Με αφορμή το νέο του άλμπουμ «Νύμφη», μιλά στο «ENJOY» για τη δημιουργία, την Τεχνητή Νοημοσύνη, τη φύση, τις αλλαγές της ζωής και τη δύναμη της μουσικής να αγγίζει εκεί όπου οι λέξεις δεν φτάνουν.
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
Στον κόσμο του Νίκου Αποστολάκου οι νύμφες κατοικούν ακόμη στα δάση, τα αηδόνια αφηγούνται ιστορίες αγάπης και απώλειας και η μουσική συνομιλεί διαρκώς με την εικόνα. Εχοντας διανύσει μια πολυσχιδή πορεία που ξεκινά από το γκρουπ 7bo4 και φτάνει μέχρι τη φωτογραφία και τον κινηματογράφο μικρού μήκους, ο δημιουργός παρουσιάζει σήμερα τη «Νύμφη», το νέο του άλμπουμ.
Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, ανοίγει στο «ENJOY» ένα παράθυρο στον προσωπικό του δημιουργικό κόσμο και καταθέτει τις σκέψεις του για την τέχνη, τον άνθρωπο και την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Τι είναι η «Νύμφη» για εσάς; Ποια ήταν η αρχική εικόνα ή το συναίσθημα που «γέννησε» αυτό το άλμπουμ;
Η «Νύμφη» είναι το ξωτικό, η άπιαστη εκείνη μορφή που ποθείς κάποια στιγμή στη ζωή σου γνωρίζοντας καλά ότι θέλεις να αγγίξεις το ακατόρθωτο. Η ευγενική μορφή της, παντρεμένη μ’ αυτό το αέρινο βήμα της, σ’ οδηγεί σε μονοπάτια πρωτόγνωρα. Είσαι το έκπληκτο παιδί στη χώρα της Αλίκης των θαυμάτων. Οταν ξεκίνησα το άλμπουμ, στο μυαλό μου υπήρχαν διάφορες τέτοιες εικόνες, αγγελικά πρόσωπα με σοπράνο φωνές, να τριγυρνούν σε έναν χώρο που δεν μπορούσα να προσδιορίσω. Δεν μπορούσα να εντάξω την παρουσία τους στον χωροχρόνο. Αυτό ήταν το μόνο μου πρόβλημα. Και ο χρόνος που είναι τόσο σχετικός ίσως δεν χρειαζόταν να λυθεί, ο χώρος όμως ήταν σημαντικός για την ολοκλήρωση της σκέψης. Και αυτό μου το έλυσε ο Κωστής Ιωάννης Μαρκής, που μας χάρισε μια Νύμφη Δρυάδα, στο υπέροχο εικαστικό του. Οι Δρυάδες ζούσαν στα δάση και έπαιρναν τη μορφή λουλουδιών, δέντρων κ.λπ. για να αποφύγουν τον γάμο με τους θεούς, που τις ποθούσαν τόσο πολύ για την ομορφιά τους. Ετσι κι εγώ νυμφεύθηκα μια νύμφη Δρυάδα και ολοκλήρωσα το άλμπουμ.
Ποιο τραγούδι αυτής της δουλειάς «κρύβει» το μεγαλύτερο κομμάτι του εαυτού σας;
Θα έλεγα το «Μικρό αηδόνι». Για την ιστορία που διηγείται, τη μελαγχολία του, την τραγική κατάληξη του ήρωα, τον αναπόφευκτο χαμό του, αφού πρώτα έχει χάσει την αγαπημένη του. Είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβει κανείς σε τι αναφέρεται το τραγούδι, μια πλασματική fiction ιστορία, αλλά ξέρετε, μάλλον δεν είναι απαραίτητο πολλές φορές να καταλαβαίνουμε ακριβώς τι λένε τα τραγούδια. Η ταύτιση έρχεται μέσα από πολλά άλλα στοιχεία και ίσως όχι αποκλειστικά από την ακριβή γνώση και κατανόηση του στίχου. Στο πρώτο μέρος του τραγουδιού είμαστε θεατές της αυτοκτονίας μιας soprano «μια κορόνα πνιχτή, σ’ ένα θαύμα ελπίζει». Το θαύμα δεν έρχεται, η γυναίκα πεθαίνει και χαρίζει την αέρινη φωνή της στον ουρανό. Το μικρό αηδόνι, με την άγια φωνή του, κατοικεί πλέον ψηλά. Για ακόμα μία φορά η μορφή του γίνεται άπιαστη, με έναν άλλον τρόπο. Λίγο μετά, ο αγαπημένος της παραδίδει τη ζωή του στον βυθό και ανεμίζει τη δική παντιέρα ελευθερίας, αφήνοντας τα πνευμόνια του να γεμίσουν από τον πλούτο της θάλασσας. Μια ιστορία αγάπης με ένα δραματικό φινάλε, όπως άλλωστε έχουν τόσες και τόσες τέτοιες ιστορίες.
