Η υπερ-ανόητη καραμέλα περί «Ακροδεξιάς»

➜ – Ωχ, αυτός σήμερα έχει γίνει ακροδεξιός.
– Αυτό το καλό παιδί έγινε ακροδεξιός; Εξηγήστε μας τι εννοείτε.
– Ηταν υποψήφιος με το κόμμα ΝΙΚΗ…

• Του Κωνσταντίνου Σχοινα

➜ Ο διάλογος, πλήρως ενταγμένος στο πνεύμα των ημερών, εντοπίστηκε κάτω από βίντεο με απόσπασμα από την πρώτη εκπομπή «Disney Club» το μακρινό έτος 1994. Ο σχολιαστής αναφέρεται φυσικά στον έναν εκ των παρουσιαστών, τον Λυκούργο Μαρκούδη, ο οποίος είναι σήμερα διευθυντής προγράμματος του ραδιοφωνικού σταθμού της Πειραϊκής Εκκλησίας, ενώ πράγματι πολιτεύτηκε με τη ΝΙΚΗ στις ευρωεκλογές του 2024. Ο διάλογος συνεχίστηκε και σε ερώτηση για ποιον λόγο η ΝΙΚΗ θεωρείται ακροδεξιό κόμμα. Η απάντηση ήταν ότι χρησιμοποιεί στον δημόσιο λόγο της την πατρίδα και τη χριστιανική πίστη!

➜ Το «σκεπτικό» πάει μάλλον κάπως έτσι: Τότε ο παρουσιαστής ήταν νέος και παρουσίαζε κάτι πρωτοποριακό στην ελληνική τηλεόραση. Τώρα μεγάλωσε, εξέφρασε συντηρητικές απόψεις στον πολιτικό στίβο, οπότε δεν έχει καν νόημα να τον βλέπουμε σε παλαιότερες στιγμές του. Είναι σαν να έχουμε να κάνουμε με διαφορετικό άνθρωπο, βρε αδερφέ! Θα υπέθετε ίσως κανείς ότι αποκηρύσσει με μένος το παρελθόν του και τη σχετιζόμενη με τη μεγάλη ψυχαγωγική εταιρεία προϋπηρεσία του…

➜ Ανατρέχοντας σε μια συνέντευξη του Λυκούργου Μαρκούδη από το 2024, διαπιστώνω έναν άνθρωπο προσγειωμένο και εξαιρετικά πραγματιστή στις προσεγγίσεις του. Εξιστορεί με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο βρέθηκε στη μικρή οθόνη (σε μια αναζήτηση εργασίας συνήθη εκείνον τον καιρό της έκρηξης της ιδιωτικής τηλεόρασης), θυμάται με νοσταλγία τον ενθουσιασμό των παιδιών της δεκαετίας του ’90, μιας εποχής που είχε ακόμα και τη γοητεία της αλληλογραφίας με τον τηλεοπτικό σταθμό, οπότε η αγάπη που εξέφραζαν τα παιδιά προς το πρόσωπό του εμπεριείχε και τον μικρό κόπο να πεταχτούν ως το ταχυδρομείο! Καμαρώνει έως σήμερα για τις προσαρμογές στο πρόγραμμα της δημοφιλούς εκπομπής, που την έκαναν δημοφιλή ακόμα και σε ενήλικες, καθώς η εκπομπή είχε φτάσει να παρουσιάζει και μουσική (συμπεριλαμβανομένου του τότε top 10 της Ευρώπης), συνεντεύξεις μουσικών του εξωτερικού σε α’ προβολή και ούτω καθεξής. Τι τεράστια δείγματα εσωστρέφειας και φοβικού σοβινισμού, ε;

➜ Αυτό που επισημαίνει ο άνθρωπος (και έχει σημασία από κάποιον που τα έχει ζήσει όλα αυτά εκ των έσω) είναι ότι πλέον έχει γίνει ρουτίνα να αφήνονται τα παιδιά να παρακολουθούν τα πάντα πριν καν κλείσουν το πρώτο έτος της ζωής τους. Ακόμα και το πρόγραμμα που παρουσίαζε (και αποτελεί μια από τις καλύτερες αναμνήσεις των παιδικών χρόνων της γενιάς μου) απευθυνόταν σε παιδιά ηλικίας από 7 ετών και άνω. Ο ίδιος με τα δικά του παιδιά προσπαθεί να είναι τυπικός και να ακολουθεί τις ηλικιακές αυτές σημάνσεις, παρακολουθεί δε μαζί τους διάφορες ταινίες προκειμένου να υπάρξει και συζήτηση πάνω σε αυτές. Τον θλίβει βέβαια και αυτόν η σαφής τάση οι ταινίες κινουμένων σχεδίων να παρουσιάζουν σκοτεινά μηνύματα, ενώ είναι αυταπόδεικτο πως κάθε παιδί διαχρονικά χαίρεται με πιο παραδοσιακά μοτίβα, έστω με ένα δάσος στο οποίο παίζουν παρέες από ζωάκια.

➜ Νομίζω ότι ξεκινήσαμε από την υπερ-ανόητη καραμέλα περί «Ακροδεξιάς», αλλά αναπόφευκτα σε άλλους, πιο σοβαρούς προβληματισμούς καταλήξαμε!

Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «δημοκρατίας»