμε. Οπότε υπάρχει πάντοτε μια εσωτερική προστασία. Γιατί, όσο συνδεδεμένο και ευλογημένο κι αν είναι ένα ζευγάρι, πάντοτε αποτελείται από δύο ξεχωριστούς ανθρώπους. Που ποτέ δεν ξέρουν αν στο επόμενο σταυροδρόμι θα τους βρει η ζωή έτσι όπως τους άφησε ή αν θα προκύψει κάτι τρομακτικά νέο και άγνωστο, που μπορεί να τους διαλύσει. Και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που διαλυόμαστε ως άνθρωποι, ως σχέσεις και ως ζευγάρια. Γιατί κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει ολοκληρωτικά κάτι που δεν γνωρίζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι. Η πορεία μας πάνω στη Γη, πέρα από όλα τα άλλα, είναι και μια πορεία ανακάλυψης του εαυτού μας, έστω κάποιων σημαντικών κομματιών του. Χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να πάμε πουθενά. Κάποτε, πολύ παλιότερα, οι μητέρες έλεγαν στις κόρες τους: «Παιδί μου, ο άντρας σου να σε ξέρει από τη μέση και κάτω». Αυτό ήταν ουσιαστικό, γιατί σήμαινε να μη γνωρίζει την καρδιά και το μυαλό σου, δηλαδή να μην ξέρει τα εσώψυχά σου.

Τ.Θ.: Είναι σημαντικό και το εξής: πολλά ζευγάρια δεν καταλαβαίνουν ότι υπάρχει και η στιγμή του «μόνος μου». Οτι, για παράδειγμα, μπορεί τώρα να θέλω να διαβάσω το βιβλίο μου και να μη με ρωτήσει κάποιος γιατί το κάνω αυτό. Υπάρχει ανάγκη για προσωπικό χώρο και μοναχικότητα μέσα στο ζευγάρι, αφού, όπως είπε και η Λουκία προηγουμένως, είμαστε πάντα δύο ξεχωριστοί άνθρωποι.

Λ.Π.: Και τα πιο πετυχημένα ζευγάρια είναι αυτά που έχουν ξεκινήσει με αυτή την αφετηρία. Είμαστε μαζί και, ταυτοχρόνως, είμαστε δύο μοναδικοί, ξεχωριστοί άνθρωποι που θα συνεχίσουμε να έχουμε τα ενδιαφέροντά μας, θα εξακολουθήσουμε να αφιερώνουμε χρόνο σε έναν καλό φίλο, σε ένα χόμπι, σε κάτι που βρίσκουμε ενδιαφέρον.

Το θέμα της εξουσίας μέσα στη σχέση πώς το βλέπετε;

Λ.Π.: Για τι είδους εξουσία μιλάμε; Είναι η εξουσία της σωματικής δύναμης; Ναι. Είναι η δύναμη ενός μαχαιριού από την κουζίνα; Ναι. Είναι η δύναμη της ψυχολογικής καταρράκωσης; Επίσης, ναι. Τότε, για τι πράγμα μιλάμε; Για ανθρώπινες σχέσεις; Οχι. Για δύο τέρατα με νύχια μιλάμε, που το ένα θα φάει το άλλο ή θα το σκοτώσει στην κυριολεξία.

Τ.Θ.: Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει. Στην εποχή που ζούμε έχει γίνει «μόδα» να χτυπάς γυναίκα. Εχει γίνει «μόδα» να σκοτώνεις. Πολλές φορές, όταν ακούω για μια καινούργια γυναικοκτονία, σκέφτομαι: «Ρε φίλε, ακούς κάθε μέρα για τέτοια περιστατικά και πας και το κάνεις ο ίδιος;» Θέλω να μπω στην ψυχολογία ενός τέτοιου ανθρώπου, αλλά δεν μπορώ! Δεν υπάρχουν νόμοι στην Ελλάδα; Ισως γι’ αυτό γίνονται όλα αυτά. Είμαστε ένα κράτος ξέφραγο αμπέλι. Κάνουν τρομερές πράξεις και ύστερα από λίγο τους βγάζουν έξω. Λες και έναν κακοποιητή θα τον σωφρονίσουν δύο χρόνια στη φυλακή.

