Το κόμμα της «Νίκης» απηύθυνε δημόσιο κάλεσμα προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια, να διευκρινίσει ποιος θα κατέχει τον πλήρη επιχειρησιακό έλεγχο του νέου συστήματος αεράμυνας της χώρας, μετά τις δηλώσεις στελέχους του ισραηλινού αμυντικού οργανισμού σχετικά με περιορισμούς πρόσβασης στον πηγαίο κώδικα.
Αφορμή για την παρέμβαση του κόμματος στάθηκαν όσα ανέφερε ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του Ισραήλ, Μοσέ Πατέλ, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι η άδεια χρήσης του συστήματος Command & Control δεν προβλέπει πρόσβαση της Ελλάδας στον πηγαίο κώδικα, ενώ το Ισραήλ θα παρέχει υποστήριξη και συντήρηση σε συνεργασία με την ελληνική πλευρά.
Με ανακοίνωσή της, η «Νίκη» υπογραμμίζει ότι οι δηλώσεις αυτές γεννούν σοβαρά ερωτήματα για την εθνική κυριαρχία και τον ουσιαστικό έλεγχο της «Ασπίδας του Αχιλλέα». Το κόμμα υπενθυμίζει παλαιότερη τοποθέτηση του υπουργού Άμυνας, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει «απολύτως αδύνατον» το ενδεχόμενο οι Ένοπλες Δυνάμεις να αποκτήσουν αντίστοιχο σύστημα χωρίς πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα, προειδοποιώντας ότι κάτι τέτοιο θα καθιστούσε τη χώρα «όμηρο» ακόμη και συμμάχου με φιλικές διαθέσεις.
Στη βάση αυτής της αντίφασης, η «Νίκη» θέτει ευθέως το ερώτημα ποιος τελικά ελέγχει το σύστημα και ζητά από την κυβέρνηση σαφείς απαντήσεις σε τέσσερα συγκεκριμένα σημεία:
Ποιος φορέας θα ασκεί τον πλήρη και αποκλειστικό επιχειρησιακό έλεγχο της ελληνικής αεράμυνας;
Ποιος θα λαμβάνει τις αποφάσεις για την ενεργοποίηση οπλικών συστημάτων, τον στόχο και τη χρονική στιγμή;
Διαθέτει η Ελλάδα τη δυνατότητα να λειτουργεί, να τροποποιεί και να αναβαθμίζει αυτόνομα το σύστημα, χωρίς έγκριση ή τεχνική εμπλοκή του Ισραήλ;
Υπάρχει απόλυτη εγγύηση ότι, σε συνθήκες κρίσης ή πολέμου, καμία τρίτη χώρα δεν θα μπορεί —άμεσα ή έμμεσα— να περιορίσει τις επιχειρησιακές δυνατότητες της Ελλάδας;
Το κόμμα ολοκληρώνει την τοποθέτησή του με κατηγορηματική διατύπωση, τονίζοντας ότι η εθνική άμυνα δεν επιτρέπει περιθώρια εξαρτήσεων ή όρων χρήσης που αφήνουν κρίσιμες αρμοδιότητες σε τρίτους. Κατά τη «Νίκη», η πλήρης εθνική κυριότητα των συστημάτων προστασίας του εναέριου χώρου αποτελεί, σε κάθε συνθήκη ειρήνης, κρίσης ή πολέμου, αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση εθνικής κυριαρχίας και όχι απλή τεχνική λεπτομέρεια σύμβασης.