Από τον Lemmy
Το πακέτο παροχών του Κυριάκου μοιάζει με τη σκηνή του Βέγγου που παριστάνει τον φαρμακοποιό, στην ταινία Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης: ανακατεύει ο Βέγγος διάφορα υγρά και ο γέρος τα πίνει και τρέχει πιάνοντας την κοιλιά του.
Διότι, είσαι συνταξιούχος. Μάλιστα. Και κάπου μέσα στο 2027 παίρνεις 400 ευρώ. Έχεις στο μεταξύ φορτώσει τις κάρτες και έχεις και βερεσέδια σε μανάβηδες και χασάπηδες. Επειδή ο Κυριάκος δεν βλέπω να είπε κάτι για τις τιμές, που τις αφήνει ανενόχλητες και καλπάζουν, τότε ο γέρος θα πάει να δώσει τα βερεσέδια του και θα ξαναμείνει ταπί.
Τι σημαίνει αυτή η παραβολή; Πως όταν μιλάμε για παροχές δεν μιλάμε για μεταρρυθμίσεις, δηλαδή δεν παρεμβαίνουμε στις σχέσεις παραγωγής και ανταλλαγής, στη διαμόρφωση των τιμών, στην ανταγωνιστικότητα, στην παραγωγή. Μένουμε στις παροχές.
Το πακέτο παροχών αφορά κάποιες κοινωνικές ομάδες (συνταξιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι), αλλά είναι εντελώς αδιάφορο για όλους τους υπόλοιπους (ιδιωτικοί υπάλληλοι, αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, μικρομεσαίοι, άνεργοι, νέοι). Εφόσον δεν παρεμβαίνει η κυβέρνηση σε δομικά προβλήματα, όπως οι έμμεσοι φόροι και το κόστος ενέργειας, τότε οι παροχές σχεδόν δεν επιδρούν στο πραγματικό εισόδημα. Δηλαδή στη σχέση μισθός-τιμές.
Εάν οι τιμές έχουν αυξηθεί και αυξάνουν συνεχώς, οι αυξήσεις μισθών και συντάξεων μέσω έκτακτων παροχών, ουσιαστικά δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις ενισχύουν και την αύξηση των τιμών, όπως στα ενοίκια. Διότι οι παροχές στον ενοικιαστή αυξάνουν το διαθέσιμο εισόδημά του, αλλά το ενοίκιο παραμένει σταθερά υψηλό με τάση ανόδου, εφόσον η προσφορά κατοικιών παραμένει περιορισμένη. Μάλιστα, εάν έχουμε και αύξηση της ζήτησης, λόγω και των παροχών, τότε οι τιμές των ενοικίων και της αγοράς κατοικίας θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν. Η λύση εδώ είναι η αύξηση της προσφοράς κατοικιών με χαμηλό ενοίκιο (κοινωνικές κατοικίες), πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε Γαλλία και Γερμανία.
Επομένως, σε περιόδους κρίσης και πληθωρισμού δεν έχει σημασία το διαθέσιμο εισόδημα, αλλά το πραγματικό εισόδημα, δηλαδή πόσα αγαθά αγοράζεις με το εισόδημα. Στην κατοχή έπαιρνες ένα εκατομμύριο τον μήνα και με αυτό αγόραζες μια φρατζόλα. Οπότε τι ακριβώς μας λέει ο Κυριάκος; Σου δίνω πεντακόσια; Και τι να τα κάνω φίλε μου τα πεντακόσια που θα μου τα δώσεις του χρόνου, εάν οι φρυγανιές έχουν 600;
Εάν οι τιμές ανεβαίνουν συνεχώς και ακολουθούν κάποιες παροχές, αυτές απορροφώνται αμέσως από τον πληθωρισμό, εφόσον δεν παρεμβαίνουμε στον μηχανισμό διαμόρφωσης των τιμών, και κυρίως στους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ), που διατηρούνται υπερβολικά υψηλοί για να εισπράττουμε και να τα δίνουμε στους φίλους μας, με απευθείας αναθέσεις, να κάνουν σπιτάκια ανακύκλωσης.
Από πολιτική άποψη, οι παροχές αυτές, κλιμακούμενες μάλιστα σε τριετία, θα έχουν μηδαμινή επίδραση στην εκλογική συμπεριφορά, παρεκτός και οι δημοσκόποι ανακαλύψουν από μόνοι τους τεράστιο και μαζικό ενθουσιασμό για τον Κυριάκο.
Η πρόθεση ψήφου δεν καθορίζεται από το είδος των παροχών, αλλά από τις γενικές συνθήκες που έχουν ήδη διαμορφωθεί στην κοινωνία και την οικονομία. Και οι συνθήκες, με την ευθύνη της κυβέρνησης, είναι πολύ άσχημες για το 80% του πληθυσμού.
Η επιλογή ψήφου είναι μια σύνθετη πράξη, μια απόφαση που εξαρτάται κυρίως από τις προσδοκίες και τις εν γένει συνθήκες ζωής. Και όχι από μια έκτακτη ενίσχυση η μια ελάφρυνση στο φόρο. Εφόσον κρίνεις την κυβέρνηση από τις συνέπειες των πολιτικών της, τότε εάν οι πολιτικές της ήταν αρνητικές, την κρίνεις αρνητικά. Και αυτή η κρίση δεν αλλάξει από ένα έκτακτο επίδομα ή από μια φοροελάφρυνση. Τα παίρνεις, λες ευχαριστώ πολύ και ψηφίζεις κάτι άλλο. Μια άλλη προσδοκία.
Γενικώς οι παροχές δεν αλλάζουν το εκλογικό σκηνικό. Η βασική πολιτική τάση παραμένει (Σημίτης 2004, Τσίπρας 2019).
Το εκλογικό σώμα αξιολογεί σταθερά πρώτο ζήτημα την ακρίβεια και εν συνεχεία την κυβερνητική διαφθορά , και σ΄ αυτά ακριβώς τα ζητήματα η κυβέρνηση δεν είχε απολύτως τίποτα να προσθέσει.