Ο Πορτοσάλτε το παίζει λογοκριτής της κυβέρνησης και εγκαλεί δημοσιογράφους και την εφημερίδα δημοκρατία (βίντεο)
Η εβδομάδα ξεκίνησε με τον Άρη Πορτοσάλτε, να πρωταγωνιστεί ξανά σε ένα «ρεσιτάλ» δημοσιογραφικής… αντικειμενικότητας. Ο άνθρωπος που έχει μετατρέψει τη συχνότητα του ΣΚΑΪ σε γραφείο Τύπου του Μεγάρου Μαξίμου και η σχέση του με την δημοσιογραφία αγνοείται, έσπευσε να βγει μπροστά για να προστατεύσει τον Γρηγόρη Δημητριάδη.
Μετά την συνέντευξη του Δημητριάδη στη Realnews, ο Πορτοσάλτε δεν άντεξε να βλέπει την εφημερίδα «δημοκρατία» και άλλα μέσα να επιτελούν το καθήκον τους ερευνώντας το σκάνδαλο των υποκλοπών και κρίνοντας τα λεγόμενα ενός κεντρικού προσώπου στο θέμα των υποκλοπών. Πέρασε λοιπόν στην επίθεση δια της ειρωνείας, έχοντας άγνοια του οποιουδήποτε κανόνα δημοσιογραφίας και είπε: «Αυτοί που έχουν πάρει εργολαβία την υπόθεση υποκλοπές στην προσπάθεια τους να την συνδέσουν με το Predator, αντιδρούν στην συνέντευξη. Η εφημερίδα “δημοκρατία”, το In.gr και το “Μακελειό” ταυτίζονται σήμερα στο να επιτεθούν στον Δημητριάδη, φωτογραφίζονται μόνοι τους».
Είναι αξιοθαύμαστο πραγματικά πώς ο εν λόγω κύριος βαφτίζει «εργολαβία» την ανάγκη για φως σε ένα σκάνδαλο που εξέθεσε τη χώρα διεθνώς. Είναι αξιοθαύμαστο πως αυτός ο κήνσορας της δημοσιογραφίας, ξεχνά ότι έχουν βγει καταδικαστικές αποφάσεις για αυτούς που χρησιμοποίησαν το predator. Ξεχνά ότι η Ελλάδα έχει γίνει περίγελως σε όλο τον κόσμο, από τις πράξεις της κυβέρνησης που εξυμνεί. Για τον Πορτοσάλτε, όποιος τολμά να αναζητά τη σύνδεση μεταξύ ΕΥΠ και predator, «φωτογραφίζεται». Προφανώς, κατά την δική του κοσμοθεωρία, οι σωστοί δημοσιογράφοι είναι αυτοί που σιωπούν, που προσπερνούν τις αμέτρητες σελίδες κατηγορητηρίων και που σπεύδουν να χειροκροτήσουν τις επικοινωνιακές αντεπιθέσεις των πρωταγωνιστών. Ας μην κοιτάζει τον καθρέφτη του, αν θέλει να αντικρύσει έναν κανονικό δημοσιογράφο.
Όσο κι αν ο Πορτοσάλτε επιχειρεί να εμφανίσει την έρευνα για τις υποκλοπές ως «εμμονή», η πραγματική δημοσιογραφία που δεν είναι «αποκόμματα του Μαξίμου» θα συνεχίσει να ενοχλεί, όσο κι αν αυτό χαλάει τη ζαχαρένια των ένοικων της εξουσίας και των πρόθυμων υποστηρικτών τους.