Πόσο έχει αλλάξει ο Νίκος Αποστολάκος από τα funk & soul χρόνια των 7bo4 μέχρι σήμερα;
Αρκετά, θα έλεγα, και δεν θα το ονόμαζα ωριμότητα. Πάρα πολύ κοινότοπο πραγματικά για μένα. Δεν ονομάζω τη μερική αλλαγή της προσωπικότητας διαμέσου των χρόνων ωριμότητα. Είναι τόσα τα ερεθίσματα, τόσες οι αλλαγές, τέτοιες οι καταστάσεις που σε οδηγούν να δοκιμάσεις, να προσπαθήσεις, να βυθιστείς και να αναδυθείς ξανά, που δεν μπορώ να παντρέψω τη λέξη ωριμότητα με αυτές. Η αλλαγή ρότας ενός σκάφους από τον καπετάνιο του δεν είναι ωριμότητα, αλλαγή πορείας είναι!
Εχετε ασχοληθεί με τη μουσική, τη φωτογραφία, τον κινηματογράφο μικρού μήκους. Οταν γράφετε ένα τραγούδι, σκέφτεστε πρώτα με ήχους ή με εικόνες;
Ειλικρινά, δεν υπάρχει σειρά και προτεραιότητα σ’ αυτό το κομμάτι. Είναι ό,τι έρθει πρώτο. Θα έλεγα ότι έχει ένα προβάδισμα ο ήχος, αλλά αυτό συχνά μπορεί να κρατήσει πολύ λίγο και η εικόνα να κυριαρχήσει σε λίγα δευτερόλεπτα για να αποκαλυφθεί ο επόμενος ήρωας του τραγουδιού.
Στα τραγούδια σας η φύση έχει συχνά συμβολικό ρόλο. Θεωρείτε ότι η σύγχρονη κοινωνία έχει απομακρυνθεί επικίνδυνα από το φυσικό περιβάλλον;
Τίποτα δεν θα έλεγα ότι είναι επικίνδυνο ακριβώς, αφού ο άνθρωπος έχει την ικανότητα στην ύστατη στιγμή να αντιληφθεί και να κάνει την απαραίτητη στροφή. Εχω ξεπεράσει εδώ και πολλά χρόνια την ιδέα της αποκέντρωσης και η φύση ως συμβολικό στοιχείο και ρόλο αποτελεί για μένα κάτι σημαντικότερο από την πραγματική της υπόσταση.
Η σημερινή μουσική βιομηχανία βοηθά ή εμποδίζει τους δημιουργούς να έχουν προσωπική ταυτότητα;
Θα σας έλεγα ότι τους εμποδίζει, γιατί πραγματικά τους κατευθύνει σε συγκεκριμένα πράγματα, αλλά από την άλλη οι σημερινοί νέοι έχουν τέτοια εργαλεία δημοσιοποίησης της δουλειάς τους που δεν υπήρχαν στο παρελθόν και αυτό είναι το πραγματικό «βήμα-δώρο» της εποχής που ζούμε.
Η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να μιμηθεί την τέχνη. Μπορεί όμως να αγγίξει και την ψυχή της;
Διαφωνώ ριζικά με όλη αυτή την κατάσταση της ΑΙ. Η ΑΙ μαθαίνει από εμάς. Εχει δασκάλους εμάς. ΕΜΑΣ! Θα αγγίξει κάποιες ψυχές είναι σίγουρο, αυτές οι ψυχές θέλουν απλά εκπαίδευση. Επειγόντως!
Ζούμε στην εποχή της ταχύτητας. Πιστεύετε ότι έχουμε ξεχάσει να ακούμε πραγματικά;
Οχι. Το καλό, το πηγαίο, το αληθινό, αυτό που θα σου τρυπήσει το αυτί από τα πρώτα δευτερόλεπτα, υπάρχει ακόμη. Σε όποιον λήθαργο και να βρίσκεσαι, πάντα υπάρχει αυτό το «παράξενο» κάτι, που θα σε ξυπνήσει απότομα και θα σε κάνει πεταχτείς όρθιος χωρίς να ξέρεις γιατί!
Ποια είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση της ελληνικής κοινωνίας σήμερα;
Κάποτε είχα γράψει έναν στίχο: Ψέμα είναι ότι μπορείς, να ‘σαι πρωταγωνιστής. Αυτό είναι το πρόβλημα της κοινωνίας μας, δεν μπορούμε να είμαστε πρωταγωνιστές. Ακόμη…
Η τέχνη μπορεί ακόμη να αλλάξει συνειδήσεις ή απλώς σχολιάζει όσα συμβαίνουν;
Η τέχνη δεν ήταν ποτέ μόνο σχολιαστής σε τηλεοπτικό πάνελ. Είναι τέτοια η δύναμή της, που μπορεί -και εννοείται το έχει κάνει- να αλλάξει ολόκληρες κοινωνίες και πολιτισμούς!
