Αποτίουμε φόρο τιμής στη μαχητική αδελφοσύνη με τους συμμάχους από άλλες χώρες που δεν υπέκυψαν στον εχθρό, ανάμεσά τους και με τους Ελληνες
- Αποκλειστικό άρθρο στη «δημοκρατία» του πρέσβη της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ελληνική Δημοκρατία Α. Μάσλοβ
Στις 9 Μαΐου στη Ρωσία γιορτάζουν την Ημέρα της Μεγάλης Νίκης επί της ναζιστικής Γερμανίας. Η γιορτή αυτή έχει καταστεί σύμβολο πανεθνικής συναίνεσης στη χώρα μας: κανένας Ρώσος δεν αναρωτιέται ούτε αμφιβάλλει για το γιατί αυτή η ημερομηνία είναι ξεχωριστή, ιερή για την πατρίδα μας.
Η εισβολή των φασιστών κατακτητών στη Σοβιετική Ενωση, που άρχισε στις 22 Ιουνίου πριν από 85 χρόνια, δεν αποσκοπούσε απλώς στην ανατροπή της σοβιετικής εξουσίας, όπως επιχειρούν να υπογραμμίσουν οι αμελείς αναθεωρητές, αλλά στην εξόντωση ολόκληρης της χιλιόχρονης ρωσικής κρατικής υπόστασης, του ρωσικού πολιτισμού και του ευρύτερου ρωσικού κόσμου. Οι πρόγονοί μας πολεμούσαν κυριολεκτικά για τη φυσική τους επιβίωση και για την επιβίωση των επόμενων γενεών.
Κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, όπως ονομάζουμε τον αγώνα κατά των ναζί κατακτητών, σύμφωνα μόνο με τα επίσημα στοιχεία έχασαν τη ζωή τους 27,5 εκατ. Σοβιετικοί πολίτες. Κάθε οικογένεια είχε τις δικές της απώλειες: ανθρώπους που έπεσαν στο μέτωπο, σκοτώθηκαν στους βομβαρδισμούς ή πέθαναν από την πείνα στο πολιορκημένο Λένινγκραντ και σε άλλες πόλεις της πρώτης γραμμής, που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα καταναγκαστικά έργα, που κάηκαν ζωντανοί κατά τη διάρκεια τιμωρητικών επιχειρήσεων, που άφησαν την τελευταία τους πνοή στις κατεχόμενες περιοχές εξαιτίας των απάνθρωπων συνθηκών διαβίωσης, οι οποίες επιβλήθηκαν σκόπιμα.
Ο εξοντωτικός χαρακτήρας των πολεμικών επιχειρήσεων απέναντι στους λαούς της ΕΣΣΔ δεν μπορεί να εξηγηθεί ως κάποια τυχαία εξέλιξη: επρόκειτο για μια σκόπιμη, μεθοδευμένη γενοκτονία, την οποία υλοποιούσε η ναζιστική ηγεσία με στόχο την κατάκτηση του «ζωτικού χώρου στην Ανατολή» μέσω της εκκαθάρισής του από τον «περιττό πληθυσμό». Την ευθύνη για τη γενοκτονία φέρουν τόσο οι οργανωτές της -ο Χίτλερ και οι συνεργάτες του- όσο και οι στρατιωτικοί του Βέρμαχτ, τα στρατεύματα των χωρών-δορυφόρων της Γερμανίας, οι ναζί αξιωματούχοι και οι προδότες-δωσίλογοί τους. Ολοι όσοι διέπραξαν άμεσα τα μαζικά εγκλήματα σε βάρος των συμπατριωτών μας, όσοι βασάνιζαν ψυχρά, υπέβαλαν ανθρώπους σε βασανιστική πείνα, τους εκτελούσαν ή απαγχόνιζαν.
Είμαστε υπερήφανοι για την αποφασιστική συνεισφορά της ΕΣΣΔ στη νίκη επί του φασισμού και για τη συμμετοχή της ΕΣΣΔ στην αντιχιτλερική συμμαχία. Αποτίουμε φόρο τιμής στη μαχητική αδελφοσύνη με τους συμμάχους από άλλες χώρες που δεν υπέκυψαν στον εχθρό, ανάμεσά τους και με τους Ελληνες. Είχαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε ξανά τη θέληση, την ανδρεία και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων αγωνιστών για την ελευθερία χάρη στο μοναδικό φωτογραφικό υλικό που δημοσιοποιήθηκε φέτος και αφορά την εκτέλεση αντιφασιστών από τους ναζί κατακτητές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής το 1944.
