Μανώλης Κοττάκης: Δεν έχουν την Ελλάδα μέσα τους

Η επταετία που διανύουμε σφραγίζεται από τρεις μαύρους σταθμούς για την Ορθοδοξία και τον χριστιανισμό: Ο πρώτος ήταν η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τέμενος. Οσο ήμασταν ισχυροί, οι Τούρκοι δεν τον διανοήθηκαν ποτέ. Μόλις οσμίστηκαν αδυναμία και αδιαφορία, το έκαναν. Ο δεύτερος ήταν η νομοθετική αλλοίωση του θεσμού της οικογένειας. Με την Εκκλησία, θεματοφύλακα της Αγίας Γραφής, χαλαρή! Ούτε μία συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Ο τρίτος ήταν η ιστορική άλωση της Μονής του Σινά μετά τη φερόμενη συμφωνία της περασμένης Παρασκευής, το κείμενο της οποίας, όπως και το μνημόνιο εκποίησης κειμηλίων με τη Βουλγαρία, δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα από την κυβέρνηση. Ο όρος «ιστορική άλωση» δεν είναι δικός μας. Τον διατύπωσε το πρώτον ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών στα τέλη Μαΐου του 2025, όταν η αιγυπτιακή κυβέρνηση έσκισε τη συμφωνία του εξωδικαστικού συμβιβασμού με την οποία κατοχυρωνόταν το δικαίωμα της ιδιοκτησίας της μονής στα θρησκευτικά της ακίνητα. Ισως να ήταν κι αυτός ο λόγος που ο Αρχιεπίσκοπος, μετά και τις επισημάνσεις μας την περασμένη εβδομάδα, έδωσε εντολή να μην εκδοθεί ανακοινωθέν μετά την Ιερά Σύνοδο για το Σινά και δεν χαιρέτισε γραπτώς τη συμφωνία που συνήψε στο παρασκήνιο ο Ελλην υπουργός των Εξωτερικών με τον Αιγύπτιο ομόλογό του. Ισως ήταν αυτός και ο λόγος που ούτε το Οικουμενικό Πατριαρχείο τοποθετήθηκε γραπτώς! Για να μην εκτεθεί.

Ολα όσα συμβαίνουν όμως δεν αναιρούν την πραγματικότητα. Αυτές οι τρεις μεγάλες κηλίδες θα ακολουθούν κυρίως την κυβέρνηση της Ελλάδας που τις διαχειρίστηκε και δευτερογενώς βεβαίως τις Εκκλησίες που την ακολουθούν σιωπηρά για δικούς τους λόγους η καθεμία. Δεν πρόκειται στην παρούσα φάση να σκανδαλίσουμε τους πιστούς και να αποκαλύψουμε ποιες άλλες σκανδαλώδεις ρυθμίσεις έγιναν στο παρασκήνιο προκειμένου να εμφανίζεται η κυβέρνηση ότι κατήγαγε «θρίαμβο με τη συναίνεση πέντε Εκκλησιών», θα ‘ρθει ο καιρός, ο σωστός καιρός, αλλά αυτό δεν αναιρεί την πραγματικότητα. Η κυβέρνηση και ο υπουργός Εξωτερικών πανηγυρίζουν επειδή μετέτρεψαν ιδιοκτησία 15 αιώνων με τη σφραγίδα του Μωάμεθ από έναν ιερό τόπο για τον χριστιανισμό σε… μακροχρόνια μίσθωση, από την οποία μπορεί να γίνει έξωση ακόμα και αύριο το πρωί, αν πέσει η κυβέρνηση της Αιγύπτου και έρθουν στα πράγματα οι Αδερφοί Μουσουλμάνοι. Τα δε κειμήλια της μονής είναι στον αέρα, μια απλή αναφορά γίνεται στο παράρτημα. 

Η κυβέρνηση και ο υπουργός Εξωτερικών πανηγυρίζουν επειδή βάζουν χριστιανό Αρχιεπίσκοπο να υπογράψει την επαίσχυντη συμφωνία και να τη νομιμοποιήσει, όπως και οι σύμμαχοί μας απαίτησαν στο παρελθόν να υπογραφεί η Συμφωνία των Πρεσπών από Ελληνες πολιτικούς, μερικοί εκ των οποίων ήταν και Μακεδόνες στην καταγωγή, Ελληνες γνήσιοι Μακεδόνες. Η ελληνική υπογραφή είχε σημασία για τα Σκόπια, όχι οι αναγνωρίσεις άλλων κρατών. Η χριστιανική υπογραφή έχει σημασία τώρα, όχι η μουσουλμανική των δικαστών!

