Εκπαιδευτικοί σε ρόλο ξεναγού και σωματοφύλακα

O Νοέμβριος μπήκε με βροχές και συνεχίζεται έτσι, αλλά τα σχολεία δεν μασάνε. Ετοιμάζονται πάλι να αγγαρέψουν τους εκπαιδευτικούς να κάνουν δουλειές για τις οποίες δεν έχουν… εκπαιδευτεί, και μάλιστα με ευθύνες τρίδιπλες από τις αντίστοιχες των ειδικευμένων επαγγελματιών. Στις εκδρομές, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές κάνουν τον ξεναγό, τον επιστάτη, τον δεσμοφύλακα, τον επιθεωρητή Κλουζό, ό,τι μπορεί να κατεβάσει ο νους σας! Και η ανταμοιβή τους γι’ αυτό; Ούτε τσέντουλο!

Ενας από τους αγγαρειομάχους αυτού του είδους επικοινώνησε και ζήτησε να επαναλάβουμε το άρθρο της 2ας Απριλίου, που ζητούσε την κατάργηση των πολυήμερων σχολικών εκδρομών. Μετά χαράς ικανοποιείται το αίτημά του. Ιδού, λοιπόν τι γράφαμε τότε:

Είναι καιρός πλέον να παραδεχτούμε ότι οι σχολικές εκδρομές (οι πολυήμερες, οι «χαλαρές», αυτές που δεν έχουν καμία σχέση με μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους ή κάτι που να θυμίζει έστω και από μακριά παιδαγωγικό χαρακτήρα) είναι η μεγαλύτερη, πιο περιττή και πιο επικίνδυνη πολυτέλεια του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Μια πολυτέλεια που πληρώνουμε όλοι μας, γονείς, φορολογούμενοι και εκπαιδευτικοί, για να μπορεί μια παρέα εφήβων να συμπυκνώσει σε 48 ή 72 ή περισσότερες ώρες όλη την καταπιεσμένη ορμή που συσσωρεύεται επί μήνες μέσα σε αίθουσες που ζέχνουν από βαρεμάρα, καταναγκασμό και βαθμοθηρία.

Το μεγάλο «μυστικό» που γνώριζαν οι γονείς μας, γνωρίζουμε εμείς, από τα μαθητικά μας χρόνια, και που θα γνωρίζουν τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας, είναι απλό: δεν πάμε κάπου για το φυσικό κάλλος του τόπου, για την ισχυροποίηση των κοινωνικών δεσμών με τους συμμαθητές μας. Πάμε για την κραιπάλη – όπως τη νοεί και δύναται να τη βιώσει κάποιος. Το πούλμαν φεύγει από το σχολείο με παιδιά που κρατάνε τα μπαγκάζια τους. Στον προορισμό τα παιδιά κρατάνε άλλα πράγματα. Κι οι ουσίες σε πρώτο πλάνο. Είναι οι απαγορευμένοι, αλλά σταθεροί καλεσμένοι της εκδρομής. Το αλκοόλ; Το εθνικό μας «παιδαγωγικό εργαλείο».

Και οι εκπαιδευτικοί; Οι μοιραίοι μεροκαματιάρηδες που πρέπει να μετατραπούν σε νυχτερινούς φύλακες, νοσοκόμους, ψυχολόγους και αστυνομικούς, χωρίς καμία σχέση με το καθηκοντολόγιό τους. Πώς ακριβώς είναι εφικτό μια καθηγήτρια Μαθηματικών να… αστυνομεύει εφήβους που έχουν «συμπιέσει» μήνες, χρόνια καταπίεσης και θέλουν να απλώς να εκτονωθούν; Θυμάται κανείς τα μαθητικά χρόνια του, όταν πήγαινε με το λύκειό του στη Ρόδο και κατέληγε να μετρά πόσες μπίρες χωράνε σε μια ντουλάπα ξενοδοχείου; Η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που κάθε φορά γίνεται λίγο πιο ακριβή σε νοσοκομειακές κλίνες και σε δικαστικά έξοδα.

Και η δικαιολογία που ακούμε πάντα; «Μα τα παιδιά μαθαίνουν να συνεργάζονται, να κοινωνικοποιούνται, να βλέπουν τον κόσμο!». Σοβαρά; Ποιος πιστεύει τούτη την μπαλαφάρα; Ποιος καταπίνει αμάσητο το μούσι περί εκπαιδευτικού χαρακτήρα των πολυήμερων εκδρομών; Η μόνη πραγματική εκπαίδευση που παίρνουν οι μαθητές είναι πώς να κρύβουν μπουκάλια από τους καθηγητές και πώς να παραμυθιάζουν στο τηλέφωνο τους γονείς τους ότι «προσέχουν».

Οι μονοήμερες εκδρομές σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, πλανητάρια και εργοστάσια έχουν νόημα. Μία μέρα, συγκεκριμένος στόχος, περιορισμένη ζημιά. Ομως, οι τριήμερες, τετραήμερες, πενθήμερες «εκπαιδευτικές» εξορμήσεις είναι απλώς μια επικίνδυνη, δαπανηρή περιπέτεια. Μια πολυτέλεια που κοστίζει σε χρήμα, σε άγχος, σε νοσοκομεία και σε καριέρες εκπαιδευτικών που παίρνουν για μηνιάτικο ένα χιλιάρικο για να έχουν περισσότερες ευθύνες από γκόλντεν μπόις του Κούλεως, που αμείβονται με δεκαχίλιαρα του μήνα. Κι είναι εξαιρετικά περίεργο, που τα συνδικαλιστικά όργανα δασκάλων και καθηγητών δεν έχουν ξεσηκωθεί γι’ αυτό το θέμα.

Ηρθε η ώρα να καταργηθούν οι πολυήμερες σχολικές εκδρομές. Ας διατηρηθούν όσες επικεντρώνονται σε ό,τι πραγματικά αξίζει και σχετίζεται άμεσα με την παιδαγωγική διαδικασία. Εκτός αν όλοι μας δουλεύουμε για τους τουριστικούς πράκτορες και τους ξενοδόχους και τους επισήμους ή ανεπισήμους μεσάζοντες.

Από τη στήλη «Περι πωλητικης» της «δημοκρατίας»