Τα εγκλήματα των ναζί δεν παραγράφονται. Στη Ρωσία διεξάγονται εκτεταμένες έρευνες για τη διερεύνηση νέων στοιχείων που αφορούν τις εγκληματικές πράξεις των γερμανοφασιστών κατακτητών και των συνεργών τους. Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2025, το νομικό γεγονός της γενοκτονίας των Σοβιετικών πολιτών έχει αναγνωριστεί από τα δικαστήρια όλων των περιοχών της χώρας μας, όπου κατά τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο οι κατακτητές διέπραξαν εγκλήματα κατά του άμαχου πληθυσμού. Από φέτος, η 19η Απριλίου καθιερώνεται ως Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων της Γενοκτονίας του Σοβιετικού Λαού, η οποία διαπράχθηκε από τους ναζί και τους δωσίλογούς τους κατά την περίοδο του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου 1941-1945».
Αυτή η ημερομηνία δεν επιλέχθηκε τυχαία: στις 19 Απριλίου 1943 εκδόθηκε το υπ’ αριθ. 39 Διάταγμα του Προεδρείου του Ανώτατου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ «Περί μέτρων τιμωρίας για τους γερμανοφασίστες εγκληματίες, ενόχους για δολοφονίες και βασανιστήρια εις βάρος του σοβιετικού άμαχου πληθυσμού και των αιχμαλώτων στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού». Το έγγραφο αυτό δεν αποτέλεσε μόνο τη νομική βάση για την ποινική δίωξη των ναζί και των συνεργών τους για τα εγκλήματα κατά του σοβιετικού λαού, αλλά δημιούργησε και ένα σημαντικό προηγούμενο στο Διεθνές Δίκαιο: άνοιξε τον δρόμο για το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο της Νιρεμβέργης, το οποίο καταδίκασε τους ναζί εγκληματίες πολέμου και κατοχύρωσε νομικά τη συντριβή του φασισμού.
Σήμερα η Δύση έχει ξεχάσει τα μαθήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι «εταίροι» μας μάς κατηγορούσαν ότι είμαστε υπερβολικά προσκολλημένοι στο παρελθόν, στα γεγονότα που συνέβησαν πριν από 80 χρόνια. Προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι, χάριν του μέλλοντος, δεν πρέπει να «ζούμε με το παρελθόν». Ταυτόχρονα, οι ιδεολογικοί κληρονόμοι των φασιστών προσπαθούσαν να πάρουν τη ρεβάνς, να αναστρέψουν την πορεία της Ιστορίας. Αυτή η διαδικασία, καταρχάς χαρακτηριστική για τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, στο τέλος εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την ήπειρο.
Μέσα σε μόλις δύο-τρεις δεκαετίες η αναθεώρηση των αποτελεσμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέσω της αποκατάστασης των ναζί δημίων και της ταυτόχρονης αμαύρωσης του Κόκκινου Στρατού και της υποβάθμισης του καθοριστικού του ρόλου στην απελευθέρωση της Ευρώπης, έλαβε τέτοιες διαστάσεις, ώστε ξέφυγε από τα όρια της απλής «επιστημονικής συζήτησης», μολύνοντας τον πληροφοριακό και τον δημόσιο χώρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στη συνείδηση των Ευρωπαίων αναπτυσσόταν μια βλάσφημη και ψευδή αντίληψη για την ίδια φύση της ΕΣΣΔ και της ναζιστικής Γερμανίας και, ως επακόλουθο αυτού, για την ίση ευθύνη τους για την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι δυτικές ερμηνείες των γεγονότων που συνέβησαν πριν από 80 χρόνια συχνά επαναλαμβάνουν σχεδόν αυτολεξεί τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούσαν στο εδώλιο των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο της Νιρεμβέργης οι αξιωματούχοι της ναζιστικής Γερμανίας. Σε αυτές τις συνθήκες η ολική καταστροφή και η βεβήλωση των μνημείων των πεσόντων Σοβιετικών στρατιωτών-απελευθερωτών έγινε καθημερινό φαινόμενο στις ευρωπαϊκές χώρες. Οι φασίστες δεν κατάφεραν να νικήσουν τον Κόκκινο Στρατό στα πεδία των μαχών και τώρα οι συνεχιστές τους προσπαθούν να πάρουν τη ρεβάνς από εκείνους που δεν μπορούν πλέον να τους αντιμετωπίσουν.
