Δύο εβδομάδες τώρα η «δημοκρατία» παρουσίαζε τις πληροφορίες και τις ειδήσεις για την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, τα προβλήματα που αντιμετώπισε και τα ερωτήματα που ανέκυπταν γύρω από την πρώην, πλέον, Αμερικανίδα πρέσβη στην Αθήνα. Και δύο εβδομάδες τώρα το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών μέσων ενημέρωσης συμπεριφερόταν σαν να μην υπάρχει θέμα…
Αυτές οι δύο εβδομάδες αποτελούν μια ντροπιαστική περίοδο για την ελληνική δημοσιογραφία. Οχι επειδή έχει αποδειχθεί κάποια συντονισμένη επιχείρηση συγκάλυψης, αλλά επειδή η στοιχειώδης υποχρέωση της ενημέρωσης φαίνεται να αντιμετωπίζεται πλέον ως εξαίρεση…
Η «δημοκρατία» δεν χρειάστηκε να πραγματοποιήσει κάποια θεαματική αποκάλυψη με την κλασική έννοια. Δεν εμφάνισε έναν κρυφό φάκελο ούτε ισχυρίστηκε ότι διαθέτει το μονοπώλιο της αλήθειας. Εκανε απλώς τη δουλειά της: παρακολούθησε τη διεθνή ειδησεογραφία, παρουσίασε όσα δημοσιεύονται και έθεσε τα ζητήματα που ήρθαν στην επιφάνεια. Και μια τόσο βασική δημοσιογραφική πρακτική κατάφερε να ξεχωρίσει μέσα στη γενικευμένη αφωνία.
Η αντίφαση είναι κραυγαλέα. Οταν η έως χθες Αμερικανίδα πρέσβης εμφανιζόταν σε κοινωνικές εκδηλώσεις, δείπνα και φωτογραφίες με κυβερνητικούς παράγοντες, η εγχώρια δημοσιότητα ήταν σχεδόν εξασφαλισμένη. Κάθε παρουσία της μπορούσε να γίνει είδηση. Τώρα η δημοσιογραφική περιέργεια εμφανίστηκε αισθητά περιορισμένη…
Δεν απαιτείται από κανέναν να υιοθετήσει ανεπιφύλακτα μια καταγγελία. Αντιθέτως, η διασταύρωση, η τεκμηρίωση και η αναζήτηση της αντίθετης άποψης είναι απαραίτητες. Αλλά από πότε η ανάγκη διασταύρωσης έγινε άλλοθι για να μη δημοσιεύεται ούτε η ίδια η είδηση; Και από πότε η επιφύλαξη απέναντι σε μια πληροφορία ταυτίζεται με την πλήρη αποσιώπησή της; Εκτός κι αν οι λόγοι ήταν άλλοι…
Η υπόθεση αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά σειρά παραγόντων που έχουν τραυματίσει την αξιοπιστία της ενημέρωσης στη χώρα μας: την επιλεκτική προβολή γεγονότων, την υπερβολική εξάρτηση από την πολιτική επικοινωνία, τη σύγχυση είδησης και δημόσιων σχέσεων, τη διαφορετική αυστηρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται οι ισχυροί και οι ανίσχυροι.
Κάθε τέτοιο περιστατικό βαθαίνει το ρήγμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στον πολίτη και στα μέσα ενημέρωσης, διότι ο αναγνώστης μπορεί να συγχωρήσει ένα λάθος, μια καθυστέρηση ή ακόμα και μια εσφαλμένη εκτίμηση. Δυσκολεύεται όμως να εμπιστευτεί εκείνον που δείχνει να αποφασίζει ποιες ειδήσεις αξίζει να μάθει.
Η «δημοκρατία» έκανε τη δουλειά της. Το γεγονός όμως ότι η στοιχειώδης δημοσιογραφική κάλυψη μιας υπόθεσης προκαλεί εντύπωση είναι από μόνο του ανησυχητικό, καθώς η πραγματική ντροπή αυτών των δύο εβδομάδων δεν είναι ότι μία εφημερίδα επέμεινε να ενημερώνει. Είναι ότι η ενημέρωση για ένα θέμα δημόσιου ενδιαφέροντος έμοιαζε να έχει γίνει υπόθεση των λίγων. Και όταν η ενημέρωση λειτουργεί επιλεκτικά, δεν χρειάζεται να αναρωτιόμαστε γιατί οι πολίτες δεν εμπιστεύονται πια όσα διαβάζουν. Το ερώτημα είναι γιατί να τα εμπιστεύονται…
Από τη στήλη «Ο κοριός» της «Δημοκρατίας»