Πιστεύετε ότι οι μακροχρόνιες σχέσεις κινδυνεύουν περισσότερο από την απουσία επιθυμίας ή από την απουσία επικοινωνίας;

Λ.Π.: Νομίζω πως το ένα συνδέεται με το άλλο. Θα ήθελα, όμως, να ξεκαθαρίσω κάτι εδώ. Η ερωτική επιθυμία είναι μια έννοια πολύ αφηρημένη και ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Ας πούμε, υπάρχουν πολλά ζευγάρια που είναι τρομερά συνδεδεμένα, ψυχικά και σωματικά, και μπορεί να μην έχουν ξέφρενη ερωτική ζωή. Αντιθέτως, μπορεί να είναι πολύ αραιή ή ακόμη και να μην υπάρχει για κάποιο διάστημα. Εχουν, όμως, τόσο μεγάλη σύνδεση, που δεν μπορούν να διανοηθούν να απατήσουν ο ένας τον άλλον, όπως αναφέρει και μια ατάκα στο έργο, «για χάρη μιας στιγμής ερωτικής ευδαιμονίας». Δεν το θεωρούν απαραίτητο. Δεν το κάνουν. Δηλαδή, αν ξεκινάς από εκεί, έχεις περιθώρια και ελπίδα να ξαναβρείς αυτό που για χρόνια άφησες. Στην αντίθετη περίπτωση, δεν έχεις περιθώρια. Το ζευγάρι στο «Μπλε δωμάτιο» έχει χάσει την επικοινωνία του, έχει χάσει εκείνον τον σύνδεσμο που έκανε τον έναν να κοιτάζει τον άλλον και να λέει: «Εδώ είναι ο κόσμος μου». Να είναι όλα εδώ, στο βλέμμα που ανταλλάσσω με τον άνθρωπο δίπλα μου. Αν χαθεί αυτό το βλέμμα, σιγά σιγά χάνονται όλα.

Η περιοδεία της παράστασης βρίσκεται σε εξέλιξη. Ποιο είναι το ταξίδι που έχετε σχεδιάσει για το «The Blue Room»;

Τ.Θ.: Η περιοδεία μας ξεκίνησε τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου από τη Χαλκίδα και συνεχίζεται σε όλη την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, στην Κύπρο και αλλού. Στην Αθήνα, το έργο θα παρουσιαστεί στο θέατρο Αλκμήνη την επόμενη σεζόν.

Λ.Π.: Με αυτό το σκεπτικό ξεκίνησε όλο το εγχείρημα: να μεταφέρουμε μια πάρα πολύ καλή δουλειά, μια αθηναϊκή, χειμωνιάτικη παραγωγή, στην επαρχία. Και το λέω με πλήρη συνείδηση, γιατί η περιφέρεια δεν έχει συχνά την ευκαιρία να φιλοξενεί τέτοιες δουλειές τον χειμώνα. Πρέπει να βάλουμε στο μυαλό μας ότι χρειάζεται να βγαίνουμε από την Αθήνα. Στο εξωτερικό αυτό είναι δεδομένο. Οι μεγάλες παραστάσεις ξεκινούν από την περιφέρεια και καταλήγουν σε ένα κεντρικό θέατρο, στο Λονδίνο ή στη Νέα Υόρκη, όπου υπάρχει έντονη θεατρική δραστηριότητα.
Είναι μια τακτική που ακολουθείται κατά κόρον οι παραστάσεις να στήνονται, καταρχάς, για να ταξιδέψουν.

INFO:

«The Blue Room» του David Hare, βασισμένο στο έργο «La Ronde» του Arthur Schnitzler. Σκηνοθεσία: Μανώλης Ιωνάς. Μετάφραση: Μιχαέλα Αντωνίου, κινησιολογική επιμέλεια: Ρούλα Κουτρουμπέλη, φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης, παραγωγή: Duke Productions. Ερμηνεύουν: Τζώνυ Θεοδωρίδης, Λουκία Παπαδάκη.
Η παράσταση περιοδεύει σε Ελλάδα και Κύπρο.