Ταυτόχρονα, αποσιωπάται κυνικά το γεγονός της γενοκτονίας του σοβιετικού πληθυσμού. Δεν θέλουν επίσης να γίνεται λόγος για το ότι η ηγεσία του Γ’ Ράιχ, στα ζοφερά τους σχέδια για την ΕΣΣΔ, εμπνεύστηκε άμεσα από την εμπειρία των δυτικών αποικιοκρατικών κρατών, τα οποία επιχειρούσαν την εξόντωση των αυτοχθόνων λαών στις υπερπόντιες αποικίες τους. Πάντως, η δικαιολόγηση του ναζισμού δεν θα μπορούσε παρά να αφήσει το αποτύπωμά της και στη διεθνή πολιτική.
Στις κυβερνώσες ελίτ της Ευρώπης και των ΗΠΑ, εκείνους που έζησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή τον γνώριζαν από την εμπειρία των μεγαλύτερων συγγενών τους και γι’ αυτό φοβούνταν την επανάληψή του, τους διαδέχτηκαν άνθρωποι που θεωρούν αυτά τα γεγονότα μακρινό παρελθόν και αντιλαμβάνονται τον πόλεμο και τα θύματά του ως ένα είδος ηλεκτρονικού παιχνιδιού που δεν τους αφορά και ούτε πρόκειται να τους αγγίξει. Εδώ και κάμποσα χρόνια το δυτικό στρατόπεδο ψηφίζει επιδεικτικά κατά της απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για την αντιμετώπιση της ηρωοποίησης του ναζισμού, η οποία εγκρίνεται κάθε χρόνο με πρωτοβουλία της Ρωσίας και με τη στήριξη των χωρών της παγκόσμιας πλειοψηφίας.
Στην Ουκρανία η Δύση είχε θρέψει ένα νεοναζιστικό τέρας, με τα χέρια του οποίου άρχισε τον πόλεμο και εξαπέλυσε την τρομοκρατία κατά της Ρωσίας. Παράλληλα, προχωρά η στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης. Τους Ευρωπαίους τρομοκρατούν με την υποτιθέμενη ρωσική εισβολή, ενώ στην πραγματικότητα προετοιμάζεται το έδαφος για μια νέα επίθεση εναντίον μας. Ογδόντα χρόνια πριν η προπαγάνδα του Γκέμπελς επίσης δικαιολογούσε την εισβολή κατά της ΕΣΣΔ με την ανάγκη ενός «προληπτικού χτυπήματος».
Η αλήθεια για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μεγάλη Νίκη είναι σήμερα απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε. Είναι σημαντική για τον σεβασμό προς το κατόρθωμα των προγόνων μας, οι οποίοι, με τίμημα ασύλληπτες θυσίες, κατάφεραν να κατατροπώσουν τον τρομερό εχθρό. Αυτή η αλήθεια είναι απαραίτητη, ώστε να μην επιτρέψουμε σήμερα να χωρίζονται τα έθνη σε «εκλεκτά», στα οποία επιτρέπονται τα πάντα, και σε «υπανθρώπους» που δεν έχουν δικαίωμα να ακουστεί η φωνή τους. Αυτή η αλήθεια είναι απαραίτητη, ώστε να αποτραπεί ένας Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος, από τον οποίο η Ευρώπη δεν θα επιζήσει.
Από την πλευρά μας ευελπιστούμε ότι στις διεθνείς σχέσεις θα επικρατήσουν η διπλωματία και η κοινή λογική. Ωστόσο, προετοιμαζόμαστε για κάθε σενάριο, στηριζόμενοι στην εμπειρία των προγόνων μας. Η Ρωσία έχει δει πολλούς κατακτητές που πίστευαν πως θα γονατίσουν τη χώρα μας, αλλά όλους τους περίμενε ένας άδοξος θάνατος στη ρωσική γη.
