Δόκανο Μητσοτάκη! Τους θέλει συνενόχους!

Σε μια επιχείρηση αναζήτησης πολιτικής κάλυψης από την αντιπολίτευση, την ώρα που παραμένουν αναπάντητα κρίσιμα ερωτήματα για τους χειρισμούς στο καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου, παραπέμπει η πρωτοβουλία του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναθέσει στον υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη την κατ’ ιδίαν ενημέρωση των πολιτικών αρχηγών.

• Γράφει ο Ανδρέας Καψαμπέλης

Η κυβέρνηση, που είχε μέχρι σήμερα τον αποκλειστικό έλεγχο των διπλωματικών συνεννοήσεων και των αποφάσεων για την πορεία του έργου, εμφανίζεται τώρα να επιδιώκει ευρύτερη πολιτική συναίνεση, δημιουργώντας την εντύπωση ότι θέλει να μοιραστεί με την αντιπολίτευση την ευθύνη των επιλογών της.

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς η Αγκυρα επιχειρεί, μέσω νέων δημοσιευμάτων, να παρουσιάσει την έναρξη των ερευνών ως αποτέλεσμα δικής της συγκατάθεσης, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίζει ότι καθόρισε ακόμη και τις γεωγραφικές συντεταγμένες στις οποίες θα κινηθεί το γαλλικό ερευνητικό σκάφος.

Μέσα σε αυτό το κλίμα η επιλογή του Μεγάρου Μαξίμου να προχωρήσει σε χωριστές, κεκλεισμένων των θυρών συναντήσεις προκαλεί εύλογες απορίες. Γιατί δεν επιλέχθηκε μια συζήτηση στη Βουλή, όπου η κυβέρνηση θα υποχρεωνόταν να τοποθετηθεί δημόσια απέναντι στις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης; Γιατί δεν συγκλήθηκε θεσμικά το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, εφόσον το θέμα θεωρείται τόσο σοβαρό ώστε να απαιτείται εθνική συνεννόηση;

Η επίκληση της ανάγκης εμπιστευτικής ενημέρωσης δεν απαντά από μόνη της σε αυτά τα ερωτήματα. Η διπλωματική εχεμύθεια είναι ασφαλώς απαραίτητη σε ευαίσθητες υποθέσεις, δεν μπορεί όμως να μετατρέπεται σε γενικό επιχείρημα για την αποφυγή δημόσιας λογοδοσίας. Πολύ περισσότερο όταν οι ίδιοι οι κυβερνητικοί παράγοντες εμφανίζονται να διαβεβαιώνουν ότι οι εξελίξεις είναι θετικές και ότι το έργο προχωρά χωρίς υποχωρήσεις απέναντι στις τουρκικές αξιώσεις.

Εάν πράγματι όλα έχουν εξελιχθεί επιτυχώς, όπως υποστηρίζει το Μαξίμου, ποια είναι τα «μυστικά» που πρέπει να μοιραστούν πίσω από κλειστές πόρτες και ερήμην του ελληνικού λαού; Και γιατί οι πολιτικοί αρχηγοί καλούνται να ενημερωθούν εκ των υστέρων για χειρισμούς στους οποίους δεν είχαν καμία συμμετοχή, αντί να παρουσιαστεί μια συνολική εικόνα των γεγονότων και να αναλάβει η κυβέρνηση την πολιτική ευθύνη των αποφάσεών της;

Το ενδεχόμενο που αναδεικνύεται είναι σαφές: Να μπορεί αύριο το Μέγαρο Μαξίμου να επικαλεστεί ότι οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης είχαν ενημερωθεί για όλα, επιχειρώντας να εμφανίσει την παρουσία τους στις συναντήσεις ως σιωπηρή αποδοχή των κυβερνητικών επιλογών. Με άλλα λόγια, να μετατραπεί μια θεσμική υποχρέωση ενημέρωσης σε εργαλείο πολιτικής νομιμοποίησης -και εν τέλει συνενοχής-, χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική συνδιαμόρφωση της εθνικής στρατηγικής.