Στα άδυτα του Μαξίμου ο κολλητός του Λιόλιου – και το… διαφήμιζε!

• «Είμαι Μαξίμου»! ∆ύο λέξεις, μία φωτογραφία και μια ολόκληρη νοοτροπία εξουσίας. Στο πολυτελές σαλόνι του πρωθυπουργικού μεγάρου, ανάμεσα στους πίνακες, στα ακριβά έπιπλα και στο πιάνο, κάποιος θεώρησε σκόπιμο να απαθανατίσει την παρουσία του και να τη διαφημίσει διαδικτυακά. Οχι ως μια απλή επίσκεψη. Αλλά σχεδόν ως πιστοποιητικό ισχύος.

• Από τον Ανδρέα Καψαμπέλη

• Ποιος ήταν ο υπερήφανος μουσαφίρης στο άντρο του περιβόητου επιτελικού κράτους; Ο Γιώργος Μαυραγάνης, ο πιο στενός ίσως συνεργάτης και φίλος τού μέχρι χθες προέδρου της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, Βαγγέλη Λιόλιου, πρωταγωνιστή στην υπόθεση των στημένων αγώνων μπάσκετ που συγκλονίζει τον ελληνικό αθλητισμό.

• Κι εδώ η ιστορία παύει να είναι ένα αθώο φωτογραφικό στιγμιότυπο. ∆ιότι δεν έχουμε απλώς έναν επισκέπτη που εντυπωσιάστηκε από τη διακόσμηση του Μεγάρου Μαξίμου. Εχουμε έναν άνθρωπο του μπασκετικού μηχανισμού, το όνομα του οποίου συνδέεται πλέον με ένα πρωτοφανές για το άθλημα αυτό σκάνδαλο, να προβάλλει την παρουσία του στην καρδιά της κυβερνητικής εξουσίας.

• Αλήθεια, ποιος μπαίνει στο Μαξίμου; Ποιος τον προσκαλεί; Ποιος τον υποδέχεται; Ποιον συναντά και σε ποια περίοδο; Και με ποια ιδιότητα; ∆εν πρόκειται για ερωτήσεις πρωτοκόλλου. Πρόκειται για ερωτήσεις πολιτικής ουσίας. Το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι ιδιωτική λέσχη ούτε χώρος επίδειξης κοινωνικών γνωριμιών. Είναι η έδρα του πρωθυπουργού. Και όταν αποδεικνύεται ότι πρόσωπα που συνδέονται με ένα αθλητικό σύστημα υπό δικαστική διερεύνηση διαφήμιζαν την πρόσβασή τους εκεί, η κυβέρνηση οφείλει τουλάχιστον να εξηγήσει το πλαίσιο αυτής της πρόσβασης.

• Η φωτογραφία αυτή, από μόνη της, αποδεικνύει, αν μη τι άλλο, πόσο πολύτιμη θεωρούσε ο ίδιος ο επισκέπτης την εικόνα της εγγύτητάς του προς την εξουσία. Και αυτό έχει τη δική του πολιτική σημασία.

• Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο πιεστικό όταν δίπλα στη φωτογραφία του σαλονιού τοποθετηθεί μια δεύτερη εικόνα: εκείνη από την Πιερία, όπου ο Κ. Μητσοτάκης, ο οποίος σήμερα, εντελώς υποκριτικά, λέει ότι «στόχος μας είναι τα μεγάλα ψάρια», εμφανίζεται σε κοινή δραστηριότητα με τον διαιτητή που, μόλις είκοσι ημέρες αργότερα, συνελήφθη κι αυτός για το σκάνδαλο. Και από κοντά, τα ποσά που προκαλούν ίλιγγο: 820.000 ευρώ σε μετρητά στο σπίτι του.

• Από την άλλη πλευρά, τον κ. Μητσοτάκη συνόδευε ο βουλευτής Κουλκουδίνας, ο οποίος, ενώ λοιδορούσε τους πολίτες που δεν έχουν να βάλουν βενζίνη, αποκαλύφθηκε ότι έχει πάρει επιδότηση 200.000 ευρώ για την επιχείρησή του…

• ∆ύο φωτογραφίες, λοιπόν, που σε επίπεδο σημειολογίας λένε πάρα πολλά. Η μία μέσα στον πρωθυπουργικό προθάλαμο. Η άλλη δίπλα στον πρωθυπουργό. Και στη μέση μια υπόθεση με εκατομμύρια, στοιχηματισμό και καταγγελίες για χειραγωγημένους αγώνες. Το Μέγαρο Μαξίμου μπορεί να επικαλεστεί ότι δεν γνώριζε τις δραστηριότητες όσων φωτογραφίζονταν στους χώρους του ή δίπλα στον πρωθυπουργό. Αλλά το περίφημο επιτελικό κράτος δεν μπορεί να εμφανίζεται παντογνώστης όταν μοιράζει εύσημα στον εαυτό του και μονίμως ανυποψίαστο όταν ξεσπούν σκάνδαλα.

•Όπως έγραψε, άλλωστε, πρώτη η «δημοκρατία», ο κ. Μητσοτάκης από το 2019 έπαιζε… μπασκετάκι, πηγαίνοντας στην Πάτρα, στο γήπεδο του Προμηθέα, ομάδας ιδιοκτησίας του Β. Λιόλιου, ο οποίος, μετά την άνοδο της Ν.∆. στην κυβέρνηση, έγινε και πρόεδρος της ομοσπονδίας…

• Το «Είμαι Μαξίμου» δεν είναι μια οποιαδήποτε λεζάντα. Είναι η συμπύκνωση μιας αντίληψης που αντιμετωπίζει την εγγύτητα στην εξουσία ως τίτλο τιμής, ενδεχομένως και ως διαβατήριο επιρροής. Και το πιο επικίνδυνο δεν είναι ότι κάποιος φωτογραφήθηκε στο σαλόνι του πρωθυπουργού. Είναι ότι θεώρησε πως αρκούσε να γράψει «Είμαι Μαξίμου» για να καταλάβουν όλοι τι ήθελε να υποδηλώσει. Στο μπάσκετ ερευνώνται οι στημένοι αγώνες. Στην πολιτική, όμως, ποιος θα ερευνήσει αν το παιχνίδι παιζόταν και με πολιτικές πλάτες;

• Οπως και να ‘χει, τώρα που ο κ. Μητσοτάκης -με αφορμή την Pizza Fan και το μπάσκετ- κομπορρημονεί ότι «τα μεγάλα ψάρια μάς ενδιαφέρουν», να υποθέσουμε ότι θα κάνει κάτι και με τη… Ν.∆., που έχει χρέη πάνω από 600 εκατομμύρια ευρώ; Ή όχι…

Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»