Ο πρόσφατος σχεδιασμός της NASA περιλαμβάνει μια σειρά από ολοένα και πιο σύνθετες αποστολές, με τελικό στόχο τη μόνιμη παρουσία του ανθρώπου στη Σελήνη. Το πρόγραμμα Artemis αποτελεί την αιχμή του δόρατος για την επιστροφή στις επανδρωμένες πτήσεις, ανοίγοντας τον δρόμο για τον επόμενο μεγάλο στόχο: τον πλανήτη Άρη.
Το χρονοδιάγραμμα των αποστολών Artemis
1. Artemis 3 (2027): Το πλήρωμα θα πραγματοποιήσει δοκιμές σε χαμηλή σεληνιακή τροχιά. Η αποστολή επικεντρώνεται στα συστήματα σύνδεσης (docking) μεταξύ του σκάφους Orion και των εμπορικών σεληνακάτων των SpaceX και Blue Origin, καθώς και στις νέες στολές AxEMU.
2. Artemis 4 (Αρχές 2028): Σηματοδοτεί τη μεγάλη επιστροφή στην επιφάνεια της Σελήνης για πρώτη φορά μετά το 1972. Η προσσελήνωση θα γίνει στον Νότιο Πόλο, όπου η ύπαρξη πάγου στο υπέδαφος προσφέρει πολύτιμους πόρους, όπως πόσιμο νερό, οξυγόνο και καύσιμα.
3. Artemis 5 (Τέλη 2028): Εγκαινιάζεται η φάση της «βιώσιμης» εξερεύνησης. Ξεκινά η μεταφορά εξοπλισμού για τη δημιουργία μόνιμης βάσης και η χρήση σεληνιακών οχημάτων για επιστημονική έρευνα.
Η συμμαχία Κίνας-Ρωσίας και ο ILRS
Η Κίνα, έχοντας καλύψει σημαντικό έδαφος στη διαστημική τεχνολογία, συνεργάζεται πλέον με τη Ρωσία για τη δημιουργία του Διεθνούς Σεληνιακού Ερευνητικού Σταθμού (ILRS). Στο εγχείρημα συμμετέχουν και άλλες χώρες, όπως το Πακιστάν και η Νότιος Αφρική, διαμορφώνοντας έναν αντίποδα στη δυτική διαστημική συμμαχία.
• Πυρηνική Ενέργεια: Η Ρωσία αναπτύσσει πυρηνική εγκατάσταση για την ηλεκτροδότηση της βάσης.
• Ταϊκοναύτες: Αν και το Πεκίνο στοχεύει στις αρχές της επόμενης δεκαετίας, η ταχύτατη πρόοδός του αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για μια αιφνιδιαστική επανδρωμένη αποστολή νωρίτερα.
Ιδιωτική πρωτοβουλία και νομικό πλαίσιο
Ο ιδιωτικός τομέας ετοιμάζεται για την εμπορική αξιοποίηση του φεγγαριού. Η εταιρεία Galactic Resource Utilization Space έχει ήδη ανακοινώσει σχέδια για το πρώτο σεληνιακό ξενοδοχείο με ορίζοντα λειτουργίας το 2032, χρησιμοποιώντας αυτοματοποιημένες μεθόδους δόμησης από σεληνιακό έδαφος.
Παράλληλα, το ενδιαφέρον για τον ορυκτό πλούτο αναδεικνύει την ανάγκη για ένα νέο νομικό καθεστώς. Η Συνθήκη για το Εξωτερικό Διάστημα (1967) παραμένει ο θεμέλιος λίθος, ορίζοντας ότι το Διάστημα δεν υπόκειται σε εθνική κυριαρχία, ωστόσο η μόνιμη παρουσία και η εκμετάλλευση πόρων απαιτούν σύγχρονες διεθνείς συμφωνίες.
