Οταν ο Αδωνις Γεωργιάδης στριμώχνεται ή απλώς μεθάει από την αλαζονεία της εξουσίας, η επιστροφή στις παλιές, γνώριμες εργοστασιακές ρυθμίσεις του είναι ακαριαία. Καλεσμένος στο Action24, ο υπουργός Υγείας αποφάσισε να επιδείξει στο τηλεοπτικό κοινό τι σημαίνει κυβερνητική ευπρέπεια α λα καρτ, απευθυνόμενος στον δημοσιογράφο Νίκο Ελευθερόγλου με ύφος πεζοδρομίου: «Μήπως έχετε πάρει κάνα μπάφο πριν βγείτε στην εκπομπή;», θεωρώντας ότι έκανε κάποιο αστείο. Η «αμαρτία» του δημοσιογράφου ήταν απλή. Τόλμησε να θέσει το προφανές ερώτημα για την επόμενη μέρα των εκλογών και το ενδεχόμενο συγκυβέρνησης, στην περίπτωση που η Νέα Δημοκρατία δεν καταφέρει να αγγίξει το όριο της αυτοδυναμίας.
Αντί για σοβαρή πολιτική απάντηση ο κ. Γεωργιάδης προτίμησε να το ρίξει στον τζόγο και στις χυδαιότητες. Εβαλε δημόσια στοίχημα πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα σαρώσει με αυτοδυναμία από την πρώτη Κυριακή. Δεν έμεινε δε εκεί, αλλά ειρωνεύτηκε και τον άνθρωπο που τον πήρε από το χέρι και τον πήγε στη Νέα Δημοκρατία, τον Αντώνη Σαμαρά, σχολιάζοντας το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό με την περιφρονητική ατάκα «πολύ λάδι αλλά τηγανίτα τίποτα».
Ο υπουργός, όμως, δεν περιορίστηκε στα τηλεοπτικά του ανδραγαθήματα, αλλά σε ακόμα μία κωλοτούμπα του θεώρησε σκόπιμο να αναφερθεί και στα διαβόητα «νανογιλέκα». Με κεντρικό ηθικό πρόταγμα τη φράση «παιδιά, κάπου ώπα», επιχείρησε να μας πείσει ότι τα προϊόντα της Nanobionic που πλάσαρε ήταν όντως «ευεξίας» και πως η πολιτική φθορά που υπέστη ήταν άδικη, επιστρατεύοντας μέχρι και παλιές χορηγίες της Εθνικής μπάσκετ για να ξεπλύνει το παρελθόν του και να απαρνηθεί όσα μπορούν να το συνδέσουν με μια βιομηχανία εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου ή έστω της ματαιοδοξίας.
«Δεν έχω την παραμικρή ευθύνη» δήλωσε, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, για όσα αποκαλύφθηκαν στην υπόθεση της Καρνεάδου για το διάτρητο σύστημα υγείας, υποστηρίζοντας πως για τους ελέγχους φταίνε οι πάντες εκτός από το υπουργείο του και πως δεν ζητάει συγγνώμη «γιατί στην Ελλάδα η συγγνώμη εκλαμβάνεται ως ενοχή». Μια καθαρή επίδειξη κυνισμού από έναν παράγοντα που θεωρεί πως η υπουργική καρέκλα τού δίνει το ελεύθερο να προσβάλλει, να ειρωνεύεται και να μη λογοδοτεί ποτέ.