Ο Λάρι Σάμερς, πάλαι ποτέ αποπεμφθείς πρόεδρος του Χάρβαρντ και απορριφθείς υποψήφιος για το αξίωμα του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, είχε χλευάσει τη θεωρία των χρηματοοικονομικών και τη μονεταριστική θεωρία ως «κέτσαπ οικονομικά».
- Του Κωνσταντίνου Σχοινά
Καθώς ο χρηματοπιστωτικός κλάδος στον οποίο είναι αφιερωμένες οι παραπάνω θεωρίες συναλλάσσεται κυρίως με τον εαυτό του, μιλά με τον εαυτό του και κρίνει ο ίδιος τις επιδόσεις του, έχοντας ως κριτήρια αυτά που ο ίδιος έχει δημιουργήσει, ο εν λόγω ακαδημαϊκός θεώρησε πως όλα αυτά είναι σαν να συγκρίνει κανείς την τιμή μπουκαλιών κέτσαπ των 250 και των 500 γραμμαρίων χωρίς να ασχολείται με την αξία της ίδιας της σάλτσας!
Στον ίδιο αποδίδεται η εξής διατύπωση, καθώς παρατηρούσε μαζί με τον υπόλοιπο πλανήτη ότι στον χρηματοπιστωτικό κλάδο απασχολούνταν ολοένα περισσότεροι από τους κορυφαίους αποφοίτους των καλύτερων πανεπιστημίων: «Τα τελευταία 30 χρόνια το πεδίο της επενδυτικής τραπεζικής μεταβλήθηκε από ένα πεδίο στο οποίο κυριαρχούσαν άνθρωποι που ήταν καλοί στο να συναντούν πελάτες στη δέκατη ένατη τρύπα (του γκολφ) σε ένα πεδίο για ανθρώπους που ήταν καλοί στο να λύνουν πολύ δύσκολα μαθηματικά προβλήματα τα οποία αφορούσαν την τιμολόγηση παραγώγων χρεογράφων».
Η συνάντηση στο γήπεδο του γκολφ δεν συμβολίζει τίποτε άλλο παρά την εγγύτητα του τραπεζικού με τους πελάτες (πράγμα που μειώθηκε δραματικά όσο πιο απρόσωπος γινόταν ο κλάδος, μαζί με την υπόλοιπη ζωή), ενώ η Ιστορία έχει γράψει πια με σαφήνεια ότι οι πανέξυπνοι απόφοιτοι με τραγικό τρόπο έχασαν τον έλεγχο του πολύπλοκου περιβάλλοντος που οι ίδιοι δημιούργησαν!
Δεν είναι περίεργο που είχε υποχρεωθεί σε παραίτηση από τον προεδρικό θώκο του ακαδημαϊκού ιδρύματος που σήμερα καμαρώνει επειδή ανέδειξε έναν… Κυριάκο Μητσοτάκη!
Αλήθεια, πόσο θυμίζει η έννοια των κέτσαπ οικονομικών τις ανούσιες εφαρμογές τύπου PosoKanei, οι οποίες προσβάλλουν το οικονομικό αισθητήριο τόσο της γιαγιάς στο χωριό του Εβρου όσο και του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών;
Δυστυχώς οι ατάκες που ειπώθηκαν 10-20 χρόνια νωρίτερα περιγράφουν ακριβέστατα τους ανθρώπους που διαφεντεύουν τις τύχες μας εν έτει 2026. Ενας Θεός ξέρει πώς θα τελειώσει αυτή η κακόγουστη φάρσα με τα golden boys που λαϊκίζουν από τις πολυτελείς λέσχες τους με υποσχέσεις για εκπτώσεις 5 ή 10 λεπτών στα μπουκάλια της κέτσαπ!
Στην ελληνική καθημερινότητα, πάντως, η αμερικανιά πάει σύννεφο.
Τέτοιες ουρές σε καταστήματα είναι μόνιμο φαινόμενο στις λεωφόρους της Νέας Υόρκης. Αν και εκεί συμμετέχουν στο φαινόμενο και τα ρουχάδικα και τα παπουτσάδικα, ενώ εδώ μόνο τα καφέ και τα μπεργκεράδικα.
Στη φωτογραφία βλέπουμε ουρά σε καφέ της Θεσσαλονίκης, το οποίο με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καφέ έκανε δώρο μαζί με τον καφέ ένα… μικρό καλλυντικό γνωστής εταιρίας!
Τι Παγκόσμιες Ημέρες (κατά μία άποψη αυτές συνιστούν το ημερολόγιο μιας «κοσμικής θρησκείας»), τι φρου-φρου κι αρώματα…
Ωστόσο, έχω μια υποψία ότι οι περισσότεροι που στήνονται σε ουρές στη Νέα Υόρκη αναμένουν να ξοδέψουν. Εδώ στήνεσαι σαν φουκαράς για να τσιμπήσεις τζάμπα ένα μικρό μαραφέτι που αποφάσισε να μοιράσει ένας επαγγελματίας που πελαγοδρομεί μπας και κερδίσει λίγο χώρο στον ανταγωνισμό του υπερκορεσμένου κλάδου των καφετεριών…
Γίνανε τα μυαλά μας κέτσαπ!
Από τη στήλη «Σχοινί κορδόνι» της «Δημοκρατίας»
