Επί χρόνια μάς βομβαρδίζουν καθημερινά με θριαμβολογίες και υποσχέσεις για το «οικονομικό θαύμα» της χώρας. Τάζουν ισχυρή ανάπτυξη, επενδύσεις και θέσεις εργασίας, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι η Ελλάδα άλλαξε επίπεδο. Ομως, η σκληρή πραγματικότητα, την οποία επιβεβαιώνει πλέον και η μελέτη του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του London School of Economics, η οποία δημοσιοποιήθηκε πρόσφατα, γκρεμίζει το κυβερνητικό αφήγημα, που στήθηκε πάνω στην άμμο των εντυπώσεων.
Η υποτιθέμενη ανάπτυξη για την οποία κομπάζουν δεν είναι τίποτα άλλο από φούσκα. Η πατρίδα μας μετατράπηκε επίσημα σε μια «οικονομία της καφετέριας». Ολη η δραστηριότητα της χώρας έχει… στριμωχτεί αποκλειστικά στις υπηρεσίες, και μάλιστα σε έναν και μόνο κλάδο, αυτόν του τουρισμού και της εστίασης.
Γεμίσαμε τραπεζοκαθίσματα. Μέχρι εκεί φτάνει ο ίσκιος των κυβερνητικών πολιτικών. Οι νέες εργασίες περιορίζονται σε σερβίρισμα φρέντο, σουβλακιών, χωριάτικων σαλατών, αναψυκτικών. Δηλαδή, εποχικές δουλειές των λίγων μηνών με μισθούς πείνας. Τα στοιχεία της έρευνας είναι αποκαλυπτικά: από το 2009 μέχρι το 2024 η παραγωγικότητα της εργασίας έπεσε σε ποσοστό 16%, ενώ οι πραγματικοί μισθοί κατήλθαν σε επίπεδα εξαθλίωσης, φτάνοντας να πέσουν έως και 60% στον τουρισμό. Επίσης, το 86% των πτυχιούχων του τουριστικού κλάδου εργάζεται σε θέσεις πολύ κατώτερες των προσόντων του.
Αυτή είναι η περίφημη «ισχυρή Ελλάδα» των αρίστων. Μια χώρα χωρίς εργοστάσια, χωρίς χωράφια, χωρίς σοβαρή παραγωγική βάση, που ζει μόνο από το… αν και πότε θα έρθει ο τουρίστας το καλοκαίρι για να αφήσει μερικά ευρώ στον δίσκο. Η οικονομία μας στηρίζεται αποκλειστικά στο να σερβίρει καφέδες και να νοικιάζει δωμάτια. Η κυβέρνηση δεν κάνει ανάπτυξη αλλά μια ευμεγέθη τρύπα στο νερό. Ετσι υποθηκεύεται το μέλλον των επόμενων γενιών και καλλιεργείται η ψευδαίσθηση της ευημερίας. Η κοινωνία φτωχαίνει. Οι πραγματικοί μισθοί εξαφανίζονται και η χώρα παραμένει καθηλωμένη σε ένα σαθρό μοντέλο με πήλινα πόδια. Οση επικοινωνιακή σκόνη κι αν ρίξουν στα μάτια του κόσμου, η καθημερινότητα των πολιτών και οι αριθμοί λένε την αλήθεια που κρύβουν: τελικά, επί Μητσοτάκη γίναμε επισήμως οι σερβιτόροι της Ευρώπης!
Και μια απαραίτητη σημείωση: Ο σερβιτόρος είναι ένα τίμιο, ευυπόληπτο επάγγελμα με μεγάλη κοινωνική προσφορά. Αλλά δεν μπορεί η εθνική οικονομία να στηρίζεται μόνο σε αυτό.
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Δημοκρατίας»