Στις περιπτώσεις αυτές δεν χρειάζονται πολλά: μια αντιπαραβολή του κειμένου του εξωδικαστικού συμβιβασμού που υπέγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός και της συμφωνίας που υπέγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών δείχνει το μέγεθος της ιστορικής ήττας: από ιδιοκτήτες μετατρεπόμαστε σε ενοικιαστές. Σε έναν στρατηγικό τόπο για τις αξίες του χριστιανισμού και του Ελληνισμού. Οσον αφορά τον οργανωμένο πανηγυρισμό της κυβέρνησής μας περί θριάμβου, νομίζουμε ότι αξίζει πλέον την περιφρόνησή μας, γιατί όλα όσα συμβαίνουν με αφορμή το Σινά -αλλά όχι μόνο με το Σινά- ανήκουν σε άλλες επιστήμες και κυρίως στη σφαίρα της ψυχιατρικής. Πρέπει να είσαι βαριά άρρωστος για να δηλώνεις ότι νικάς, τη στιγμή που όλοι βλέπουν ότι χάνεις. Η κλινική του Σινούρη ή το Δρομοκαΐτειο είναι ο μελλοντικός προορισμός σου! Δυστυχώς, με αφορμή και την Αγία Σοφία, για την οποία δεν δώσαμε καμία μάχη ούτε εμείς ούτε αυτοί που είναι εκεί επιφορτισμένοι με το καθήκον και γιορτάζουν αυτές τις μέρες τη μακροημέρευσή τους (να υπηρετούν πολιτικές τρίτων στην Ουκρανία αντί δωρεών εκατομμυρίων δολαρίων είναι πρώτοι, αλλά να επιστρατεύσουν τους τρίτους για να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια της αυτοκρατορίας του Βυζαντίου τελευταίοι), δυστυχώς με αφορμή το Σινά, για το οποίο κάποιοι αντάλλαξαν τη σιωπή τους με διαγραφές δανείων, δυστυχώς με αφορμή τα ιερά κειμήλια της Εικοσιφοίνισσας τα οποία χαρίστηκαν για άγνωστους λόγους στη Βουλγαρία, αυτό που περνάει στον κόσμο είναι ότι ακόμα και τα τελευταία καταφύγια του πολίτη, που είναι η Εκκλησία και η Δικαιοσύνη, πέφτουν. Πέφτουν μαζί με το κοσμικό καθεστώς. Η Ελλάδα είναι σε ελεύθερη πτώση. Διότι, αν πέφτουν ο χριστιανισμός και η Δικαιοσύνη, τότε γιατί να μην πέσει και ο αθλητισμός, ο οποίος συγκλονίζεται από σκάνδαλα διαφθοράς αυτήν την περίοδο. Γιατί να μην πέσουν και δημόσιοι οργανισμοί οι οποίοι είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά, αλλοιωμένοι από ιδιωτικά συμφέροντα. Γιατί να μην πέσουν το σχολείο, οι πανελλαδικές εξετάσεις και η οικογένεια.

Αυτοί που μας κυβερνούν σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν την Ελλάδα μέσα τους όταν διαπραγματεύονται για την Ελλάδα και κάθονται μπροστά στο καρτελάκι με τη σημαία και το όνομα του αξιώματός τους! Θεωρούν πως αποδίδουν στο μάξιμουμ του ρεαλισμού όταν έχουν μειωμένη απόδοση. Αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι δεν εκπροσωπούν τον εαυτό τους ή μία περιστασιακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εκπροσωπούν εκατομμύρια από αυτούς που υπήρξαν σε αυτό το έδαφος και δεν ζουν πια, εκπροσωπούν τους παρόντες οι οποίοι έχουν προσδοκίες από αυτούς, εκπροσωπούν, τέλος, και αυτούς που έρχονται. Τις επόμενες γενιές δεν πρέπει να τις σκεφτόμαστε για το χρέος από τις οποίες τις απαλλάσσουμε με πρόωρες πληρωμές. Πρέπει να τις σκεφτόμαστε με βάση και το εθνικό χρέος. Την άυλη περιουσία που θα τους αφήσουμε! Μπορεί να ζήσουν σε μία χώρα που δεν θα χρωστάει τίποτε, αλλά δεν θα θυμίζει σε τίποτε Ελλάδα.

