Η ώρα της αλήθειας

Στην εξωτερική πολιτική δεν εξαρτώνται όλα από εμάς. Μπορεί να συμβούν και πράγματα που δεν προβλέπαμε, που δεν θέλαμε. Οπως το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Κάναμε κάτι προσπάθειες με εκείνον τον Χαφτάρ, που έχει μια στολή όλο παράσημα, κλάρες στο πηλήκιο, κάτι μεταξύ θυρωρού μεγάλου ξενοδοχείου και Βορειοκορεάτη Στρατάρχη, αλλά βγήκε Πρόεδρος στο Κοινοβούλιο τής από δω Λιβύης ο πρόεδρος της τουρκολιβυκής Ενωσης φιλίας και νταραβερίσματος, και μαζί με τον Στρατάρχη εκ του προχείρου, το στραταρχόπουλο τον γιο του, και κάτι άλλους καμηλιέρηδες κατσαπλιάδες, μας τη φόρεσαν και η από δω Λιβύη και η από κείθε.

Εν τω μεταξύ οι Λίβυοι ουδέποτε θεωρούνταν υπόδειγμα αξιοπιστίας και ακεραιότητας, αναλόγως των συνθηκών μπορείς να τους εξαγοράσεις με κανά μύριο, δύο φοράδες και ένα Ρόλεξ, αλλά όταν είναι δύσκολα τα κόζα, μπορείς και με ένα καπάκι πίτουρα και μισή οκά ξινό τραχανά. Κάποιοι εφησύχασαν, κοιμούνταν όρθιοι, αλλά εν πάση περιπτώσει, μπορεί να συμβεί. Εδώ κοτζάμ Στάλιν και η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα τον έπιασε με τα βρακιά κάτω. Shit happens, που λέμε στο Μαυρομμάτι Θηβών πίνοντας Earl Gray γύρω από το τζάκι, πριν το κυνήγι της αλεπούς στην Κωπαΐδα.

Το θέμα είναι τώρα τι κάνουμε, μιλόρδοι μου, Ελιαμεπιτζήδες και λοιποί σώφρονες; Ρίξανε τρία τάλαρα ανακοινώσεις, εμείς, ο Σίσι από το Μισίρι και ο Μπίμπι από το Τελ Αβίβ, που είχε και γενέθλια και ο Θεός να κόβει χρόνια από τον Ερντογάν και να του δίνει μέρες. Εριξε και η Ε.Ε. ένα σιχτίρι, αλλά οι Γιάνκηδες κάνανε λίγο τους Κινέζους.

Λοιπόν, αληθές, πουθενά στον κόσμο μια διμερής συμφωνία δεν μπορεί να επηρεάσει νομικά και να δεσμεύσει τρίτους, όπως εν προκειμένω εμάς και τους Αιγυπτίους, οι οποίοι έχουν σοβαρό κράτος. Νομικά, ΟΚ, υπάρχει όμως και το πεδίο, το τι μπορεί να συμβεί νότια και ανατολικά της Κρήτης και κοντά στο Καστελόριζο. Τι θα κάνουμε αν εμφανιστούν μέσα σε αυτή τη σουρεαλιστική λωρίδα θάλασσας που από τη Λιβύη φτάνει στις τουρκικές ακτές, παραβιάζοντας όχι μόνο την ΑΟΖ αλλά ακόμη και την υφαλοκρηπίδα των νησιών μας;

Είναι ώρα λοιπόν να πάρουμε πρωτοβουλίες. Καταρχάς μια μεγάλη αεροναυτική άσκηση με ελληνικά, αιγυπτιακά και ισραηλινά πολεμικά πλοία και μαχητικά σε όλη την περιοχή, με ταυτόχρονη αναβάθμιση της συμμαχίας μας, με ευθεία δέσμευση αμοιβαίας συνδρομής σε όποιον τολμήσει να κάνει ενέργειες μέσα στην περιοχή, δηλώνοντας πως θεωρούμε άκυρο το τουρκολιβυκό μνημόνιο και από κοινού δεν θα επιτρέψουμε καμία πράξη εφαρμογής του. Το δεύτερο είναι η επέκταση των χωρικών μας υδάτων νότια και ανατολικά της Κρήτης στα 12 ναυτικά μίλια.

Συσσωρεύουμε ισχύ, φτιάχνουμε συμμαχίες και πολύ σωστά κάνουμε. Υποστηρίζω αυτές τις πολιτικές και θέλω ακόμη πιο δεσμευτική συμμαχία με το Ισραήλ και περισσότερα και πιο σύγχρονα όπλα. Πότε όμως θα ασκήσουμε στην πράξη την αποτροπή; Πότε θα πούμε «αυτή είναι η κόκκινη γραμμή, δεν κάνουμε πίσω και θα φάτε φωτιά και χώμα».

Σοφό το να περιμένουμε, να είμαστε ισχυρότεροι και να επιλέξουμε εμείς το πότε και πού θα βάλουμε φράγμα στους νεοοθωμανικούς τραμπουκισμούς. Ομως ως πότε; Σε σαράντα τέρμινα, ώσπου να ρίξει μαύρο χιόνι; Ας επιλέξουμε λοιπόν το πού και το πότε, διότι κάποτε πρέπει να μπει το φρένο. Δεν θα μας κογιονάρουν τώρα και οι Λίβυοι, που εδώ και καιρό έχουν βασική ενασχόληση να μας στέλνουν καραβιές μαντράχαλους. Κανονικά πρέπει να κάνουμε οικόπεδα με μπάζα τα ορμητήριά τους στις ακτές. Είναι νόμιμο δικαίωμά μας, έχουμε κάθε δικαίωμα να αμυνθούμε και να κόψουμε μαχαίρι τη δουλεμπορική δραστηριότητά τους και την ισλαμική εισβολή που υπηρετούν, σαν γιουσουφάκια των Τούρκων. Εχουμε τα μέσα και θα είναι και ωραίο μήνυμα στα αφεντικά τους να εξοντώνονται οι διακινητές και να καίγονται οι βάρκες τους. Δεν θέλω να στενοχωρήσω κανέναν, ιδίως στο ΥΠΕΞ, αλλά, πιστέψτε με, με διαλογισμό, τσάι και κουλουράκια κανέλας δεν βλέπω να λύνεται το θέμα. ΟΚ, μας τη φόρεσαν οι Λίβυοι μαζί με τα Μεμέτια, καιρός να τους τραβήξουμε δύο ανάποδες – και γι’ αυτό είναι άλλοι αρμόδιοι. Θα είναι και ωραία προπόνηση…