Αυτό που έκαναν οι πρόγονοί μας στην Αλβανία για να ζούμε εμείς σήμερα σε μία ελεύθερη χώρα δεν το κάνουν οι ταγοί μας για να ζουν και τα αυριανά παιδιά σε μία ελεύθερη χώρα. Εκπέμπουν παντού το μήνυμα της υποδούλωσης μεταμφιεσμένο σε ανεξαρτησία. Βυθισμένοι στα ψέματά τους. Ψέματα που επεκτείνονται, εκτός από τα πνευματικά σύνορα, και στα φυσικά σύνορα, αν κρίνουμε από όσα μας λένε δημόσια για τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Οτι η γραπτή ενημέρωση που θα κάνουν στους Τούρκους για το καλώδιο δεν αφορά την αδειοδότηση. Με τη διαφορά ότι άλλη αδειοδότηση εννοούμε εμείς, την αδειοδότηση του συνολικού έργου που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση, και άλλη αδειοδότηση οι Τούρκοι, που εννοούν αδειοδότηση για τη διαδρομή του καλωδίου που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, περνά από τα δικά τους θαλάσσια σύνορα. Το ψέμα στις εθνικές υποθέσεις πλέον έχει γίνει καθεστώς.

Πάντοτε ισχυριζόμουν ότι πρέπει να παρακολουθεί κανείς σωστά τις εξελίξεις στη Δικαιοσύνη, στην Εκκλησία, στο ποδόσφαιρο, στα μέσα ενημέρωσης, γιατί εκεί καθρεφτίζονται οι πολιτικοί συσχετισμοί της κεντρικής εξουσίας. Οι συμβιβασμοί, οι συμπορεύσεις, οι υποδουλώσεις, η κατάλυση της ανεξαρτησίας αλλά και οι συγκρούσεις και οι ρωγμές. Αποδεικνύεται αυτό αυτές τις μέρες. Κυβέρνηση και Εκκλησία πάνε χέρι χέρι σε επίπεδο κορυφής. Κυβέρνηση και Δικαιοσύνη σε αρκετές περιπτώσεις -όχι σε όλες- πάνε μαζί. Κυβέρνηση και μέσα ενημέρωσης σε αρκετές περιπτώσεις -όχι σε όλες-, επίσης. Κυβέρνηση και αθλητισμός σε πολλές περιπτώσεις, όχι σε όλες. Θα προσθέσω λοιπόν στον ορισμό μου ότι «για να παρακολουθείς σωστά πολιτική στην Ελλάδα, πρέπει να ξέρεις τι γίνεται μέσα στην Εκκλησία, στη Δικαιοσύνη, στα μέσα ενημέρωσης και στον αθλητισμό» κάτι ακόμη: για να καταλαβαίνεις και πώς διαμορφώνεται ο συσχετισμός στις κοινωνίες πρέπει να παρακολουθείς και τις διαθέσεις τους. Παλιά το καθρέφτισμα των συσχετισμών στους θεσμούς είχε αντίκτυπο και στην κοινωνία! Τώρα όμως αυτό έχει αλλάξει. Οι εξουσίες δεν μπορούν να επιβάλουν πάντοτε τη θέλησή τους στις κοινωνίες ή στα ακροατήριά τους: εκκλησιαστικά, ποδοσφαιρικά, τηλεοπτικά. Υπάρχει αντίσταση και καχυποψία. Αμφιβολία και αμφισβήτηση. Μέχρι στιγμής οι κοινωνίες είναι σιωπηλές και δείχνουν να μην αντιδρούν στα διαρκή πραξικοπήματα. Δίνουν την εικόνα ότι τμήματά τους είναι συμβιβασμένα. Σ’ αυτόν τον ορισμό που περιμένει αντιδράσεις με διαδηλώσεις θέλουμε να προσθέσουμε μία παράμετρο: τη σιωπή. Λέμε στους πολιτικούς μας, στους Αρχιεπισκόπους μας, στους δικαστές μας, στους εαυτούς μας ως δημοσιογράφους, στους παράγοντες του αθλητισμού μας το εξής: να φοβόμαστε τη σιωπή. Η έκρηξη της σιωπής, όταν θα σπάσει, θα είναι εκκωφαντική και θα σαρώσει τους ψεύτες και το ψέμα. Μια κοινωνία του ψέματος δεν είναι το μέλλον μας. Οσοι έχουν την Ελλάδα μέσα τους θα το δείξουν με τον τρόπο που πρέπει στην κατάλληλη στιγμή.